雲 雀 ☆ K д Я O K ★ 不 二

 

 

........

ก่อนอ่าน  ทำใจหน่อย...

มันเป็นความใฝ่สูงของ จขบ.
อยากลองของ

จขบ.ไม่เคยแต่ง D18 มาก่อน(แบบเพียวๆอ่ะนะ) 

พล็อตก็ค่อนข้างหลวมๆ  หลวมโคร่งเลย ฮ่า  คิดพล็อตได้เพราะอ่านโดเรทๆ *-* ทะลึ่งเนาะ  แต่ฟิคมันไม่เรทตามโดอ่ะ  ฮ่วย 

 

เชิญเค่อะ

 

WARNING

Fiction นี้เป็น yaoi ถ้าผู้ใดรับไม่ได้หรือ
ไม่รู้จักคำนี้ขอให้ปิดไปซะ  เราเตือนแล้วนะ
ไม่จำเป็นต้องฝืนอ่านถ้าไม่ชอบเราไม่บังคับ
- ขอบคุณค่ะ -  

KHR FanFiction

- SIDE -

pairing :  D18

rating  : PG-15

 

... นี่ก็ผ่านไป 3 อาทิตย์ ...

... ที่เจ้าม้าบ้านั่นกลับไปอิตาลี ...

... เหมือนเหตุการณ์จะกลับไปเป็นช่วงปกติ  เป็นนามิโมริที่สงบสุขดี 

... เหมือนมันยังไม่พอ ...

 

เสื้อกาคุรันสีดำสนิทถูกสะบัดขึ้นคลุมไหล่ของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นประธานนักเรียนแห่งนามิโมริ  แม้ว่าชุดเครื่องแบบจะแตกต่างไปจากนักเรียนม.ต้นคนอื่นๆ  แต่ความต่างก็ไม่ได้ช่วยลดความน่าเกรงขาม(และน่าเกรงใจ)แต่กลับเพิ่มความกดดันเข้ามาหลายร้อยล้านหน่วยได้น่าประหลาด  ทั้งที่เหล่าลูกน้องและพวกปลายแถวจะดูกำยำใหญ่โตมากกว่าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นหัวหน้าหลายเท่า

ฮิบาริออกตรวจระเบียบตอนเช้าตรู่ของทุกวันเป็นกิจวัตรหน้าที่  และมอบหมายงานตรวจตรารอบๆให้พวกลูกน้องที่ตัวสูงใหญ่กว่าตัวเองหลายเท่าไปจัดการแทน

 

... ก็เป็นแบบนี้  อย่างที่เป็น  ทุกๆวัน ...

 

 

มือผอมบางจัดเรียงเอกสารที่วันนี้ต้องรับผิดชอบไว้ริมขวาสุดของโต๊ะประจำตำแหน่ง   ก่อนลากเก้าอี้หนังตัวใหญ่ออกแล้วทิ้งตัวลงนั่งอย่างเหนื่อยอ่อน  มือบางหยิบมือถือออกจากกระเป๋ากางเกงสแล็คกดดูหมายเลขที่ไม่ได้รับสาย

0  miss  call

... เฮอะ ...

 

เมื่อไม่เห็นเบอร์โทรศัพท์ของคนที่อยากให้ขึ้นเป็นหมายเลขไม่ได้รับสาย  อารมณ์หงุดหงิดก็เริ่มก่อตัวภายใต้ใบหน้าที่ไร้อารมณ์บ่งบอก

...  ว่าฉุนถึงระดับฆ่าคนด้วยวิธีการไหนๆแล้ว ... 

 

 

นิ้วโป้งก็ได้แต่เลื่อนไปเลื่อนมาเผื่อจะมีหมายเลขแปลกปลอมติดอยู่ซักแห่งในเมมโมรี่   และกดดูเมสเสจที่อาจจะไม่ได้เช็ค  หรือเมสเสจที่บอกว่าโทรเข้าไม่ติด  แต่ก็ไม่มีสิ่งที่อยากจะอ่านเลยแม้แต่ตัวเดียว ...

 

ลิ้นชักโต๊ะทำงานฉลุลายสวยงามถูกชักออกมาด้วยแรงไม่เบานักก่อนมือถือเข้ากรรมจะโดนเนรเทศเข้าไปใช้บริการเก็บตัวเองในนั้นไป  ตามด้วยล็อคลิ้นชักบานนั้นซ้ำอีกครั้ง  เหมือนกลัวมันจะหนีออกมาเองได้อย่างนั้น

 

... น่าขย้ำทิ้งชะมัด ...

 

 

ร่างเล็กเดินออกจากห้องกรรมการรักษาระเบียบไปทำหน้าที่ที่หน้าประตูโรงเรียนเป็นเรื่องปกติของทุกวัน  คอยจับตาพวกนักเรียนที่หาเรื่องสุมหัวกัน  ก่อนจะไล่ให้แตกกลุ่มได้ไม่ยากเย็น 
ในที่สุดสายตาเรียวก็ไปสะดุดกับเจ้าของเรือนผมสีเงินที่กำลังเดินปึงปังๆเข้าอาคารเรียนไปโดยไม่ทักทายอาจารย์หน้าประตู  และตัวสาเหตุหัวตั้งก็วิ่งหอบตามหลังมา  โบกมือเรียกพลาง  ตะโกนเรียกชื่อไปพลาง  หันไปทักทายกับอาจารย์แล้ววิ่งผ่านหน้าประธานกรรมการรักษาระเบียบไปเหมือนเป็นแค่อากาศธาตุ

 

... พวกแกตายแน่ ...

 

 

ร่างบางพยายามคิดจะเบี่ยงสาเหตุของ2คนนั้นไปที่"ส่งเสียงเอะอะภายในสถานที่ศึกษา"   ไม่ใช่ว่าหงุดหงิดที่เห็น2คนนั้นไปไหนต่อไหนด้วยกัน 

 

... แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วยล่ะ  ผิดระเบียบก็คือผิดระเบียบสิ ... 

 

 

ถ้าไม่เป็นเพราะคุซาคาเบะตามตัวให้ไปรับเอกสารใหม่หรอกนะ  ไม่งั้นได้ขย้ำคนทิ้งแต่หัววันแน่ๆ

 

 

.......

 

ฮิบาริเดินนำหน้าคุซาคาเบะที่ขนแฟ้มปกแข็งสีดำ4-5เล่มเดินตามเข้ามาในห้องกรรมการรักษาระเบียบแล้วนำทั้งหมดวางไว้ที่กลางโต๊ะหัวหน้า  ก่อนจะเช็คเอกสารข้างในอีกรอบรวมถึงทวนรายละเอียดถึงข้อมูลต่างๆให้ร่างบางฟัง  จริงๆปกติจะไม่ทวนเนื้อหาซ้ำ  แต่ว่าอาการของหัวหน้าตัวเองวันนี้ท่าทางจะมีสติรับรู้ช้ามาก  เพราะขนาดเคยพูดไปแล้ว  ฮิบาริยังเอาแต่อืมตอบรับส่งๆไปตลอด  ปกติถ้าพูดย้ำซ้ำๆบ่อยๆต้องโดนไล่ให้ออกจากห้องไปแล้ว  นี่แสดงว่าทีพูดไปตอนแรกไม่เข้าหัวเลยสินะ... 

 

15  นาที  ผ่านไป

 

คุซาคาเบะขอตัวไปทำหน้าที่ช่วงบ่ายต่อไป  หลังจากเสียเวลาไป15นาทีที่ต้องเเจงรายละเอียดซ้ำไปซ้ำมากว่าหัวหน้าตัวเล็กคนนี้จะเรียบเรียงได้เป็นเรื่องเป็นราว  เคสนี้ถือว่าแปลกมากสำหรับประธานนักเรียนคนนี้  แล้วยิ่งหลายวันมา... หัวหน้าก็ออกอาการแบบนี้... เพิ่มไปเรื่อยๆ

 

 

หลังจากคุซาคาเบะออกจากห้องไป  ฮิบาริถึงกับต้องแหงนหน้าพิงท้ายทอยเข้ากับพนักศีรษะของเก้าอี้  ทำไมแค่งานเด็กๆแบบนี้ถึงฟังไม่รู้เรื่องซักที...

ร่างเล็กพาตัวเองเดินมาที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่มองทะลุไปได้รอบๆโรงเรียนส่วนหนึ่ง  จึงมองสภาพรอบๆโรงเรียนและต้นไม้สูงใหญ่ไปเรื่อยๆ

... ดูวิวไปพลางๆ  ก็ดีเหมือนกันนะ ...

 

 

 

พออารมณ์เริ่มดีขึ้น  ฮิบาริตั้งใจจะหันกลับไปทำงานที่ค้างต่อ  สายตาก็ไปสะดุดให้กับคู่ที่กวนอารมณ์ให้ขุ่นเมื่อเช้า  ที่ตอนนี้อยู่ในสถานที่เดียวกัน...  สภาพการณ์แตกต่างจากเมื่อตอนเช้าเหมือนผิวเมฆกับพื้นเหว

 

อารมณ์ที่เริ่มจะดีขึ้น  กลับมีกระแสเมฆฝนมหึมาก่อตัวขึ้นอีกระลอก 

 

 

... ไม่ชอบแบบนี้ ... 

 

ไม่เข้าใจว่าตัวเองยังไม่ชิน...ไม่เข้าใจว่าตัวเองต้องการอะไร...ไม่เข้าใจว่าหงุดหงิดอะไร...ไม่เข้าใจว่า..

 

รออะไรอยู่

 

 

 

"กินข้าวในสวนแบบนั้นก็ไม่เลวเหมือนกันเนาะ "

เหรอ

"แต่ว่าก็ชินกับที่ดาดฟ้าไปแล้วแฮะ"

มันก็จริง

" แต่ลองเปลี่ยนบรรยากาศมันก็ดีนะ ไปลองกินที่นั่นดูมั้ย?"

เหอะ

" นี่ "

 

 

 

....

 

สัมผัสอุ่นๆบนแก้มผ่านไปอย่างรวดเร็ว  ร่างบางตื่นขึ้นจากพวังค์  ตั้งท่าจะงัดทอนฟาออกมาซัดคนที่จู่โจมแบบสายฟ้าแลบ  แต่ก็โดนคนที่ว่ารวบแขนรวบตัวไปก่อนจะได้หยิบอะไรออกมา

 

"ช้าไปหน่อยมั้ย?  เคียวยะ ^^"  รอยยิ้มทะเล้นมาจากคนตัวสูงผมสีทองบลอนท์  ส่งสายตาเป็นประกายมาให้คนในอ้อมแขน

 

"!!!" 

 

"เคียวยะนี่ใจร้ายชะมัดเลยน้า  ไม่ยอมรับมือถือซักที  โทรไปไม่รู้ตั้งกี่ครั้งไปต่อเข้ากับฝากข้อความตลอดเลย"  ร่างสูงเริ่มซุกหน้าเข้ากับกลุ่มผมสีดำนิ่มเคลียไปมาเหมือนเด็กๆ

 

"อะ..ไอ้ม้าบ้า !"  ให้ตายสิ  มาเมื่อไหร่เนี่ย!!

 

" อย่าดิ้นสิ  ฉันน่ะเข้ามาหาตั้งแต่เคียวยะมองหน้าต่างแล้วนะ ไปขอกุญแจคุซาคาเบะมาเขาบอกว่าเคียวยะยังอยู่ที่นี่ก็เลยรีบเข้ามานี่เลย~ "  

 

"ก็โทรหาตั้งนานแล้วไม่รับซักที  อดไม่ได้  เข้ามาหาเองซะเลย  แต่ก็ไม่นึกนะว่าเคียวยะกำลังเหม่อแบบนี้น่ะ ^^ "  นั่นสิ  เหม่อจนใครเข้ามาในห้องก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลยแบบนี้เคยเป็นซะที่ไหน 

 

" เคียวยะตอนกำลังเหม่อๆแบบเมื่อกี๊น่ะ  น่ารักมากๆเลยนะ " 

 

" ... "

" เคียวยะ? "

 

" หุบปาก ไปเลยนะ... ไอ้ม้าบ้า "  ฮิบาริขืนตัวจนหลุดออกจากพันธนาการของดีโน่  เดินไปปิดผ้าม่านผืนใหญ่และคว้ากาคุรันจะหนีออกจากห้องไป

 

 

... โผล่มาทำบ้าอะไรตอนนี้  จะไปตายที่ไหนก็ไป! ... 

 

 

" เคียวยะ!! "  ร่างสูงคว้าฉุดข้อมือเล็กอีกข้างได้ทันก่อนที่จะบิดประตูออกจากห้อง  ร่างบางหันมาทำตาดุและเพ่งรังสีอาฆาตให้มากเท่าที่จะทำได้  นี่ถ้าเป็นคนธรรมดาคงจะเตลิดกลับบ้านกันไม่ทันแล้ว   วิธีนี้คงจะดี...ถ้ามันใช้ได้ผลกับดีโน่  แห่งคาบัคโรเน่

 

ร่างสูงคว้าร่างเล็กเข้ามากอดให้ซุกหน้าลงกับแผงอกของตัวเอง  แรงที่คนที่คนถูกกอดพยายามดิ้น  ผลัก  เตะ  ต่อย  อะไรเท่าที่จะทำได้ก็ทำอะไรไม่ได้เลย  ขนาดทอนฟายังชักออกมาไม่ได้  ขายหน้าชะมัด

 

"จะขย้ำให้ตาย"  เสียงอู้อี้ลอดผ่านปากออกมา 

 

ดีโน่กอดฮิบาริด้วยแรงที่มากกว่าเดิมจนร่างบางเริ่มนิ่วหน้า  " ขอโทษนะ " 

 

"?"

 

"ขอโทษที่....  ปล่อยให้อยู่คนเดียว...  ตั้งนาน "  ร่างสุงฝังจูบลงที่กลางศีรษะเล็ก  " ฉันคิดถึงเคียวยะนะ  คิดถึงมากด้วย  แต่ว่า...  มัน...งาน...ของทางโน้นน่ะ  เลยหาทางติดต่อกับนายได้ยาก  ขอโทษนะ " 

 

ร่างเล็กหลุบตาต่ำลง  มือผอมบางจับที่ต้นแขนของร่างสูงแล้วซบลงที่กลางอก 

" ฉันก็อยู่คนเดียว...จนชินแล้วนี่ " 

 

" แต่นั่นก่อนที่เคียวยะจะรู้จักฉันนี่ "  มือใหญ่ประคองใบหน้าเล็กขึ้นมาสบตาสีดำกับดวงตาสีน้ำตาลอ่อน

 

" เคียวยะเหงาใช่มั้ยล่ะ "  ยิ้มทะเล้นผุดขึ้นที่ใบหน้าหล่อเหลา 

 

ฮิบาริรู้สึกถึงอุณหภูมิหลายองศารวมขึ้นที่หน้าแบบวูบเดียว 

" ฮ่าๆๆๆๆ  เคียวยะนี่ดูง่ายกว่าที่คิดจริงๆด้วยนะ "  ดีโน่หอมพวงแก้มแดงๆ2ข้างอย่างอดไม่ได้   ตอนเขินนี่น่ารักน้อยซะเมื่อไหร่ล่ะ

 

" ปล่อยนะ  ไอ้ม้าหื่น! "  ร่างบางพยายามปิดหน้าปิดตาตัวเอง  แต่ไม่น่าจะทำอะไรได้ทันในเวลาตอนนี้แล้ว  จากอุณหภูมิมันลามไปที่ใบหู2ข้างเรียบร้อยแล้ว

 

" ก็เห็นจ้องหน้าต่างดู2คนนั้นไม่วางตาเลยนี่  แบบนี้ไม่คิดว่านายกำลังคิดถึงอยู่  จะให้คิดว่าอะไรล่ะ ^^ ฉันดีใจมากเลยนะ~ เคียวยะ~ "  ไม่ทันจะได้ฉวยโอกาสหอมแก้มอีกที2ที  ร่างบางก็หลุดออกจากแขนแกร่งเรียบร้อย  และพร้อมในท่าต่อสู้ระยะประชิด  ทอนฟาถูกหยิบออกมาใช้ทั้ง2ข้าง 

 

" ฉัน...จะ....ขย้ำ....แก....ให้..................   ตาย!!!!! "    ระดับพลังต่อสู้เทียบเท่ากับศึกชิงเเหวน 

 

" เดี๋ยวก่อนสิเคียวยะ  ไปกินข้าวกลางวันกันที่สวนก่อนนะ เคียวยะอยากกินไม่ใช่เหรอ  ไปเถอะๆ "  ร่างสูงไม่รอช้าคว้าข้อมือจะพาลงไปที่สวนให้ได้

 

"ปล่อย!!"

 

" ไปกินข้าวกันเถอะนะ " 

 

" ไม่เอา! "

 

" เดี๋ยวฉันก็ต้องกลับไปทำงานต่อแล้ว....  ไปกินข้าวกันเถอะนะ "

 

" ... "
 

 

 

... จะกลับอีกแล้ว.....  เหรอ

... อยู่คนเดียว......  อีกแล้วเหรอ

 

 

มือที่ถูกกุมเริ่มกระชับเข้าหา  ฮิบาริกำมือแน่นไม่พูดอะไรออกมา 

... แล้วจะมาให้  ดีใจ  เพื่ออะไร ...

 

 

มือใหญ่เต็มไปด้วยรอยสักแตะเข้าที่หน้าเล็กลูบไปมาอย่างรักใคร่  ริมฝีปากจุมพิตเข้าที่กลีบปากบางสอดเรียวลิ้นเกี่ยวลิ้นเล็กข้างใน ทอนฟาทั้ง2ร่วงหล่นลงพื้นห้อง  ร่างบางกระตุกด้วยความตกใจจึงถอนริมฝีปากออกมา

 

" ฉันน่ะ  คิดถึงเคียวยะจริงๆนะ  มีแค่ตอนนี้เท่านั้น  ที่จะอยู่ด้วยกัน2คนได้... แล้วฉันก็จะกลับไปทำงานต่อ... " 

 

" ... "

 

" แล้วจะรีบกลับมานะ มาอยู่ข้างๆนาย  จะไม่ทำให้นายเหงา  สัญญานะ "  มือใหญ่ลูบผมสีดำสนิทก่อนจะโอบให้ทั้งตัวเข้าหา  จุมพิตเบาๆที่หน้าผาก

 

 

ร่างบางซุกเข้าที่อกแกร่ง  แขน2ข้างโอบรอบเอวร่างสูง  " ถ้าไม่รีบกลับมา... จะไปขย้ำแกถึงอิตาลี...แน่นอน  " 

 

- END - 

 

TALK

หมดแรงกรี๊ด...

 

เข็นออกมาได้แค่นี้อ่ะ  อ๊าค!  D18  เรื่องแรกของช้าน  ร้าวรานมาเชียวเว้ย เว้ย เว้ย เว้ย เว้ย

อ่านแล้วตลกดี  แปลกๆ  555+  แปลกดี  รู้สึกแปลกดี!  ชักติดจาย~  เอิ้กๆๆๆๆๆ 

ตอนแรกไม่คิดว่าจะจบแบบนี้นะ  รู้สึกได้ว่านอกลู่นอกทางไปเยอะมาก  เพราะจบไม่ลง  เขียนไม่ต่อ  กรั่กๆ 

 

 

ตอนนี้....

รับสมัครแฟนอาร์ตค่ะ *-*  กรี๊ด  ใครที่วาดเมพๆ  วาดกันได้เลยนะฮร้า  อยากได้ภาพบิวท์อารมณ์  อ๊างส์ 
ช็อตไหนก็ได้  กรั่กๆ  (จะเป็นอีคู่ตัวประกอบนั่นก็ได้นะ  ไม่ว่ากัน 55+)

อา... เป็นไงบ้าง D18  เราว่าเรื่องหน้าไม่ร้าวรานแบบนี้แล้ว  พอกันที! /*ล้มโต๊ะ 

ไม่ถนัดเร้ยยยยยย

 

8059เราไม่มีทางแต่งให้ร้าวขนาดนี้ได้นะ  ฮ่าๆ  ไม่รู้สิ  ความรู้สึกว่ามันไม่ช่ายอ่ะ  (อีกความหมายคือแต่งคู่นี้ร้าวๆไม่เป็น  เอิ้กๆ)

 

เรื่องหน้าไม่พ้น8059 กรี๊ดๆๆๆๆ  >_<

 

บายค่า  ขอให้ได้ตังเยอะๆน้า~