K д Я ☆ K * K u M เว้ยเฮ้ย View my profile


[KHR*FIC*8059] Nataie

posted on 25 Dec 2008 00:12 by aniefefalus in REBORN


เห็นคอมเม้นคนที่โหวตD18แล้วรู้สึกผิดจับใจส่วนลึกยังไงไม่รู้... 


แต่ว่า8059ชนะเลิศ   8059บันไซ  คนแต่งก็8059  กร๊าก(แม่ยก  D18 รุมตื้บ )  เราก็ D18 ด้วยเหอะนะ  แหม่

 

เปรี้ยว  จะอัพเที่ยงคืนคริสต์มาส  แล้วไง?  เลทมาเยอะ  ไม่ก๊าว

แต่ก็อัพแล้วนะเจ๊อะ  เชิญ

 

WARNING

Fiction นี้เป็น yaoi ถ้าผู้ใดรับไม่ได้หรือ
ไม่รู้จักคำนี้ขอให้ปิดไปซะ  เราเตือนแล้วนะ
ไม่จำเป็นต้องฝืนอ่านถ้าไม่ชอบเราไม่บังคับ
- ขอบคุณค่ะ -
 

 

KHR Fiction ( For  X-mas )
Nataie
pairing   : 8059
rating    : PG-13

 

เพราะโทรศัพท์เมื่อคืน...

ทำเอานอนไม่หลับจนถึงเช้า

 


นายนี่ชอบเล่นอะไรให้ฉันตามไม่ทันบ่อยเลยนะโกคุเทระ ^^

ก็เมื่อคืน  เที่ยงคืนวันที่ 24 ธันวาคม   วันคริสต์มาสอีฟ


ก็ตั้งใจจะโทรไปสุขสันต์วันคริสต์มาสอีฟกับนายซะหน่อย  พอกดเลขเบอร์อะไรเรียบร้อย  กำลังจะกดปุ่มโทรออก

ก็มีสายเข้ามาเสียก่อน

 


ไม่น่าแปลกใจหรอก...  แต่เป็นชื่อนายนี่สิ  ก็อดสงสัยไม่ได้


โทรผิดมั้ง...   อย่างนายโทรหาฉันก่อนเป็นด้วยเหรอ  ฮ่าๆ 

 

 

"ฮัลโหล  ขอสายใครครับ ^^ "  ขอแกล้งหน่อยเถอะ  เผื่อเจ้าตัวไม่รู้สึกว่ากดเบอร์อะไรออกมาอยู่

"...." 

 

" สายไอ้โง่บ้า  งี่เง่า  สมองลูกเบสบอล  ไอ้โง่หัวตั้งคนนึง  ที่เอาแต่หัวเราะโรคจิตอยู่ปลายสาย! "


สำเร็จครับ  เเสดงว่าตั้งใจกดหาผมจริงๆด้วย ^^

 

"ฮ่าๆ  นายนี่ตลกกว่าที่คิดอีกนะ " 

" ฉันมันไม่น่าเสียเวลาโทรหาแกจริงๆ...  ถ้ารู้ว่าเล่นปัญญาอ่อนแบบนี้อยู่ "  เสียงโวยวายตามแบบฉบับเจ้าตัวลอดเข้ามา  แบบนี้ตัวจริงแน่นอน 59%

" อ้าว  ก็ไม่น่าใจนี่นา  ถ้านายซุ่มซ่ามกดเบอร์คนอื่นแต่มาติดที่เบอร์ฉันแบบนี้  ก็เลยต้องกันไว้ก่อน " 

 


... แต่รู้ว่าไม่ใช่ใครคนอื่นที่นายจะคุยด้วยเวลาแบบนี้  ฉันก็ดีใจแล้วล่ะ ...

 

 

" คนอย่างฉันไม่เคยซุ่มซ่ามโว้ย!  อย่ามามั่ว! "

" ฮ่าๆ ไหนๆฉันก็จะโทรหาอยู่แล้ว  จะบอกว่า.. "

" พรุ่งนี้แกว่างมั้ย? " 

" หา? "

"พรุ่ง       นี้       แก    ว่าง     มั้ย? "   ปลายสายพูดเว้นช่องไฟ เน้นทุกคำอย่างชัดเจน  ไม่ผิดเพี้ยน

" ก็  ก็ว่างอยู่นะ  คืนนี้หิมะตกหนัก  ลานเบสบอลชมรมก็ซ้อมไม่ได้อยู่แล้ว  ถ้าไม่โดนเรียกไปกวาดหิมะก็ว่างอยู่นั่นล่ะนะ.... " 


--------------------------------------

 


สาเหตุเพราะโทรศัพท์เมื่อคืน   วันนี้โกคุเทระนัดผมให้มาเจอกันที่หน้าสถานี  ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน   ร้อยวันพันปีจะชวนผมก่อนแบบนี้


ยังไม่ได้พูดคริสต์มาสอีฟเลยแฮะ  จะพูดอยู่แล้วทางโน้นก็วางสายไปซะก่อน  บอกว่าง่วง  จะรีบนอน

แถมผมก็ออกมารอก่อนเวลาตั้ง1ชั่วโมงแบบนี้นี่...  เรียกว่าตื่นเต้นรึเปล่าก็ไม่รู้   แต่อยู่ที่บ้านก็ไม่มีอะไรให้ผมทำ พ่อก็ออกจากบ้านไปสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อนที่เรียนเคนโด้ด้วยกัน  แล้วยังบอกว่าถ้ามีใครคิดค้นท่าดาบท่าใหม่ขึ้นมาจะลองเอามาให้ผมลองเรียนเพิ่มดู   ก็แล้วเเต่พ่อเถอะ 

 


อีก 15 นาที  1ทุ่ม


ถึงหิมะจะหยุดตกไปนานแล้ว  แต่ว่าอากาศยังหนาวจนติดลบแบบนี้  คนเล่นกีฬาอย่างยามาโมโตะก็ยังต้องหาเสื้อผ้าหนาๆอุ่นๆมาใส่  อีก15นาทีโกคุเทระถึงจะมา  ร่างสูงมองนาฬิกาเป็นรอบที่80ตั้งแต่ออกมายืนรอคนที่ชวน   เห็นอย่างนี้แต่โกคุเทระก็เป็นคนตรงเวลาเอามากๆ  ที่อิตาลีนี่เคร่งเรื่องเวลามากเลยเหรอ?


ยามาโมโตะก็เดินไปเดินมาหน้าร้านขายของขวัญคริสต์มาส  ร้านเค้ก  ร้านอาหาร  แล้วก็มองวงดนตรีเล็กๆที่กำลังร้องเพลงวันคริสต์มาสอยู่หน้าทางเข้าสถานีเพลินๆ 


ก็เห็นร่างบางในโค้ทสีเทาอ่อนมองของผ่านกระจกใสเข้าไปในร้านค้าต่างๆมากมาย  ยามาโมโตะเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้  เพราะท่าทางมันเหมือนปกติซะที่ไหนล่ะ   ค่อยๆเดินตรงมา  แต่หน้านี่หักซ้ายหักขวาไป90องศาไปแบบนี้  นายจะตั้งใจดูอะไรขนาดนั้น หา?  เดี๋ยวก็ชนคนไปทั่วหรอก 

 


ก็ตัดสินใจเดินเข้าไปทักเองดีกว่า  ปล่อยไว้แบบนี้ถึงจะเดินเข้ามาหาก็คงไม่ได้มองหาคนแน่ๆ 

 


ร่างสูงเดินยิ้มไปทักตรงหน้าแต่ดูเหมือนคนตัวเล็กกว่าจะไม่ได้มอง  และท่าทางจะไม่ได้แม้แต่ยินเสียงทักขนาดยืนอยู่ตรงหน้า 

 

ปึ้ก!   ตามคาด   ชนร่างสูงเข้าเต็มเปา

 

" โอ๊ย  โทษที  ไม่ได้มอง "  โกคุเทระยกมือลูบจมูกตัวเอง  ไม่ได้สังเกตด้วยว่าไหล่ตัวเองโดนยึดไปแล้ว

" โห  นี่สตินายโดนตัดขาดจากโลกภายนอกเเล้วเหรอเนี่ย "  ร่างสูงก้มหน้ามองร่างบางที่กำลังทำหน้าเหวออยู่

" อะ!  แกมาได้ไง????? "  ว่าแล้วก็ดิ้นจนหลุดจากมือใหญ่ทั้ง2ข้าง

" อ้าว  แล้วเมื่อวานใครย้ำนักย้ำหนาล่ะว่าวันนี้ให้ทำอะไร  หือ? "


โกคุเทระเงียบกริบ  ก้มหน้างุดแต่ก็ไม่ได้เงียบซะทีเดียว  แอบสบถเบาๆใต้ผ้าพันคอผืนหนานั่นแล่ะ 

แต่ก็มีอันต้องหยุดสบถอีก  เพราะรู้สึกถึงหลังมืออุ่นๆที่กำลังแตะแก้มตัวเองอยู่

" แก้มนายเย็นจนจะเป็นน้ำแข็งอยู่แล้วนะ "  คนขี้เนียนก็เอามืออีกข้างรวบมือมือเล็กแล้วดึงให้เดินไปพร้อมกับตัวเอง

" ไปหาอะไรอุ่นๆดื่มก่อนดีกว่าเนาะ ^^ " 

 

... ตอนนี้แก้ม2ข้างของโกคุเทระ  อุ่นจนร้อนฉ่าไปแล้ว

 

... เชอะ  ทำไมเรื่องแบบนี้แพ้มันตลอดฟะ 

 

 

ทั้งสองคน  ไม่สิต้องบอกว่าคนนึงลากคนนึงถูกลากมากกว่า  เข้าไปในร้านกาแฟสไตล์อเมริกันใต้ซึ่งตกแต่งไปด้วยออฟชั่นคริสต์มาสทั้งหลายแหล่  ไม่ว่าจะเป็นสายรุ้งเขียวเข้มพันรอบเคาน์เตอร์  หัวกวางสต๊าฟสวมหมวกซานต้า  ถุงเท้าสีแดงขาวแขวนตามเตาผิงที่จุดไฟลุกดีแล้วกำลังสวยเข้ากับบรรยากาศพอดี  แล้วคนขายก็แต่งชุดเป็นซานต้าซานตี้อะไรก็แล้วแต่คอยบริการให้ลูกค้า 


ซานตี้สาวคนหนึ่งพาทั้งคู่มายังโต๊ะว่างข้างหน้าต่าง  และนำเมนูเครื่องดื่มมาวางตรงหน้าทั้งคู่

 


โกคะเทระเปิดเมนูออกมาแล้วกราดสายตาไปผ่านๆ  ราวกับจะให้ตาได้มองอะไรอย่างอื่นที่ไม่ใช่ไอ้บ้าตรงหน้านี่ !

 

 

ยามาโมโตะก็ยิ้มให้กับซานตี้แล้วก็มองรอบร้านไปทั่วๆ

" ร้านนี้น่ารักดีเนาะ "

" อืม " 

" แต่ว่าที่อิตาลีก็คงมีร้านแบบนี้เกลื่อนเลยล่ะเนาะ " 

" อืม " 

" วันนี้นายน่ารักเนาะ "

" อืม  ห๊ะ!  อะไรนะ !!!  "

" ฮ่าๆ  ก็เห็นนายท่าทางเหม่อๆนี่  ยังง่วงอยู่เหรอ? "

" ฉันไม่ใช่ไอ้หัวหน้ากรรมการนักเรียนบ้านั่นนะ  จะง่วงได้ตลอดน่ะ " 

" งั้นสั่งโกโก้ร้อนคนละถ้วยแล้วกัน  จะได้รู้สึกดีขึ้น "  ร่างสูงหันไปส่งเครื่องดื่มซานตี้และส่งเมนูที่ดูเหมือนจะไม่ได้เปิดดูคืนไปให้  หันกลับมาจ้องคนตรงหน้าต่อ


...


" มองอะไรอยู่ได้ฟะ !  คิดถึงซูชิที่บ้านเหรอไง?  " 

 


... เกิดมองเห็นว่าหน้าแดงอยู่นี่ไม่รู้จะแก้ตัวว่าไงดี  โวยวายแล้วเผ่นออกจากร้านดีมั้ย? 

 


" สงสัยน่ะ "

" ??? "


" ว่าทำไมนายชวนฉันออกมา "  คนหัวตั้งเท้าคางแล้วมองด้วยสายตาจะล้วงคำตอบให้ได้

" ก็แค่ขี้เกียจอยู่บ้าน... เท่านั้น "

 


บทสนทนาถูกขัดด้วยโกโก้ร้อนในถ้วยสีเขียวพร้อมช้อนคันเล็กสีแดงสีเดียวรับกับเทศกาลตอนนี้

" ฮ่าๆ  ก็นายเป็นเด็กนอกนี่นา  ที่นี่ญี่ปุ่นคงไม่ได้จัดงานใหญ่โตอะไรมากมายเท่าอิตาลีสินะ  นายก็เลยยังไม่ชิน "  พูดจบก็ค่อยๆจิบโกโก้ร้อนบรรเทาความหนาวลงไปได้เปราะหนึ่ง

" หึ  งาน...เหรอ "  ผิดกับอีกคน ที่เอาแต่คนโกโก้ไปมาไม่ยอมยกขึ้นดื่มแม้แต่อึกเดียว

ดูเหมือนร่างสูงจะจับความหม่นหมองจากน้ำเสียงได้  จึงรู้สึกว่าตัวเองพูดอะไรแทงใจเข้าไปแล้ว

" ขอโทษนะ ฉันพูดอะไรไม่ดีไป...เป็นอะไรรึเปล่า?  " 

โกคุเทระมองหน้าอีกคน  " คริสต์มาสปกติแกทำอะไร? "

" อืม...   ก็ส่วนใหญ่มีแต่ซ้อมเบสบอลนั่นล่ะ  แล้วก็ตอนเย็นก็อาจจะไปหาอะไรกินเล่นง่ายๆแถวๆนี้แล่ะ  ไม่ค่อยออกไปงานไหนหรอก  ส่วนใหญ่ก็มีแค่นี้นะ   " 

 


ขนาดนี้ยังมีเบสบอลมาเกี่ยวเลย  มิน่าแกถึงได้บ้าขนาดนี้

 

 

" แล้วของนายล่ะ? จำได้ว่านายเป็นคุณหนูในคฤหาสต์หลังโต  ก็คงจะจัดงานใหญ่พอๆกับงานวัดรึงานทานาบะตะเลยนะ  " 

... นี่มันเอางานวัดไปเปรียบเทียบได้ตรงไหนเนี่ย?  บ้าแล้ว


" จะว่าใหญ่  มันก็ใหญ่ "  แต่เลิกคิดเถอะ  ว่ามันใหญ่เหมือนงานวัด - -"


" แต่ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจาก  เล่นเปียโน  เล่นเปียโน  เล่นเปียโน  เล่นเปียโน  เล่นเปียโน  ทุกๆปีงานที่ที่บ้านจัดให้แขกเป็นยังไงฉันยังไม่เคยเข้าไปแม้แต่จะแตะของกินในงานซักนิด...  พอเล่นเสร็จ  ก็ต้องตามผู้ใหญ่ไปโน่นไปนี่  ไม่ได้เดินเล่นรึทำอะไรอย่างอื่นเลย " 

" โห  โกคุเทระยอดไปเลย " 

" นี่ถ้าไม่ได้จามาลมาคุยเล่นฉันก็คงจะเฉาตายในงานรับซานต้าไปแล้ว "


...


ทำไมต้องเป็นลุงคนนั้นด้วยน่ะ  โกคุเทระ? 

 

" แล้วก็เจ้าม้าบ้านั่นด้วย!  มาอุ้มแล้วจับใส่ถุงของขวัญแกล้งอาเจ๊ " ร่างบางกระดกโกโก้ร้อนที่เริ่มจะอุ่นลงคอทีเดียวเกลี้ยง... 


คุณดีโน่?


" อุ้ม... ด้วยเหรอ "  ยามาโมโตะจับหูโกโก้แน่นมองโกคุเทระสายตาเข้มคล้ายกับตอนใช้ดาบชิงุเระฯ 

" เออ  แกจะมองตาดุเป็นหมาทำไมเล่า!  ตอนนั้นฉันอายุแค่ 10ขวบ 11ขวบเองนะเฟ้ย  พวกนั้นคิดว่าตัวใหญ่กว่าก็เอาแต่แกล้งอยู่นั่นแล่ะ  เจ็บใจชะมัด!  ที่ไม่อยากอยู่บ้านเพราะเอาแต่คิดเรื่องพวกนี้นั่นแล่ะ!!  " 

ถึงตอนนี้ ก็ยังตัวเล็กกว่าพวกนั้น  ถ้ายังอยู่ที่บ้านก็คงจะโดน...เหมือนกัน 

 


ทำให้ไม่อยากอยู่บ้าน....  ตอนนี้.... คนเดียว....   เพราะ  เหงา

 


" ฮ่าๆ  นายนี่คิดถึงเรื่องแปลกดีนะ  "  ร่างสูงหัวเราะแล้วดื่มโกโก้ที่เหลือจนหมด

แต่ตาคมก็ยังมองเห้นคาบโกโก้ที่เลอะมุมปากของร่างบางอยู่  จึงเอื้อมมือไปเช็ดออกให้ 

 

...  หน้าร้อนเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้ว!  โอ๊ย  ยุ่งกับหน้าจริง! เจ้านี่! 


 คว้าบิลล์บนโต๊ะเดินมาจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์  และฉุดมือเล็กคนที่นั่งนิ่งให้ลุกออกจากเก้าอี้


" เดี๋ยวฉันเลี้ยงเองนะ  เพราะเป็นคนลากนายเข้ามาแบบไม่ถามน่ะ " 


      
 --------------------------------------


หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มเดินดูโน่นดูนี่ไปมาเรื่อยเปื่อย  แต่ส่วนใหญ่จะเป็นโกคุเทระมากกว่าที่หยิบจับของขวัญแล้วรู้ว่าควรจะให้ใคร  เพราะเกิดที่ต่างประเทศเลยรู้เรื่องพวกนี้มากกว่าคนญี่ปุ่นแท้อย่างยามาโมโตะ  ร่างสูงก็ลอบมองหน้าแล้วก็อมยิ้มเป็นระยะๆ  ก็คนนี้ทำท่าสนอกสนใจไปทุกอย่าง  มองโน่นมองนี่ตาเป็นประกาย  ก็น่ารักดีอยู่หรอก   ท่าทางอยากจะทำแบบนี้มานานแล้วแต่ไม่เคยมีโอกาสให้ทำ 

 

 

... ดูๆไปนายนี่ก็เหมือนเด็กเลยนะ

 

 

เดินผ่านหน้าร้านเสื้อผ้า  โกคุเทระจึงหยุดมองซักพักหนึ่ง

" นายสนใจเหรอ? "

" นิดหน่อย...  แต่เสื้อที่จามาลให้ตัวนี้ก็ยังอุ่นอยู่  ช่างมันเถอะ  ไปดูอย่างอื่น "  ร่างบางพูดแล้วเดินตรงมาที่ร้านขายขนมหวานเล็กๆ 


... เสื้อตัวนี้  ลุงจามาลให้เหรอ 


--------------------------------------


" หลงไปไหนมาฟะ!  อย่ามาโชว์โง่ในที่คนเยอะๆจะได้มั้ย  เจ้าบ้า "  โกคุเทระโวยใส่คนหัวตั้งที่หายไประหว่างที่ตัวเองกำลังชิมขนมในร้าน  แถมยังโดนล่อให้ซื้อติดไม้ติดมือมาอัน2อันอีกต่างหาก 

" นิดหน่อยน่ะ  ลืมไปว่ามีของที่ต้องซื้อ "  ไม่พูดเปล่ายกถุงกระดาษดีไซน์เรียบๆแต่ดูดีขนาดย่อมๆให้ดู 

 

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มเดินดูนั่นดูนี่   เถียงกันว่าจะซื้ออะไรให้สึนะดี  แต่รู้สึกคนที่เอาแต่ค้านก็มีแต่โกคุเทระ  ที่บอกว่าตัวนี้ดีกว่าของยามาโมโตะตลอดเวลา


จนกระทั่งเวลา  23.30น.  นาฬิกาขนาดใหญ่ของห้างตีบอกเวลา 

 


นี่เราเดินมานานขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย... 

 

" กลับบ้านมั้ย  หิมะจะตกแล้ว  " ร่างสูงมองเวลาและกลุ่มเมฆก้อนใหญ่

ร่างบางเปลี่ยนมือหิ้วกล่องของขวัญของสึนะแล้วมองท้องฟ้าตาม  " ชิ  จะตกอะไรนักหนาฟะ  แค่นี้ก็หนาวจะแย่อยู่แล้ว " 

มืออีกข้างที่ว่างถูกสวมรอยด้วยมือหนาของอีกคนเรียบร้อยแล้ว 

" เฮ้ย  ปล่อย! "

" หนาวอยู่ไม่ใช่เหรอ  ^^  กลับบ้านกันๆ "  ร่างสูงกุมมือร่างบางแน่นไม่ยอมให้สะบัดหลุดโดยง่าย  แถมรั้งให้เดินเข้ามาใกล้ๆตัวอีก 

 

 


...  ยอมให้วันนึงก่อนก็ได้... ไอ้บ้า...

 

 

 

บ้านโกคุเทระ


"