[KHR*FIC*8059] THX 10,000+ Hits
posted on 06 Nov 2008 20:04 by aniefefalus in REBORN
~~~ *0* ~~~
/ตีฉาบคู่ (( ฉ่างๆ ))
ไม่อยากเชื่อว่าอีกั๊มจะมีวันนี้ กรี๊ด *เอาทอนฟาทุบหัวตัวเองแบบคลุ้มคลั่ง*
ไปเช็คสแตท
แอร๊ย หมื่นฮิตส์ แล้วววววววววววว ก๊า~
(ทั้งๆที่คนอื่นได้มากันนานมวากกกกกกกกกกกกกกแล้ว อีนี่เพิ่งจะถึง)
ไม่ได้แคปมาเพราะงี่เง่าจะรอเลขสวยอย่าง 10051 10069 อะไรแบบนี้ สุดท้ายก็ไม่ได้....แคปม่ายทัน
แต่เราไม่ได้สนับสุนนคู่10069นะ เราชอบมุคุเสะค่ะ *-* ไม่นิยมมุคุเคะ อันนี้ซีเครียดมาก แต่ที่รอเพราะไม่รู้จะแคปเลขอะไรที่เป็นสิริมงคลดี (สิริมงคลตรงไหนฟะคะ?)
แต่ก็ขอบคุณทุกคนที่หลงเข้ามาในบล็อคไร้สาระหาประโยชน์ไม่ได้บล็อคนี้ด้วยนะคะ*ฮา* เราเองก็พยายามจะอัพลงทุกวัน แต่บางทีก็มาอัพไม่ได้จริงๆ (เพราะบ้านน้ำท่วม? ไม่ใช่เว้ย แห้งแล้ว) เพราะติดงานบลาบลาอะไรบ้าบอไม่รู้ พักหลังๆนี้เราอาจจะต้องฟิตตัวเองมากขึ้น เพราะต้องพาเกรดที่แสนบรมเน่าเฟะของเราให้กลับขึ้นมาผงาด(???)ให้ได้ (เมิงจะผงาดกับคร้ายยยยย)
ถึงจะไม่ติดFแต่ว่า...ถ้าปล่อยไว้ ไม่ดีแน่ๆค่ะ จีแพคลดลงมาอย่างน่ากลัว ถ้าต่ำกว่า2.50นี่อีชั้นคงซึมไปหลายงาน หึ (ได้สังคม C+ อ่ะคิดดู รับม่ายด้ายยยยยยยยยย T[]T )
พอๆ พาไปเรื่องที่ไม่น่าอ่านแล้วก่อนที่จะเลยเถิดไปมากกว่านี้
ในเมื่อบล็อคเสื่อมๆแบบนี้ได้ฮิตถึงหมื่น ก็เลยอยากSpecial Thx นิโหน่ย แหะ ฟิครีลีสเรื่องที่2 แหะ
จะว่าเผาก็เผานะ ก๊าก
ก็ยังคงเป็น 8059 อยู่ ก็คนมันรักอ่ะ ช่วยไม่ได้ ><~ คู่นี้มันช่างเหมาะ เสะโง่กะเคะซึนๆ แอร๊ย เขิลล
WARNING
Fiction นี้เป็น yaoi ถ้าผู้ใดรับไม่ได้หรือ
ไม่รู้จักคำนี้ขอให้ปิดไปซะ เราเตือนแล้วนะ
ไม่จำเป็นต้องฝืนอ่านถ้าไม่ชอบเราไม่บังคับ
- ขอบคุณค่ะ -
KHR Fiction
My Tutor
pairing : 8059
Rate : PG-13
comment : อิงกับเรื่อง Trick or Treat ด้วยนะจ๊ะ จิ้มโชะ
"ฮายาโตะ วันนี้ที่บ้านสึนะมีงานเลี้ยงต้อนรับปะป๊าของสึนะด้วยนะ "
"อืม รุ่นที่10ชวนผมแล้วล่ะ แต่ปฏิเสธไปแล้ว"
"เห นี่เธอพูดคำว่า "ไม่" กับสึนะเป็นด้วยเหรอ? "
" -*- มันเเปลกมากเหรอห๊ะ? "
"... นี่ฮายาโตะ หรือว่า.."
"...อะไร?"
"วันนี้เธอขาดน้ำตาล? เดี๋ยวพี่จะเอาสตรอเบอร์รี่ช็อตเค้ก สูตรขนแมวผสมหางจิ้งจกไหม้แล้วคลุกกระดองเต่าบด ราดท็อปปิ้งไอซิ่งให้เอามั้ย? นี่ลองปรับปรุงรสชาติให้อย่างดีเพื่อเธอแล้วนะ ถ้ายังไงเธอจะ.."
" แค่นี้นะ "
- ตู๊ด ตู๊ด -
เฮ่อ...
ขืนพูดกับพี่นานกว่านี้... สงสัยได้ไอ้ช็อตเค้กส่วนผสมประหลาดโลกมากินภายใน33วินาทีแน่ ... ก็พี่น่ะเคยช้าซะเมื่อไหร่ถ้าให้คนได้กินของแบบนั้น...
แค่คิดก็... สยองแล้ว ว่าแต่กระดองเต่าที่พี่พูดถึงคงไม่ใช่เจ้าเอนซีโอ้ของเจ้าม้าผยศบ้านั่นหรอกนะ - -"
------------------------------------------------------------------
"ฮัดเช้ย!" ฟืด ใครนินทาอยู่น่ะ...
ม้าผยศที่ฮายาโตะพูดถึงอยู่ตอนนี้กำลังให้อาหารสำเร็จรูปของเอนซีโอ้กับอาหารเม็ดเสริมเเร่ธาตุให้..... เอ่อ ฮิเบิร์ด
"นี่ เคียวยะ"
"...." ฮิบาริที่กำลังเซ็นเอกสารงานกรรมการนักเรียนอยู่เหลือบตาขึ้นมองคนที่นั่งบนโซฟารับแขก
"นายแอบนินทาฉันเหรอ?"
"พูดอะไรม้าๆ " เหน็บเสร็จก็จัดการเซ็นงานต่อทันที
"อะไรเนี่ย? คนเค้าอุตส่าห์รอนายตั้งแต่7โมงเช้าจนนี้ก็ปาไปตั้ง4โมงเย็นแล้วนะ แถมยังโดนใช้ให้ให้อาหารลูกเจี๊ยบของนายอีก อุ๊!! " ก้มมองมือตัวเองที่โดนฮิเบิร์ดจิกมืออยู่เพราะอาหารหมดแล้ว
.... ที่จิกนี่เพราะฉันเรียกว่าลูกเจี๊ยบรึอาหารหมดกันแน่น่ะ ...
"หึ" ปากบางยิ้มมุมปากเล็กๆ
"แทนที่จะนินทาในใจให้เสียเวลา สู้ขย้ำทิ้งตั้งแต่เมื่อเช้าให้ตายๆไปไม่ดีกว่ารึไง?" มือผอมบางจัดเรียงเอกสารและตั้งไว้มุมโต๊ะด้านขวารอให้คุซาคาบะนำไปจัดการต่อ
"เอ๋ แสดงว่าที่ฉันอยู่นี่ นายไม่ได้รู้สึกขัดใจ หรือว่าน่ารำคาญอะไรแบบนั้นใช่มั้ยล่ะ ^^ " ก็แน่ล่ะสิ ใครจะให้อาหารนกได้ดีเท่าฉันล่ะ ให้ตั้งแต่มื้อเช้ายันจะมื้อเย็นอยู่แล้ว
"งั้นตอนนี้นายก็ว่างแล้วสิ ไปหาอะไรกินกันมั้ยเคียวยะ" ดีโน่พูด ยิ้มปากฉีกจนจะถึงหูอยู่แล้ว
"ถ้าหิวหญ้ามาก ก็ไปกินให้ไกลๆตาฉันหน่อยก็ดี ไม่อยากให้เลือดจากหัวม้ามากระเด็นถูกเอกสารนี่เท่าไหร่หรอกนะ " ฮิบาริหยิบแฟ้มดำอีก1อันออกมาจากใต้ลิ้นชักเปิดหน้าเเรกเตรียมอ่านรายละเอียด
"แหม ไม่น่ารักเลยนะวันนี้น่ะ ทำตัวเหมือนเจ้าหัวเงินมือระเบิดนั่นน่ะ " ดีโน่พูดได้แค่นั้นเมื่อรู้สึกถึงรังสีอำมหิตจากสายตาแหลมคมนั่นเข้าให้
... จะยอมรอต่อก็ได้... ก็จะอดทนถึงแค่นั้นล่ะ ถ้านานกว่านี้ฉํนอาจจะทำตามใจแล้วก็ไม่เตือนอะไรลูกศิษย์ก็ได้นะ เคียวยะ
------------------------------------------------------------------
"ฮัดเช้ย!!!" อา... นี่จามมาล้านแปดครั้งของวันนี้แล้วนะ....
โธ่เว้ย!! ทำไมต้องมาหวัดกินเอาวันนี้ด้วยเนี่ย พูดก็แหบแถมยังจะมีไข้นิดหน่อยอีก!!
ถ้าจะโทษก็ต้องโทษเจ้าบ้าเบสบอลนั่นแล่ะ ที่ปล่อยให้ใส่เสื้อแบบนั้นตอนติวให้คราวก่อนน่ะ!!
เจ้าโง่นั่นเลยดูท่าทางไม่ตั้งใจเรียนแล้วเอาแต่มองอยู่นั่นแล่ะ เบื่อเว้ย! ปล่อยให้ตกๆไปซะดีมั้ยเนี่ย
แต่ไม่ได้ๆ เพื่อ....ซูชิ...
อด....ทน....ไว้
หลังจากเตือนตัวเองด้วยประโยคชินหูของเจ้าวัวบ้าแล้ว โกคุเทระขยี้จมูกตัวเองจนแดงก่ำแล้วเดินไปยังตู้เสื้อผ้า แหวกหาเสื้อสเว็ตเตอร์ที่หนาที่สุดและผ้าพันคอ
... วันนี้สีขาวแล้วกัน
เสร็จแล้วจึงเปลี่ยนเป็นกางเกงยีนส์สีสนิมเหล็ก แล้วคว้าเสื้อคลุมสีเทาเตรียมตัวออกจากบ้าน เช็คหนังสือและอุปกรณ์การเรียนของตัวเองจนครบรวมถึงข้อสอบยากมหาโหดระดับสอบเข้ามหาลัย(ข้อสอบที่โกคุเทระทำคะแนนติดลมบนได้นานแสนนานแล้ว )ที่ตั้งใจเตรียมไปแก้เผ็ดเจ้าหัวตั้งไว้ด้วย
ก็เล่นทำฉันจนป่วยแบบนี้ แถมอดไปงานเลี้ยงที่รุ่นที่10อุตส่าห์ชวน(ไม่นับเบียงกี้) แกต้องชดใช้!!
ร่างบางบิดลูกบิดโลหะเย็นเฉียบล็อคประตูบ้านแล้วออกเดินทางไปยังร้านซูชิของยามาโมโตะ ลมเย็นๆจนเกือบจะเรียกว่าหนาวได้เลยทีเดียวพัดผ่านผิวหน้าไป สำหรับคนที่มีไข้อยู่แล้วก็เหมือนกับโดนมีดแหลมๆของเบลเฟกอลเฉียดหน้าไปมา โกคุเทระจึงกระชับผ้าพันคอจนมิดคางแล้วออกเดินต่อไป
... หนาวชะมัด ...
เดินไม่ถึงครึ่งทางก็ไอออกมานับสิบกว่าครั้ง แถมยิ่งเดินเหมือนอุณหภูมิตัวเองยิ่งลดลงๆ จนเหมือนตายมาหลายวันแล้ว มือขวายกกระเป๋าสีน้ำเงินเข้มมากอดไว้ที่ตัวแล้วออกเดินด้วยความเร็วที่มากกว่าตอนแรก
เฮ่อ เป็นมาเฟียมาตั้งนานทำไมกะอีแค่ลมหนาวแบบนี้ทนไม่ได้ฟะ คิดแล้วหงุดหงิดโว้ย!
ที่หงุดหงิดก็เพราะที่จริงแล้วกินยานอนอยู่บ้านอุ่นๆสบายๆดีกว่าต้องมาทนเดินไปบ้านเจ้านั่น
เพราะอะไร?
แล้วยังกล้าปฏิเสธคำชวนของรุ่นที่10อีก(ยังคงไม่ยอมนับคำชวนจากเบียงกี้) ปกติไม่เคยเเท้ๆ
....
ทำไม?
------------------------------------------------------------------
"เอาล่ะ นี่ก็โอเคแล้วล่ะมั้ง"
ยามาโมโตะที่เพิ่งกลับมาจากการซ้อมที่ชมรม ตัวเขาขออนุญาตซ้อมเลิกเร็วกว่าคนอื่นด้วยเหตุผลว่าจะกลับไปอ่านหนังสือสอบวันพรุ่งนี้ แล้วอีกอย่างการซ้อมวันนี้คนก็มาน้อยเพราะหวัดอีก เรียกได้ว่าโชค2ชั้น พอกลับบ้านก็อ่านหนังสือที่โกคุเทระบอกให้เตรียมตัวอ่านตั้งแต่คราวก่อนแล้วด้วย ไม่อยากบอกเลยว่าคราวก่อนน่ะเขาเกือบจะเรียนไม่รู้เรื่อง เอาแต่มองคนสอนจนจะกลืนกินไปทั้งตัวอยู่แล้ว ไม่อยากบอกเลยว่าเขาต้องอดทนเรียนขนาดไหน แม้แต่คนสอนตัวดีคนนั้นยังทั้งบ่นทั้งด่าว่าไม่ตั้งใจเรียนจนเช้าวันต่อมา
... ก็แน่ล่ะ ใครใช้ให้นายใส่เสื้อแบบนั้นออกจากบ้านล่ะ? ขืนให้นายกลับตอนดึกๆก็ไม่สบายสิแถมมืดอีกตะหาก
... อยู่ให้ฉันมองนานๆนั่นแล่ะดีที่สุด ....
เด็กหนุ่มหัวตั้งนั่งอมยิ้มพลางอ่านหนังสือสนทนาภาษาอังกฤษต่ออีกเพราะพออ่านได้แล้วเพลินดี รอเวลาที่คนสอนจะมาหา จะได้พูดให้เป็นไฟจนเหมือนพูดภาษาอิตาลีเลยทีเดียว
... เวอร์ไปมั้ยนะ... กับคนที่ได้แค่ 15 คะแนนน่ะ
นั่งอ่านไปสักพักก็ได้ยินเสียงกดออดหน้าบ้าน มองผ่านหน้าต่างก็เห็นเสื้อโค้ทสีเทากับผ้าพันคอสีขาวและเรือนผมสีเงินนั่นอีก
มาแล้วๆๆๆ
เท่านั้นร่างสูงก็รีบถลาเหมือนถลาตัวรับลูกเบสบอลงั้นแล่ะ รีบลงมาเปิดประตูรับแขกที่รอมานานแล้ว
ยิ่งใส่เสื้อโค้ทกับสเว็ตเตอร์นี่แล้วยิ่งดูตัวเล็กลงเข้าไปอีก ...
น่ากอดแฮะ ^^
แต่ดูแปลกๆ...
"แค่กๆ" แถมมีปฏิกิริยาตอบสนองความคิดด้วย...
"นาย... ไม่สบายเหรอ?"
"เปล่าเฟ้ย แค่รัดผ้าแน่นไปเท่านั้นแล่ะ เลยคันคอนิดหน่อย"
...ทำไมเสียงแหบแบบนี้ล่ะ เป็นหวัด?
"ขึ้นข้างบนก่อนเถอะเดี๋ยวหาอะไรอุ่นๆมาให้ดื่มนะ รอแป๊บนึง"
ร่างบางตอบรับอย่างว่าง่าย เอาเถอะ ตอนนี้ไม่ค่อยอยากชวนทะเลาะอะไรด้วยเท่าไหร่ อยากหาที่อุ่นๆมากกว่า
... ยิ่งเดิน ยิ่งตาลาย
โกคุเทระคลายผ้าพันคอและถอดเสื้อโค้ทออกขณะเดินขึ้นบันไดไปห้องยามาโมโตะ ถอดถุงมือทั้ง2ข้างออกแล้วอังหน้าผากตัวเอง
... เว้ย แบบนี้หิมะละลายแน่ๆ
... รีบๆสอนให้เข้าใจเสร็จๆแล้วกลับบ้านไปนอนดีกว่า
ร่างบางนั่งลงตรงที่ว่างอีกด้านของโต๊ะญี่ปุ่นแล้วจัดหนังสือที่เตรียมมาวางไว้บนโต๊ะ มือหยิบแว่นสีเหลี่ยมกรอบครึ่งเลนส์สีเงินออกมาใส่ พยายามเมคมาดตัวเองให้เป็นครูสอนอังกฤษสุดเฮี้ยบให้ได้(ก็ได้แค่นั้นล่ะ)
... ปวดหัว
มือบางนวดขมับตัวเองแล้วพักสายตาชั่วครู่ พลันลืมตาอีกทีก็เห็นหนังสือเล่มใหญ่เล่มเล็กที่คราวก่อนวางให้เจ้าหัวตั้งอ่านเตรียมตัวมาก่อน และยังมีข้อสอบย่อยๆที่ไว้หัดทำในแต่ละบท ซึ่งยามาโมโตะก็เหมือนจะทำได้เกือบหมด
.... หึ ถ้าหัดทำก็ทำได้นี่หว่า
.... ถ้าสอบไม่ผ่านอีก ฉันยัดระเบิดในชุดเบสบอลแน่
ความคิดสะดุดลงเมื่อยามาโมโตะมาพร้อมกับถาดที่มีนมอุ่น2ถ้วยและขนมปังทาแยมอีก6แผ่นวางบนจาน โกคุเทระวางมือบนโต๊ะพยายามกลบอาการไข้ที่กำเริบเมื่อครู่ มองของที่ยามาโมโตะถือมา
"นี่แกกะกินอิ่มถึงมือเช้าเรอะ"
"ฮ่าๆ ก็อากาศหนาวมันหิวเร็วนี่นา นายก็กินเยอะๆนะจะได้มีแรงสอน ^^" แรงที่นายพยายามสร้างขึ้นมาน่ะ ทำไมต้องฝืนขนาดนั้นด้วยนะ
"..."
อากาศหนาว แล้วมันเกี่ยวกับน้ำย่อยในกระเพาะแกเรอะ! มันเย็นแล้วมันจะย่อยเร็วขึ้นรึไง! ไอ้ตัวกินจุเอ๊ย!! ห้องก็ออกจะอุ่นเพราะฮีทเตอร์หรอกนะ ไม่รุ้เอาความรู้ที่ไหนมาคิด...
"ช่างมันเถอะ มาเรียนต่อจากคราวก่อนดีกว่า"
"คร้าบ~ คุณครู ^^" เจ้าคนหัวตั้งยิ้มหน้าบานตั้งหน้าตั้งตาเรียนเต็มที่
"ถ้าแกกินอิ่มแล้วหลับไป ฉันจะปลุกแกด้วยระเบิดนะเฟ้ย "
15 นาที ผ่านไป
"Verb ช่องที่2น่ะเป็นรูปนะ....ในอดีต ถ้าใช้คู่กับประโยคเราจะเรียกประ...โยค นั้นว่า..."
ให้ตายสิคอแห้งไปหมด พูดแล้วเหมือนน้ำลายมันฝืดคอ... บ้าจริงเว้ย
"Past tense ..........!!" พูดจบ โกคุเทระก็สำลักไอออกมาหนัก
"โกคุเทระ! " ยามาโมโตะลุกพรวดออกมาดูอาการคนที่นั่งตรงข้าม ลูบหลังบางที่สั่นเล็กๆให้ผ่อนคลายลง
"มะ... แค่ก ไม่เป็นไร ต่อเถอะ อย่าอู้! past tence น่ะแบ่งต่ออีก3กรณี อย่างเช่น ...!!! " พูดไม่ขาดคำดีก็สำลักไอออกมาครั้งที่2
ยามาโมโตะใช้มือกุมปากของโกคุเทระให้ไอได้สบายคอขึ้น และกดหน้าผากตัวเองลงไปกับหน้าผากของอีกคน
ตอนนี้โกคุเทะระหน้าแดงเพราะไข้หรือเพราะเลือดสูบฉีดอยู่ก็ไม่รู้...
"... ว่าแล้วเชียว นายมีไข้จริงๆด้วย " พูดจบก็ถอยตัวเองออกมาแล้วประคองร่างบางมานั่งบนเตียง
"คนป่วยน่ะต้องนอนพักมากๆสิ แล้วยิ่งอากาศหนาวๆอยู่แล้วด้วย " ตบหมอนให้ฟูขึ้นมาและจัดผ้าห่มบนเตียงให้คนตัวเล็กนอน
"จะ....เจ้าบ้า แก แค่ก แกยังเรียนไม่จบนะเฟ้ย อย่ามีหน้ามาสั่งนะ อ๊ะ!!" ไม่รอฟังก็อุ้มร่างบางจนตัวลอยจนจบที่จุดหมาย จะขัดขืนก็ไม่มีแรง บ้าชะมัด!
"ใคร บ้า กัน แน่?" ร่างสูงพูดหน้าตาจริงจัง น้อยครั้งที่จะเห็นยามาโมโตะพูดโดยใช้สีหน้าแบบนี้
"..." เถียงต่อไม่ออก หนอยแน่ะ... ทำเป็นหน้าเข้มขู่เรอะ! น่าเอาระเบิดยัดปากชะมัด
ร่างสูงจัดผ้าห่มห่มให้ร่างบางแล้วกำชับให้กินยาแก้หวัดที่หยิบติดมือมาเผื่อสถานการณ์แบบนี้ และน้ำอุ่มที่มีอยู่ในห้อง แล้วสั่งให้นอนอย่างเดียว
"นายน่ะนอนดูฉันอยู่แบบนั้นแล่ะ นี่น่ะเป็นแบบฝึกหัดที่นายให้ฉันลองทำใช่มั้ย? แล้วก็ชีทที่ให้อ่านเพิ่มน่ะ เดี๋ยวฉันจะนั่งทำไปก่อน เสร็จแล้วจะเรียกนายทีหลังนะ " ยามาโมโตะพูดพลางยิ้มอ่อนโยนให้
"..."
เกลียดรอยยิ้มแบบนั้นเฟ้ย ! ตกอีกรอบแล้วอย่ามายิ้มกวนแบบนี้นะเว้ยยยยยยยยยยยยยยยย
"เออ ไอ้แบบฝึกหัดนั่นน่ะแต่ละชุด ถ้าทำไม่ถึงครึ่งละก็ แกตายแน่ ตกแน่ ลาออกจากชมรมแน่ "
จริงๆน่ะแค่ทำได้ 1 ใน 10ก็ ปาฏิหาริย์แล้ว เพราะมันเป็นข้อสอบเข้ามหาลัยที่อิตาลีเชียวนะว้อย!
"ฮะๆ ฉันไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นหรอก ^^ นายน่ะมีหน้าที่อย่างเดียวนะ นอนอยู่ตรงนั้นแล้วคอยดูลูกศิษย์อ่านหนังสือดีกว่านะ คุณครู..." หันกลับมาโกคุเทระก็หลับไปแล้ว หายใจเบาๆเหนื่อยล้าจากการเดินทางและอดทนกับอาการไข้หวัดที่สั่งสม
ยามาโมโตะเดินเข้าไปจัดผ้าห่มให้คลุมถึงคอคนตัวเล็กอีกที พลางก้มลงจุมพิตที่ปากบางราวกับบอกฝันดีกลายๆ
...อืม ฉันจะพยายามนะ คุณครู
------------------------------------------------------------------
และวันสอบซ่อมก็มาถึง...
"ยามาโมโตะ ทาเคชิ" อาจารย์คนเดิมเรียกชื่อเด็กหนุ่มตัวสูง
"ครับ! "
"เฮ่อ นี่ดีที่สุดแล้วสินะ " อาจารย์สอนภาษาพูดด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อน
"อ่า ครับ แต่ผม...." กลืนน้ำลายอึกใหญ่ " ผมคิดว่าทำดีที่สุดแล้วล่ะครับ! " เหลือบตามองไท่คุณครูสอนพิเศษที่ไข้หายตั้งแต่เมื่อวานตอนนี้กำลังเท้าคางมองมาอย่างเอาเรื่อง...
....ถ้าตก อย่าว่าแต่ออกจากชมรมเลย จะมีชีวิตออกจากห้องนี้รึเปล่าก็ไม่รู้แฮะ
แต่เมื่อวันก่อนก็ทำเต็มที่แล้วนะ! แบบฝึกหัดมีเท่าไหร่ก็ทำจนครบ(ถึงจะผิดไปเยอะ) ไม่ได้หลับไม่ได้นอนแน่ะ
... อีกอย่างก็เป็นห่วงคนที่กำลังหลับบนเตียงด้วย ดีนะที่ไข้หายเร็ว
"แต่ก็......เอาเถอะ นี่ก็ดีแล้วล่ะนะ "
"อ่ะครับ" ยอมรับผลที่เกิดอยู่แล้วล่ะ ก็ข้อสอบที่โกคุเทระให้ทำน่ะ มันอภิมหาสุดแสนจะไม่รู้เรื่องเลยนี่นา คำศัพท์แปลกๆเต็มไปหมด
"ได้ถึง 60คะแนนนี่ ครูก็พอใจกับการทุ่มเทของเธอแล้วล่ะ แต่ว่าคะแนนจะถูกลดลงมาเหลือ 50 นะเพราะนี่เป็นสอบซ่อม "
------------------------------------------------------------------
ดาดฟ้าโรงเรียน
"เห็นมั้ยล่ะ!!! ฉันทำได้ๆๆๆๆๆ เห็นมั้ยๆๆๆๆโกคุเทระ! ฉันไม่ต้องลาออกแล้วน้า~~~~ " พูดจบก็กอดคนตรงหน้าแบบแบร์ฮัก จนเท้าร่างบ้างลอยสะบัดไปมา
"เจ็บนะเฟ้ย!!! เออ!!! รู้แล้วๆๆๆๆ ปล่อยสิฟะ หายใจไม่ออกเฟ้ย!!"
ร่างสูงต้องยอมคลายอ้อมกอดครูสอนพิเศษแบบเสียดายนิดๆ อยากจะกอดแบบนี้ไปนานๆนี่นา(แบบแบร์ฮักเหรอ)
"แฮ่ม แล้วก็ที่สัญญาไว้น่ะ.." โกคุเทระยื่นมือมาที่ตรงหน้ายามาโมโตะ กระดิกนิ้วเล็กๆอย่างมีเชิงบอกว่า ซูชิน่ะ ซูชิ
"อะไร? อ๋อ " ร่างสูงจับมือบางแล้วลากคนตัวเล็กมาชนกับแผงอกกว้างแล้วกอดแน่น
"!! ไอ้บ้า ไม่ใช่เฟ้ย!!! นี่แกแกล้งโง่เรอะ ฉันจะเอาซูชิเฟ้ย ซูชิๆๆๆๆๆๆๆๆๆ " ร่างบางดิ้นด้วยแรงไม่มาก แต่เมื่อร่างสูงยังไม่ปล่อยตัวก็เริ่มจะเลิกความตั้งใจ
"เอาน่า เดี๋ยวกลับบ้านก็พากินเองแล่ะ แต่ตอนนี้.... ขออยู่แบบนี้ก่อนนะ " ร่างสูงพูดแล้ววางคางตัวเองบนไหล่โกคุเทระ แล้วหลับตานิ่ง
"ขอบคุณนะ"
"อะ...เออ" อยู่ๆทำแบบนี้ก็รับมือไม่ถูกแฮะ เจ้าบ้าเบสบอล! เจ้าโง่! ไอ้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ @##%$%&^*^$%#
... แต่อยู่แบบนี้ไปสักพัก...ก็ดีเหมือนกัน
แต่ความสุขมักอยู่ไม่เนิ่นนาน ประตูดาดฟ้าก็เปิดผ่างออกมาพร้อมแขนเสื้อกาคุรันติดปลอกแขนรักษากฎ
"ก็บอกว่าไม่ๆ ไงเล่า! เจ้าม้าบ้านี่! "
"อะไรล่ะ เคียวยะอ่ะ นี่ฉันไม่ได้กลับแฟมิลี่มาตั้งหลายวันแล้วนะ ก็ให้อาหารลูกเจี๊ยบของนายจนจะอ้วนพีอยู่แล้วนี่ "
"..... จะขย้ำ...ให้...ตาย" ฮิบาริเตรียมท่าเงื้อทอนฟาออกมา
... อยู่ไหนแล้วล่ะ!!
"หาไอ้นี่เหรอ ^^" ดีโน่ที่ไม่รู้เหมือนกันว่า ฉกทอนฟาไปตั้งแต่เมื่อไหร่
"อะ....ไอ้ม้าบ้า" ฮิบาริจนปัญญาจะโต้กลับ ก็อีกฝ่ายฝีมือเหนือกว่า ตัวก็สูงกว่า แถมเร็วเป็นม้าอีก ต่อให้เป็นเขาเองก็คิดมากถ้าจะวางแผนรับมือโดยปราศจากอาวุธ
"เอาน่า ก็เคียวยะทำงานเสร็จแล้วนี่ ^^ ไปหาอะไรกินกันดีกว่าน้า~ อย่า ให้ ต้อง ใช้ แส้ ลาก ตัว ไป นะ ^^ " เน้นแต่ละคำชัดถ้อยชัดคำ เป็นอันรู้กันว่าฮิบาริหนีแส้ยาวๆของดีโน่อยู่นี่เอง
"...." 2คนที่อยู่บนดาดฟ้ามองเหตุการณ์ระหว่างม้าและนกตีกันอยู่ ก็งงกับภาพที่เห็นกันไป
"ฮ่าๆ 2คนนั้นตลกดีเนาะ ไม่นึกว่าคุณฮิบาริจะตลกเป็น"
"เจ้านั่นเล่นตลกตอนไหนฟะ..." ก็เห็นแค่จนมุมเท่านั้นแล่ะ ไม่เคยเห็นเจ้ากรรมการนี่ทำหน้าตาหทดทางสู้แบบนี้มาก่อน
ดูๆ ไปก็ตลกเเฮะ
"น่ารักดีเหมือนกันนะ ฮ่าๆ " ร่างสูงพูด
"หึ เจ้ากรรมการนั่นน่ะเหรอ"
"ใช่"
!!
ไอ้ ...................
"แต่นายดีกว่าเยอะน่า~ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ แค่นี้ก็ขำจะแย่อยู่แล้ว ฮ่าๆ" ไม่พูดเปล่ากอดคนตัวเล็กให้ศรีษะพาดกับไหล่กว้าง
"ว่ะ... ว่าใครน่ารักฟะ!!! ตายเถอะ แก๊!! " โกคุเทระกำลังกลับเกลื่อนความเขินด้วยไดนาไมต์ 2-3 ลูกพอเป็นพิธี
เอาน่า... ได้แบบนี้ก็พอแล้ว
ไว้ติวให้ผมอีกนะครับ
คุณครู ^^
- END-
------------------------------------------------------------------
จบ.....
จบแล้วววววววววววว
กรี๊ด ยาวนรกแตรก กร๊าซ *พ่นไฟ*
แอบมี D18ด้วย หุ กรี๊ดดดดดดดดดด คุณฮิ~~~~ ในที่สุดอีกั๊มก็กล้าเอาคุณฮิมาเล่นซะทีน้า กรี๊ด สำเร็จค่า!!
อ๊างส์ โกคุเเว่นที่น่ารักที่สุด *-*
อ๊างส์ คุณฮิซึนๆก็น่ารักที่สุดในโลก3โลก
แอร๊ย ยามะ อีดาร์กเนียน
อี๊ โน่~~~~~ ดาร์กตัวพ่อ!!
ไประค่ะ ~ ไปทำการบ้านญี่ปุ่นต่อ 555 +
ขอบคุณนะคะ ที่อ่าน
ปล. โกคุคุยโทรศัพท์กะเบียงกี้มันไม่เห็นหน้า มันไม่เป็นลมเค่อะ โอเคเนาะ?
โกเคะซึนได้อีกกกกกกก อ้ากกกกกกกก
ยามะจะเนียนไปไหนค้าาาาาา ฮาาาาา ไอ้กอดแบบแบร์ฮักนั่นน่ะ จริงๆแล้วมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงรึเปล่าคะ กรั่กๆ *-*
แหม่ๆ แอบมีD18ให้ก๊าวใจเล่นๆด้วยนะคะ หึึหึหึ
เอาเป็นว่ายินดีด้วยกับฮิตนะคะ คราวหน้าเอา6918สิคะ อั่กกกก *โดนตบ*
#1 By [Sora] -Mode : รักครอบครัว- on 2008-11-06 20:43