K д Я ☆ K * K u M เว้ยเฮ้ย View my profile


[KHR*FIC*8059] Trick or Treat

posted on 31 Oct 2008 22:28 by aniefefalus in REBORN

 

 

วันปล่อยผี  ไม่มีอะไรจะมอบ ฮ่า (เอาแต่ไปสาละวนกับบล็อคคนนู้นคนนี้ทิ้งเม้นฉลองไป)

 

แล้วก็เสี้ยน  อยากแต่ง8059 >< แอร๊ย  ไม่เค้ยไม่เคยแต่ง

 

 

WARNING

Fiction นี้เป็น yaoi ถ้าผู้ใดรับไม่ได้หรือ
ไม่รู้จักคำนี้ขอให้ปิดไปซะ  เราเตือนแล้วนะ
ไม่จำเป็นต้องฝืนอ่านถ้าไม่ชอบเราไม่บังคับ
- ขอบคุณค่ะ -
 

 

KHR Fiction
Trick or Treat
pairing : 8059
Rate : PG-13 (มั้ง)

 

30/10/2xxx

"ในที่สุดก็ถึงวันนี้จนได้เนอะ~ สึนะ"  ยามาโมโตะพูดกับเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาล

"นั่นสินะ.... เฮ่อ  วันที่ชั้นจะได้รับตำแหน่งเจ้าห่วยเพิ่มขึ้นมาอีกตำแหน่ง" จากกี่ตำแหน่งก็จำไม่ได้ด้วยสิ...

"ฮ่า ฮ่า นายนี่  เข้มแข็งไว้สิ ซาซางาวะก็อุตส่าห์ติวให้นายตั้งหลายวันก่อนสอบไม่ใช่เหรอ  แถมมีโกคุเทระที่ฟิตติวจนตัวเองไม่ได้อ่านน่ะ  "  เด็กหนุ่มหัวตั้งเสมองไปทางคนอีกคนที่นั่งฟุบอยู่กับโต๊ะอยู่

 

ไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลยใช่มั้ย  นายนี่  เห็นแบบนี้ก็อดห่วงไม่ได้แฮะ

 

"ชั้นก็เกรงใจดกคุเทระคุงเหมือนกันนะ  บอกว่าไม่ต้องๆ  แต่ก็ยิ่งทำให้เป็นห่วงหนักเข้าไปอีก  ชั้นนี่มันแย่จริงๆ" สึนะเข้าโหมดซึมทะลุจุด0ไปแล้ว....

"นายนี่น้า  ชั้นทำไม่ได้เลยยังไม่พูดอะไรซักคำ" ร่างสูงพูดแล้วหัวเราะให้กับตัวเอง  ก็นั่นน่ะสิ  วันก่อนสอบ2วันเขาก็มีซ้อมใหญ่ที่ปลีกตัวมาอ่านหนังสือไม่ได้  แล้วก่อนหน้านั้นก็ทำคะแนนเทสต์ย่อยของวิชานี้ไม่ได้ตั้งเยอะ

 

ก็วันนี้เป็นวันที่คะแนนวิชาภาษาอังกฤษออก  แถมข้อสอบก็เป็นแบบเติมคำ100ข้อ  อาจารย์คนนี้ก็เป็นคนที่เคี่ยวเรื่องคะแนนยิ่งกว่าใคร  ถ้าสะกดผิดขึ้นมาแม้แต่ตัวเดียว หรือลืมแค่เติมจุดท้ายประโยคก็ตัดคะแนนจนเกลี้ยง  จนบางทีก็พาลไปถึงเรื่องชื่อของเจ้าของกระดาษคำตอบ  ถ้าเขียนไม่ตรงที่ๆเขากำหนดให้ก็โดนตัดคะแนนอยู่ดี

แล้วคนที่อ่อนเรื่องท่องจำอย่างเขาจะทำได้ยังไง

 

ยามาโมโตะเหม่อลอยออกไปทางหน้าต่าง  เหมือนรู้ชะตากรรมเมื่ออาจารย์เข้ามา

 

โดยไม่รู้ว่ามีตาสีเขียวมรกตมองอย่างเบื่อหน่ายอยู่ใกล้ๆ

 

10.00น.ถึงเวลาแล้วสิ.... 
อาจารย์สอนวิชาภาษาอังกฤษสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีน้ำตาลไหม้ สแล็คดำ  สวมแว่นเหลี่ยมสร้างความน่าเกรงขาม(และไม่น่าเข้าใกล้)ให้กับนักเรียนทุกคนได้เป็นอย่างดี  ยกเว้นประธานนักเรียนนามิโมริ...

เริ่มแจกกระดาษคำตอบให้ทีละคนๆ  เริ่มจากคนที่คะแนนสูงสุดจนถึงต่ำสุด

"เฮ่อ"  สึนะกับยามาโมโตะถอนหายใจเกือบจะพร้อมๆกัน

 

... อย่างเจ้านั่นถอนหายใจเฮือกใหญ่ขนาดนั้นได้ด้วยเหรอฟะ  งี่เง่า 

 

"คนแรก...  โกคุเทระ  ฮายาโตะ  98 คะแนน" อาจารย์ประเดิมคนที่ทำคะแนนท็อปของชั้น

"ครับๆ" เด็กหนุ่มหัวเงินเดินออกมาหน้าตาเซ็ง  ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจกับเสียงปรบมือเกรียวกราวและเสียงกรี๊ดจากสาวๆที่อยู่ในห้องเลยแม้แต่น้อย

"ครูก็ไม่อยากจะเชื่อนะว่าเด็กอย่างเธอน่ะ... จะได้คะแนนระดับนี้ได้...  "ครูเจ้าระเบียบพูดพลางดันแว่นไปพลาง ทำให้เกิดแสงสะท้องตรงขอบแว่นไปแว้บหนึ่ง

"ก็แค่ 98คะแนน  ไม่ใช่เต็มซักหน่อย" พูดแล้วหยิบกระดาษขาวจากมืออาจารย์

 

หึ  แค่2คะแนนแค่นี้ก็ทำไม่ได้  บ้าที่สุด...

 

"สุดยอดไปเลยน้า  โกคุเทระน่ะ " เด็กหนุ่มหัวตั้งทักแล้วยิ้มให้

"ก็งั้นๆแล่ะ"  มองด้วยหางตาแล้วเดินกลับที่นั่งไป 

... ไม่จิกด่าเราเหมือนทุกทีแฮะ  แปลกจัง ... ร่างสูงคิดสงสัยไปแต่ไม่เยิ่นเย้อต่อปากต่อคำให้เสียเวลา เผลอๆจะทำให้คนตรงหน้านี่อารมณ์เสียไปด้วย

 

"คนต่อไป..."  อาจารย์สอนภาษาอังกฤษเริ่มร่ายคะแนนแล้วรายชื่อทีละคนๆ

 

จนถึง

 

"ซาวาดะ  สึนะโยชิ"

"คะ...ครับ !! "

"ครูเองก็ไม่คิดนะว่าคะแนนเธอจะออกมาเป็นแบบนี้" ขยับแว่นเป็นครั้งที่ไม่รู้เท่าไหร่ตั้งเเต่เข้าห้องมา และขมวดคิ้วเป็นปมจนว่าที่หัวหน้าแก๊งค์มาเฟียกลืนน้ำลายไปอึกใหญ่

"ปะ...เป็นแบบนี้"  20? ตก? ไม่ถึงเกณฑ์? ซ่อมเสริม? ได้แค่นี้? ตั้งใจให้มากกว่านี้? ห่วยที่สุดเท่าที่เห็นมา

 

จะคำไหนเราก็ชินแล้วนี่นา  ไม่เห็นต้องตื่นเต้นเลย 
แต่ว่า...  นี่คนที่ถูกเรียกยังไม่ถึงครึ่งห้องนี่นา?

 

"ดีใจด้วย  เธอได้ 70 คะแนน  ทำดีมากนะ ซาวาดะ"  อาจารย์พูดแล้วยิ้มให้  นักเรียนทั้งห้องถึงกับซุบซิบกันเรื่องของหายากในที่นี้ยกใหญ่

"สำเร็จแล้วนะคร้าบ!!!  รุ่นที่10!!!"  โกคุเทระลุกขึ้นเฮก่อนคนแรกท่าทางสรรเสริญหัวหน้าคนนี้มากกว่าครั้งไหนๆ

"ยอดไปเลย  สึนะ !!" ยามาโมโตะดีใจด้วยคำพูดและสีหน้าที่ไม่แพ้กัน

"ดีใจด้วยนะ  สึนะคุง" เคียวโกะยิ้มให้อย่างอ่อนโยน  ส่วนของเธอเองก็ได้คะแนนมา 80

 

ทำให้สึนะตื่นขึ้นมาจากภวังค์  แล้วรับกระดาษคำตอบเดินกลับมาอย่างใจลอย  นี่เรา...ได้...70
รีบอร์นแอบยิงกระสุนไฮเปอร์โหมดให้ตอนสอบนะ?  ก็ไม่น่าใช่แฮะ

 

ยามาโมโตะตบไหล่แกล้งสึนะ  แล้วกลับมานั่งรอฟังคำลงทัณฑ์ของตัวเองต่อไป

จะได้ซักเท่าไหร่กันเชียวน่ะเรา

 

"ยามาโมโตะ ทาเคชิ"

"ครับ"

"หมดคาบนี้แล้วคุยกับครูด้วยนะ" อาจารย์ส่งกระดาษคำตอบของเจ้าของชื่อคืนกลับไป

 

... 15...

เอาเถอะ  ไม่ใช่ 0 ก็ดีเท่าไหร่แล้ว 

เสร็จแล้วโค้งขอบคุณอาจารย์เดินยิ้มกลับไปนั่งที่  สึนะถามอย่างเป็นห่วงแต่ตัวเองก็เอาแต่หัวเราะบอกไปว่า แย่จัง ตกอีกซะแล้วล่ะ  อย่างที่คิดเลย อะไรแบบนั้น  แต่ก็ซ่อนความเสียดายจากสายตาบางคนไม่มิด

หัดสลดให้คนอื่นรู้บ้างหน่อยสิฟะ  เจ้าบ้าเบสบอล...
ร่างบางผมสีเงินคิดแล้วอดอารมณ์เสียไม่ได้  เอาแต่ทำเพื่อคนอื่นแต่ไม่รู้จักดูแลตัวเอง

แย่ที่สุด

 

 

จนหมดคาบและยามาโมโตะคุยกับอาจารย์เป็นที่เรียบร้อย  เป็นการนัดให้มาสอบซ่อมอีกครั้งเพื่อจะได้คะแนนเป็น 50 ผ่านเกณฑ์ไปได้จะได้ไม่ต้องเสียเวลาซ่อมเสริมทุกเย็น 

"นายก็หาคนติวให้นายสิ  ดูชั้นสิยามาโมโตะคุง  ห่วยๆอย่างชั้นยังต้องให้ทั้งเคียวโกะจังทั้งโกคุเทระคุงคอยดูให้อยู่นี่  ขอบใจมากนะโกคุเทระคุง "  หันไปยิ้มแหะให้มือขวาของตัวเอง

"รุ่นที่10พยายามดีต่างหากล่ะครับ  ตั้งใจท่องทุกอย่างที่ผมแนะนำเลยนะ  สุดยอดไปเลยครับ ^^" ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นหางแมวหูแมวโผล่ออกมาจากโกคุเทระ  สายตามองรุ่นที่10เป็นประกายศรัทธาไม่เสื่อมคลาย

"ก็นายเก่งนี่นา  งั้นชั้นจะพยายามเพิ่มขึ้นมากกว่านี้แล้วกันนะ  ขอบใจมาก" เด็กหนุ่มตัวสูงที่สุดขอบคุณในความเป็นห่วงของเพื่อนซี้  และบอกลาทั้งคู่อ้างว่ามีงานต้องทำที่ร้านตัวเอง

 

...  ถ้าชั้นมีคนติวแบบนายบ้างแบบ...ก็ดีสิ  ก็ไม่กล้าจะชวน  ไม่กล้าจะขอ  ใครมันจะสอนให้ล่ะ

ไม่สิ...  ถึงขอร้องก็ไม่ยอมมาสอนให้หรอก

 

"ยามาโมโตะ..."  สึนะมองด้วยความเป็นห่วงเพื่อน

จนไม่รู้จะทำยังไงให้ยามาโมโตะกลับมาร่าเริงเหมือนที่ควรจะเป็นก็หันมาถาม "ทำไงดีล่ะ  โกคุเท.... อ่ะ  ไปไหนแล้ว???"

 

 

 

ร่างสูงเดินเตะก้อนหินตามทางแบบไร้จุดหมายคิดว่าจะสอบยังไงให้ผ่านถึงเกณฑ์ดี

 

เลิกเล่นเบสบอล??? 
ร่างสูงสะบัดหัวแรงๆ2-3ที  เอาความคิดชั่ววูบไร้เหตุผลออกไปจากหัว 

"ก็เลิกเล่นเบสบอลมันไปเลยเซ่"

 

 

...  ทำไมจิตใต้สำนึกมันแรงจังนะ  ได้ยินเป็นเสียงคนด้วย

 

 

"ถ้าคะแนนมันเน่านักก็หัดทุ่มเทมากกว่านี้หน่อยสิเฟ้ย  เจ้าบ้าเบสบอล"

 

"โกคุ...เทระ!!!"  ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้  ตามเขามาเหรอ?

ถ้าจะถามไปว่าแอบเป็นห่วงนี่  จะได้มั้ยนะ...  จะโดนนายยัดระเบิดเข้าปากรึเปล่า???

 

"เอาแต่ตกซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้จักเบื่อเหรอไงฟะ เจ้าโง่? ตอนอ่านหนังสือก็มัวแต่ไปซ้อมเบสบอล ทุเรศจริง"  ร่างบางเสยผมสุดทน

"ฮ่า ฮ่า ก็การแข่งมันก็ใกล้แล้วนี่ตัวชั้นเองก็เป็นรุ่นน้องเด็กที่สุดในทีมที่ได้ไปแข่ง  ถ้าชั้นไม่ยอมไปซ้อมพวกรุ่นพี่ก็ลำบากสิ  คนในชมรมยิ่งน้อยๆอยู่ช่วงนี้น่ะ"

"ก็หัดปล่อยไปบ้างเซ่! แค่นี้ปฏิเสธไม่เป็นเหรอฟะ?"

"โทษทีนะ  ที่ทำให้เป็นห่วง" ร่างสูงยิ้ม

"ไม่ได้ห่วงเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!"  ตามด้วยระเบิดอีกนับ10ขว้างใส่ยามาโมโตะไม่ยั้ง  แต่ก็หลบได้ตลอด  หญ้าข้างทางเลยเกรียมไม่เหลือดี

 

"เฮ้ๆ  ทำลายข้าวของนี่ไม่ดีนะ โกคุเทระ " ร่างสูงหัวเราะแล้วฉวยโอกาสที่คนตัวเล็กจะควักระเบิดอีกลูกขยี้หัวสีเงินนิ่มเล่น 

"เฮ้ย  ใครใช้ให้เล่นหัว ห๊า??" ปัดมือยามาโมโตะออก  แล้วพูดต่อ

"วันนี้นายทำรุ่นที่10เป็นห่วงรู้มั้ย?  เจ้าโง่"

"..."

"เอาเป็นว่าเดี๋ยวชั้นจะจัดการเรื่องโง่ๆของแกเองให้ก็ได้  ถ้าผ่านแกก็เลี้ยงซูชิที่แพงที่สุดของร้านให้ชั้นกินไม่อั้น  แต่ถ้าฉุดไม่ขึ้นอีก  แกต้องลาออกจากชมรม  ดีมั้ย?"  สางผมที่ยุ่งเหยิงเพราะมือหนาเมื่อครู่ให้เข้าที่

"เป็นข้อเสนอที่ชั้นดูเสียเปรียบดีแฮะ"  ร่างสูงหัวเราะฝืดๆ

"จะเอาไม่เอา?  ถ้าไม่เอาก็จัดการเอาเองแล้วกัน  เรื่องของแก"  โกคุเทระคว้ากระเป๋าสะพายเตรียมตัวเดินกลับบ้าน

 

 

อืม...  แต่โกคุเทระก็ทำให้เจ้าสึนะได้ตั้ง70ได้นี่  ก็เก่งเอาเรื่องอยู่หรอกนะ  (ไม่นับเรื่องที่ได้คะแนนท็อปของห้อง) แต่ถ้าเราตกอีก  เราก็ต้องลาออก?  ไม่น่านะ  แต่ถ้าผ่านเราก็ต้องหลบพ่อเอาซูชิไปให้กินงั้นสิ?

ทำไมมันดูมีแต่เสียนะ  แต่ว่าถ้าเป็นนาย...

 

"อะ..เอ่อ  เฮ้"

โกคุเทระหันขวับปากบางยิ้มอย่างผู้มีชัย  ตาสีมรกตเป็นประกาย...ซูชิๆ ปลาโอ ทาโร่ บลาๆ

"งั้นถ้าชั้นว่างเมื่อไหร่จะมาหา  ไม่บอกเวลาเพราะเป็นสิทธิของครูสอน  เข้าใจมั้ย?" 

 

ถ้าสึนะอยู่คงต้องพูดว่าความเอาแต่ใจไม่ต่างกับเจ้าทารกที่อ้างว่าเป็นครูสอนพิเศษซักเท่าไหร่ แน่ๆ... 

 

พูดจบโกคุเทระก็เดินไปจนร่างหายไปกับแสงอาทิตย์  ไม่รอฟังคำค้าน คำยอมรับ คำยืนยันอะไรทั้งนั้น

 

ช่างเถอะ
แล้วจะรอนะ  คุณครู...

 

--------------------------------------------------------------
ยามาโมโตะนั่งอ่านนิตยสารเบสบอลบนโต๊ะญี่ปุ่นสีฟ้าอ่อนในห้องตัวเอง  เวลาในนาฬิกาดิจิตอลบอกว่าตอนนี้ 21.50 แล้ว

โกคุเทระก็ยังไม่โผล่มา...  จะโทรตามก็เดี๋ยวอาละวาดใส่  จะไม่มาสอนเอาดื้อๆ

ก็แค่อยากจะเจอ  อยากจะให้สอนเท่านั้นแล่ะ  รู้มั้ย?

 

ตอนนี้คนที่บ้านก็หลับหมดทุกคนแล้ว  วันนี้พ่อปิดร้านเร็วกว่าปกติเพราะได้ยินว่าปวดหลังปวดไหล่  ก็เลยช่วยกันปิดร้านตั้งแต่6 โมง  แล้วเราก็นั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่ 1ทุ่ม

นายก็ยังไม่มาซะที ...

 

เป็นอะไรรึเปล่านะ  รึว่าตอนออกจากบ้านจะเจอกับเบียงกี้แล้วโดนยัดขนมเค้กหน้าตาน่ากลัวเข้าไป  ก็เลยต้องเข้าโรงพยาบาลล้างท้องฉุกเฉิน?

แต่โกคุเทระน่าจะทนได้แล้วนะกับของๆเบียงกี้

 

คิดเพลินๆไปแล้วก็หัวเราะออกมา  นี่เราคิดถึงจนเพ้อไม่รู้เรื่องได้ขนาดนี้เลยเหรอ  ไม่อยากจะเชื่อ  ถ้าพ่อมาเห็นเข้าคงต้องโดนพักยาวแน่ๆ

เอาเถอะ  ถ้านายบอกไว้ว่าจะมา  ชั้นก็เชื่อนะ

รอต่อไปก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร

 

--------------------------------------------------------------

ร่างสูงงัวเงียตื่นขึ้นมา  หันหน้าไปมองนาฬิกาตีบอกเวลา 23.59น.

 

ทำไมนายยังไม่มาอีกนะ   รึว่าจะเปลี่ยนใจแล้ว?

 

ตู๊ด----

เสียงโทรศัพท์มือถือของตัวเองดังขึ้นมา  ร่างสูงรีบคว้าขึ้มาดูอย่างรวดเร็ว  จะใช่ชื่อคนที่เรารอรึเปล่า

- GOKUDERA -

"ฮะ.... ฮัลโหล"

"เจ้าโง่ เปิดประตูบ้านซะทีสิฟะ!!  ยืนจนเมื่อยแล้วนะเฟ้ย"

 

บอกแค่นั้นก็รีบออกจากห้อง  กระโดดลงบันไดทีละ3ขั้น แต่เบาเท้าให้มากที่สุดกันคนที่บ้านจะตื่น

 

โกคุเทระ  ทำไมมาเอาป่านนี้นะ?  เชื่อเค้าเลย

 

ร่างสูงเปิดประตูญี่ปุ่นออก  ก็ต้องรีบหรี่ตากับแสงสว่างวาบที่อยู่ๆก็เข้าตากะทันหัน
"!!??"

 

 

" ทะ .... Trick or treat" 

 

 

"กะ... โกคุเทระ  ทำอะไรของนายน่ะ?? " คนร่างสูงไม่เชื่อสายตาตัวเอง  ก็คนที่ตัวเองคิดถึงอยู่ตอนนี้แต่งชุดเหมือนหลุดมาจากหนังผียุโรปโบราณ  เสื้อเชิ้ตขาวมีขาดช่วงไหล่และตามเนื้อผ้า  เผยผิวขาวสะท้อนกับแสงจันทร์ ริบบิ้นสีเลือดที่ผูกครึ่งๆกลางๆ  ปากบางมีเขี้ยวเล็กๆงอกลงมา2ซี่  แถมด้วยคราบเลือดที่ติดบนปลายเขี้ยวและตามเสื้อผ้านิดหน่อย  มือข้างซ้ายถือฟักทองขนาดลูกบาสมีดวงไฟสว่างข้างใน  ผิวเปลือกมีสลักชื่อผู้ผลิตว่า จางนีนิ....

 

"เฮ่ย ที่แกอ่อนจนฟังไม่รู้เรื่องเรอะ Trick or treat น่ะ !!  "  พูดแล้วเบือนหน้าหนีร่างสูง  ถ้าขืนจ้องกลับเต็มๆนี่เจ้านั่นก็เห็นพอดีว่าตอนนี้อายหน้าแดงจนถึงใบหูอยู่แล้ว 

 

... ก็คนมันไม่เคยทำอะไรแบบนี้นี่หว่า  อายตัวเองชะมัด

 

 

"ฮ่าๆ  แหม  ชั้นก็ไม่ได้เตรียมลูกอมลูกกวาดมาให้ปีศาจน้อยอย่างนายด้วยสิ" ยามาโมโตะหัวเราะอย่างอารณ์ดี  ก็นะ  โกคุเทระแต่งแบบนี้แล้ว  ก็น่ารักดีนี่

 

"ปะ..  ปีศาจน้อยอะไรเล่า  งี่เง่า... "  ร่างบางยังไม่ยอมหันหน้าตรงๆไปอยู่ดี

 

"ฮ่าๆ  นายจะเขินไปไหนล่ะ  กล้าแต่งออกมาหาก็กล้ามองหน้ากันตรงๆหน่อยสิ " ไม่พูดเปล่าจับแขนเรียวแล้วดึงเข้ามาในบ้าน  ก็ตอนนี้เที่ยงคืนแล้วนี่นาอากาศหนาวแบบนี้แล้วเสื้อที่ใส่อยู่ก็นะ  บางซะขนาดนี้ไม่เป็นหวัดได้ยังไง 

 

"ยุ่งจริงเว้ย  ไม่ได้อยากแต่งหรอกนะเฟ้ย!! แค่ เป็นชุดที่วองโกเล่แฟมิลี่ส่งมาในงานเทศกาลแล้วบังคับให้ใส่เท่านั้นแล่ะเฟ้ย!!!  จะมองอีกนานมั้ยเจ้าโง่!!! "  ตวาดใส่ร่างสูงที่เอาแต่ยืมจ้องอมยิ้มอยู่นั่นแล่ะ

 

"นั่นสินะ" 

 

"ถะ...ถ้า  เอาแต่มองแบบนี้ชั้นกลับจริงๆนะเฟ.. !!"  พูดไม่ทันจบประโยคก็โดนร่างสูงรวบตัวมากอด  พร้อมหอมแก้มเนียนไป1ที

 

"อุตส่าห์ทำให้ซะขนาดนี้นี่  ไม่ตั้งใจเรียนยังไงไหวล่ะ  เนาะ?"  ร่างสูงยิ้ม  มือลูบผมสีเงินนิ่มด้วยความเอ็นดู

 

ก็น่ารักขนาดนี้จะปล่อยให้กลับได้ไงล่ะ

 

"ขอบใจนะ  โกคุเทระ " โน้มตัวลงมาจุมพิตที่เขี้ยวเล็กๆทั้ง2ข้าง

"....  ถ้าไม่เลี้ยงปลาโอล่ะก็มีเรื่องแน่  เจ้าบ้า"  ร่างบางยังคงก้มหน้างุด  รู้ว่าตอนนี้หน้ามันคงจะแดงไปหมดแล้ว  แย่ชะมัด  หน้าแบบนี้รุ่นที่10ยังไม่เคยเห็นนะเฟ้ย 

"คร้าบ ~  จะให้เเทนลูกกวาดเลยเอ้า "

 

ทำแบบนี้เพราะอยากเห็นชั้นอารมณ์ขึ้นรึไง  โกคุเทระ?  ไม่ไหวเลยนะ  เซอร์ไพรส์แบบนี้น่ะ 

ที่จริงชั้นอยากจะตอบ Treat ไปนะ  ถ้านายสัญญาว่าตอบไปแล้วนายจะไม่กลับ

เอาเป็นว่าจะตั้งใจเรียนกับนาย  จนสอบผ่านให้ได้

 

ขอบใจนะ  โกคุเทระ 

เป้นปีศาจที่น่ารักที่สุดเลยล่ะ

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

 

 

เหวยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

แต่งไปแล้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  *กรีดร้อง* 

 

เผาสิ้นดี  ฟิคอันนี้  กว่าจะแต่งเสร็จก็ตี1กว่าๆแล้ว  เริ่มแต่งตอน5ทุ่มกว่าๆ  555 แต่เวลาเป็นของตอนที่พิมพ์ดร๊าฟนี่นะ  เลยยังไม่เลยเวลาไป

แต่อีคนแต่งมันง่อย  ช้า  ไม่รู้จักคิดพล็อตให้ดีกว่านี้  มันแย่  มันแย่ มันแย่  กลัวตัวละครหลุดคาแรกเตอร์มากๆ  (แล้วก็หลุดจริงๆด้วย ฮา) 

 

ติ ชมด้วยนะคะ ^^ (ถ้าจะกรุณา)

 

แฮปปี้ฮัลโลวีนค่า~

 

 

 

ปล. พ่อบ้านเล่ม2ออกแล้ว กรี๊ด  ทั้งรั่ว/เสื่อม/น่ารัก/โศกา/แอร๊ยมาก

  

* อีดิทอีกนิสนึง *  Happy Birth Day น้องยา(yatate) ด้วยนะจร๊า เปรี้ยวมากนะเทอเกิดวันนี้พอดี 555  

  

Comment

Comment:

Tweet

น่ารักเเบบว่าละลายอ่ะ!!!!!!!!!

มันต้องเเบบนี้เลยค่า....

^___________^

น่ารักได้อีกอ่ะ.....

เเบบนี้ยามะผ่านชัวร์ค่า...


เป็นกำลังใจให้ผ่านนะ...!!!!!

โกคุสู้ตาย ยามะสู้ๆๆๆ

cry cry

เเต่งมาอีกนะคะ...

ชอบมากค่า

#9 By EE # Delivery ~ Prince Tab on 2008-12-31 21:40

big smile แว๊บมาขอบคุณจ้า
อ่ะให้น้ำตากล้วย 1 อัน (5555+)

#8 By Where is My Dream?! on 2008-11-02 17:12

8059 บันซายยยยย >////<
กรี๊ดดดด!!!
แต่งได้น่ารักมั่กๆเลยค๊าบบบ
อ่านไปกรี๊ดไป555

Happy Halloween ย้อนหลังด้วยนะคับsurprised smile
สุดยอดนะคะนั่น 555

โกคุเทระ
เป้นปีศาจที่น่ารักที่สุดเลยล่ะ อ่ะถูกกกกไม่เถียง(ฮ่าฮ่า)
big smile

ปล.เพลงคู่สามีภรรยาที่ว่า...เห็นคนอื่นแปลไปแล้วเยอะมากเลย แต่อย่างไรก็จะแปะลงบลอคตัวเองเหมือนกันคะ รอหน่อยนะคะ ^^v

ตอนนี้เพิ่งลง BANANAnoNAMIDA ไป แฮะๆ
ซิงเกิ้ลคุณเทะ กับคุณซานะดะนะคะcry

#6 By Where is My Dream?! on 2008-11-01 21:03

8059

โอ๊ส...!!!!

สุดยอด

หลอนตามฮัลโลวันอ่ะมั้ง...

หูแมวๆ โก'เคะหูแมวน่าย้ากกกกก

#5 By ♣_ Nⓞ✖_♣ = on 2008-11-01 20:09

อะเอิ้ว ช่วงนี้8059กำลังแรงสินะคะ แหม่ๆ
ไม่คิดว่าฮาโลวีนจะเข้ากับคู่นี้ แต่ก็น่ารักกว่าที่คิดไว้ อร๊ายยยย ชอบบบบบบบ >_<

โกคุซึนนนนนนนนน น่าร้ากกกกกกกกกกก
ยามะน่าสงสาร คะแนนสอบรันทด กรั่กๆ

ไว้คราวหน้าก็แต่งอีกสิค้าาา อยากอ่านอีกกก
"เสื้อเชิ้ตขาวมีขาดช่วงไหล่และตามเนื้อผ้า เผยผิวขาวสะท้อนกับแสงจันทร์"

มันเป็นอะไรที่ .. สุดยอด !!

#3 By b e s on 2008-11-01 11:19

ขอบคุณน้าพี่กั๊มมม

"เสื้อเชิ้ตขาวมีขาดช่วงไหล่และตามเนื้อผ้า เผยผิวขาวสะท้อนกับแสงจันทร์"
มันช่าง....แรง!!!

กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก
สุดยอด
จิ้นไม่เลิก

#2 By Ya [やたて] = 3 = ☆ on 2008-11-01 09:19

อ่าาาาาา

อ่านจนจบได้วุ้ย ยังไม่....(<---- อะไร??) เทาที่คิด ฮ่า เลยไหว

นึกตามมันก็เหนภาพอ่ะนะ

ยามาโมโตะ T^T ไม่น่าเลย ฮ่าๆๆ


ปล. ว่าแล้วต้องมีประโยคนี้ "สังเกตดีๆจะเห็นหางแมวหูแมวโผล่ออกมาจากโกคุเทระ" คิดไว้ตั้งแต่ก่อนอ่านเลยนะเนี่ย ว่ามาแน่ๆ

#1 By ชนเผ่าหัวส้มแก๊งค์รักษาโรงเจ (58.9.38.193) on 2008-11-01 01:49