[KHR*FIC*8059*D18] Valentine
posted on 14 Feb 2009 00:10 by aniefefalus in REBORN
WARNING
Fiction นี้เป็น yaoi ถ้าผู้ใดรับไม่ได้หรือ
ไม่รู้จักคำนี้ขอให้ปิดไปซะ เราเตือนแล้วนะ
ไม่จำเป็นต้องฝืนอ่านถ้าไม่ชอบเราไม่บังคับ
- ขอบคุณค่ะ -
KHR FanFiction For Valentine
- Chocolate -
pairing : 8059,D18(10%)
rating : PG-15
... พรุ่งนี้เป็นวันวาเลนไทน์ ...
... พรุ่งนี้... ก็เป็นวันที่น่าเบื่ออีกวัน
... ก็ต้องมาคอยหนีหัวซุกหัวซุนกับช็อคโกแลตอาบยาของอาเจ้
... ก็ต้องคอยมาเก็บพวกสัตว์กินพืชที่เอาแต่สุมหัวตลอดวัน
... เซ็งที่สุด!
... น่าเบื่อสิ้นดี
... วันบ้าอะไรไม่เห็นต้องทำอะไรแบบนั้น
... วันอื่นสุมหัวกันไม่เป็นรึไง
... ทำแบบนั้น แล้วคนรับจะดีใจเรอะ???
... คนให้คนรับ ต้องให้กันแค่วันนี้วันเดียว งั้นสิ
... เฮอะ
... หึ
... วาเลนไทน์อะไร ไร้สาระ ...
วันที่ 13 กุมภาพันธ์
" โกคุเทระคุง " ว่าที่รุ่นที่10กำลังเก็บอุปกรณ์การเรียนเข้ากระเป๋าสะพายของตน เรียกเจ้าของชื่อไปพลางหยิบสมุดวิชาคณิตศาสตร์ที่เคียวโกะให้ยืมมา ปัดหน้าปกที่ดูยังไงมันก็สะอาดของมันอยู่แล้ว แล้วยิ้มอย่างสุขใจออกมา
" คร้าบ~ รุ่นที่10 " หางหมาหูหมาโผล่เรียบร้อย
" พรุ่งนี้ก็วาเลนไทน์แล้วเนาะ " มองตาเคลิ้มไปที่สมุดเล่มเดิม.. ไม่รู้จะเพ้อไปถึงเจ้าของอีกนานแค่ไหน
" เอ่อ ครับ " แล้วไงเหรอ?
" ถ้าเค้าไปทำช็อคโกแลตที่บ้านเหมือนคราวก่อนก็ดีสิน้า~ " สึนะที่ตอนนี้เข้าโหมดเลิฟไฮเปอร์ไปโดยไม่ต้องสงสัย กอดสมุดหมุนไปหมุนมาเป็นพายุเฮอริเคนท่าเดียวกับที่กุ๊กโจรสลัดคนหนึ่งทำเป็นประจำ
... คราวก่อนที่เกือบจะกระเดือกแครกเกอร์ยาพิษเข้าไปน่ะนะ!!
" อ๊ะ แต่ว่าเดี๋ยวโกคุเทระก็มีสาวๆเอาช็อคโกแลตมาให้เป็นภูเขาอีกแหงๆอยู่แล้วล่ะ " สึนะเริ่มกลับเข้าสู่จุดปกติสุข เก็บสมุดที่เหมือนลงอาคมไฟดับเครื่องชน(แห่งรัก)ลงในกระเป๋า
" ของแบบนั้นผมไม่ได้อยากได้ซะหน่อยนี่คร้าบ พวกนั้นเอามาเอง " โกคุเทระทำหน้าเบื่อสุดชีวิตจัดแจงสะพายกระเป๋าตัวเอง เตรียมตัวกลับบ้านพร้อมท่านรุ่นที่10
" เอ๋ ทำไมล่ะ เค้าอุตส่าห์เอามาให้นะ " สึนะบอกพลางคิดถึงสถานะของตัวเอง ที่เป็น1ในผู้ชายของกลุ่มผู้ชาย3คน โดย2คนที่เหลือได้ช็อคโกแลตจากพวกผู้หญิงกันแทบนับคนไม่ได้ ส่วนของตัวเอง...ไม่มีให้นับ ไม่รู้จะดีใจหรือว่าเสียใจดีที่มีเพื่อนเป็นที่นิยมขนาดนั้น
" ก็ผมไม่ได้สนใจยัยพวกนั้นอยู่แล้ว รับไปก็เท่านั้นนี่ครับ "
" แต่รับไว้ก็ดีนะ " จู่ๆสมาชิกวงสนทนาก็เพิ่มมาอีก1 ยามาโมโตะกลับมาจากซ้อมเบสบอลช่วงบ่ายพอดี
" ฉันว่าอร่อยดีนะ แต่ละคนที่ทำมาน่ะสุดยอดทั้งนั้นเลย! ยิ่งเป็นช็อคโกแลตใส่คุกกี้กับอัลมอนต์เยอะๆนะ สุดยอด!" มาถึงก็เริ่มจะวิจารณ์อาหารปากที่จะได้ในวันแห่งความรัก
" ก็มีแต่พวกตะกละแบบแกนั่นแล่ะ กินไม่หยุดไม่เลิก " หนุ่มหัวเงินแว้งกลับไปเพราะหมั่นไส้ที่กินของแบบนั้น
... ของคนอื่น ...
" แต่ว่าของที่ตั้งใจทำจากใจน่ะ มันอร่อยทุกอย่างนะ พ่อฉันก็สอนอยู่บ่อยๆ "
" ... "
... ทฤษฎีนี่คงไม่ได้ผลกับเบียงกี้
" เหอะ กลับบ้านไปทำซูชิเถอะไป " โกคุเทระหันเดินไปอีกด้านของประตูโรงเรียน
" ไม่กลับด้วยกันเหรอ โกคุเทระคุง "
" ผมมีธุระนิดหน่อยน่ะครับรุ่นที่10 ขอโทษนะครับที่ไปส่งไม่ได้ " ว่าที่มือขวาโค้งคำนับลานายเหนือหัวก่อนเดินต่อไป ไม่หันไปมองอีก2คน
ทางที่ไปทางหน้าสถานี
" หืม? ไม่กลับไปพร้อมกับเจ้าพวกนั้นรึ " ชุดกาคุรันโผล่แขนเสื้อข้างที่มีปลอกแขนรักษากฎ ฮิบาริยืนอยู่หลังเสาต้นใกล้ๆกับประตูโรงเรียน
" แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแกด้วย ไอ้กรรมการบ้า มายืนตรงนี้ไม่มีที่จะไปเรอะ "
" ก็แค่มาจับตาดูพวกสัตว์กินพืชที่มาสุมหัวไม่กลับบ้านซะทีก็เท่านั้น " ฮิบาริเดินผ่านโกคุเทระเข้าไปในโรงเรียนนามิโมริไป
... ทำด้วยใจงั้นเหรอ
ร่างเล็กเดินเข้าห้องกรรมการรักษาระเบียบไป และหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดถึงปลายสาย
" คุซาคาเบะ มีเรื่องจะวานหน่อย... "
....................................................................................................
" โห อะไรจะเยอะขนาดนี้ฟะ!!! "
ตอนนี้โกคุเทระกลายเป็นแมวขี้โวยวายกลางห้างหน้าสถานีไปแล้ว หลังจากแยกกับฮิบาริก็รีบตรงมาที่นี่ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรดลใจให้เดินมาถึง แล้วยังตรงดิ่งมาที่ช่องแผนกนี้อีก
- CHOCOLATE CORNER -
" นี่ของหวานๆขมๆแบบนี้มันจะผลิตกันล้นโลกขนาดนี้เลยเรอะ แล้วแบบไหนจะดีล่ะเนี่ย " ร่างบางเดินวนไปเวียนมา หยิบถุงแล้วถุงเล่าคอยอ่านส่วนประกอบข้างหลัง แต่ก็ไม่รู้อยู่ดีว่าแบบไหนถึงจะอร่อย แบบไหนถึงจะทำออกมาแล้วไม่เละ
... รึว่ามันต้องชิมทุกอัน
โกคุเทระสะบัดหัวพรึ่บ ไม่ใช่ๆ วิธีแบบนั้น ไม่ใช่พวกตะกละกินช็อคโกแลตไปทั่วแบบเจ้านั่นซะหน่อย!!
" ก็ถ้าเอาแบบขมๆกำลังดี ก็ต้อง Hotel Chocolate แต่ว่ามันเเพงเกิน ก็ลองเอา royce ดูก็ได้นะ ขมๆรสชาติก็กำลังดี แต่อร่อยขนาดไหนก็อยู่ที่คนทำนั้นล่ะนะ " เสียงปริศนาของชายร่างใหญ่ให้คำแนะนำมาเหมือนฟ้าประทานมาให้คนซื้อของกินไม่เป็น โกคุเทระก็ได้แต่พยักหน้าตามจังหวะที่พูด กว่าจะรู้สึกตัวว่าคนที่พูดอยู่เป็นคนที่ตัวเองก็รู้จักเช่นกัน ชุดดำๆแบบนี้.... ทรงผมยื่นๆ มันปลาบแบบนี้...
" เฮ้ย!! เจ้ารองหัวหน้ารักษาระเบียบ!! "
" เอาเป็นว่า royce แล้วกันนะเจ้าหนู หยิบถึงไหมล่ะ? เอ้า เอาไปก่อนก็ได้ " มือใหญ่ยื่นส่งกล่องสีน้ำเงินเข้มให้ร่างบางที่ยืนทำหน้าเหวออยู่ ก่อนจะรับและรีบพาตัวเองออกมาจากแผนกนั่น
ทำไมคนอย่างคุซาคาเบะมาอยู่ที่นี่ฟะ!!
........................................................................................................
หลังจากที่เผชิญกับเหตุการณ์โหดร้าย นั่นคือรวบรวมความกล้าไปขอสูตรทำขนมมาจากเบียงกี้ ทำใจแข็งได้สักพักก็เกือบเอาชีวิตไปทิ้งหน้าบ้านซาวาดะ ยังดีที่เบียงกี้ใส่ผ้าปิดปากอยู่เห็นว่ากำลังทำขนมสูตรใหม่เพื่อรับพรุ่งนี้ และจะเอาไปให้ชิมด้วย แต่เอาไปให้ชิมนี่คงไม่ต้องก็ได้
โกคุเทระกลับถึงบ้านก็เริ่มเตรียมเครื่องมือที่จำเป็นสำหรับการทำช็อคโกแลต ตามที่คู่มือในนั้นบอกไว้ ดีนะที่มีเกือบพร้อม ทั้งหม้อ แม่พิมพ์(ที่ซื้อมาจากห้าง) ไม้พาย ตู้เย็น แล้วก็ของที่จะผสมกับช็อคโกแลต
ร่างบางถลกแขนเสื้อขึ้นและสวมผ้ากันเปื้อน เอามือกอดอกมองอุปกรณ์ที่วางอยู่เต็ม
... จะทำได้มั้ยเนี่ย ...
........................................................................................................
" คุณเคียวครับ... "
" ... "
" เอ่อ คุณเคียวครับ "
" .... "
" ถ้าไม่รีบหรี่ไฟ มันจะไหม้เอานะครับ!! " คุซาคาเบะยื่นมือเข้าไปหรี่แก๊ส เปลวไฟสีส้มค่อยเบาบางลง ฮิบาริหันมาทำตาดุใส่
" ใครใช้ให้แกสอดมือมายุ่ง "
" ก็คุณเคียวบอกเองว่า ให้อยู่คอยคุมสถานการณ์คับขันนี่ครับ - - " ใช่สิสถานการณ์ตอนนี้คับขันสุดๆ!
ตอนนี้เศษช็อคโกแลตกระจายเต็มห้อง...
ตอนนี้มีดทำครัวไปปักอยู่ตรงโซฟาห้องรักษาระเบียบ
ตอนนี้ทั้งผมทั้งคุณเคียวมอมไปด้วยคราบช็อคโกแลตที่คุณเคียวทำพลาดไปหลายต่อหลายครั้ง
แถมตอนนี้คุณเคียวกำลังจะวางเพลิงในห้องกรรมการรักษาระเบียบ!
" ถ้าไปทำในห้องครัวก็ไม่มีปัญหาแล้วล่ะครับ ไม่น่าให้ยกของพวกนี้ขึ้นมาเลยนะครับ " ไม่รู้ทำไปได้ยังไง ตอนนี้ทั้งแก๊สมินิ เตา หม้อ อะไรต่อมิอะไรกระจายเต็มห้องไปหมด!
" ก็ไม่อยาก ทำที่ห้องนั่น " ร่างเล็กส่งสายตาพร้อมจิตสังหารมาคุสุดๆ แถมด้วยเสียงมีดที่สับลงบนช็อคโกแลตทีเดียวขาด
ใครสอนคุณเคียวให้ทำแบบนี้ที่ห้องแบบนี้ล่ะครับ!
........................................................................................................
ณ.เวลา ตีสี่ ของวันที่ 14 กุมภาพันธ์
" โอ๊ยยยยยยย ยากจังโว้ยยยยยยยยยยยย!!!!!! "
เสียงโหยหวนดังไป59บ้าน เป็นเสียงของใครไม่ได้นอกจากผู้พิทักษ์แห่งวายุที่กำลังทำหน้าที่ฝืนตัวเองกับเรื่องที่ไม่เข้ากับตัวเอง
" ทำไมของแบบนี้ถึงทำยากทำเย็นแบบนี้ฟะ นี่จะเช้าอยู่แล้วยังไม่ถึงไหนเลย " นิ้วชี้และนิ้วกลางถูกยกขึ้นมาเลียคราบช็อคโกแลตที่เลอะ แต่ตอนนี้ไม่ว่าจะตรงไหน ก็เปื้อนไปทั่วตัวเเล้ว เหมือนกับว่าเอาตัวเองไปจุ่มลงในหม้อช็อคโกแลต เครื่องครัวก็ดำเกรียมไปเยอะแยะ ทั้งหม้อที่ต้มก็มีควันไหม้ลอยฟุ้ง ช้อน,ไม้พาย,ทัพพีที่ถูกงัดมาใช้ก็เหมือนจะไม่ได้ช่วยให้งานออกมาดีเท่าที่น่าจะเป็น แถมช็อคโกแลตก็ยังเหลืออีกไม่มากด้วย ที่ทำไปตั้งแต่หัวค่ำนี่เสียดายของชะมัด
ทำถึงขนาดนี้แล้ว ยังไงก็ต้องทำให้เสร็จ !
........................................................................................................
" วันนี้โกคุเทระไม่มาเหรอ สึนะ " หลังจากหมดคาบเรียนวิชาภาษาอังกฤษเสร็จ ร่างสูงหัวตั้งก็เริ่มถามคนตัวเล็กถึงคนที่น่าจะมาเรียนวิชาที่โปรดแล้ว แต่ผ่านไปถึง3คาบจวนจะเริ่มพักเที่ยง คนๆนั้นก็ยังไม่โผล่มา
" น่าจะล่ะมั้ง ไม่รู้เหมือนกันนะเห็นเบียงกี้บอกว่าโกคุเทระคุงมายืมของตอนดึกๆ แล้วก็ไม่ได้บอกอะไรอีก " สึนะทำท่าคิดไม่ตกกับสิ่งที่เบียงกี้บอกเมื่อเช้า
" ยืมของ? " โกคุเทระเนี่ยนะ มายืมของเบียงกี้?
เสียงออดของช่วงพักเที่ยงดังขึ้น
แน่นอนว่าเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการหยิบยื่นช็อคโกแลตให้คนที่ชอบ เหล่าสาวๆที่เล็งยามาโมโตะก็เริ่มเคลื่อนไหวไปยังห้องเรียนทันที (รวมถึงกลุ่มของโกคุเทระด้วยก็ได้)
แต่ก็พบกับความว่างของโต๊ะเรียนตัวหนึ่งเท่านั้น...
ร่างสูงเดินไปตามทางที่คุ้นเคย ไปยังบ้านของคนที่ขาดเรียนคาบเช้าวันนี้ และยังแวะซื้อของกินอุ่นๆติดไม้ติดมือไปฝาก
... เผื่อไม่สบายจนไม่ได้กินอะไรแต่เช้า ก็แย่สิ
มือกร้านจากการจับไม้เบสบอลยื่นไปกดออด แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบและไร้เสียงตอบรับ จึงตัดสินใจโทรเข้าเครื่องที่บ้านแต่เหมือนจะไม่ช่วยอะไรในเมื่อฝั่งนั้นเปลี่ยนเป็นระบบตอบรับอัตโนมัติไปแล้ว หลับอยู่รึเปล่าน่ะ?
ร่างกายไวกว่าสมอง มือข้างหนึ่งเผลอไปบิดประตูเข้าพบว่าประตูไม่ได้ลงกลอนเอาไว้ หมอนี่เผลอลืมแบบนี้บ่อยมั้ยเนี่ย
"ขอรบกวนนะครับ" ยามาโมโตะแทรกตัวเองเข้ามาในห้อง และปิดประตูเงียบที่สุด เดินหาเจ้าของบ้านตามห้องต่างๆตั้งแต่ห้องรับแขก ห้องน้ำ ห้องนอน จนถึงห้องที่ไม่ได้คิดว่าน่าจะอยู่เป็นที่สุด
ห้องครัว
ร่างสูงถึงกับผงะกับสิ่งที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า สภาพห้องที่สุดจะบรรยายเหมือนผ่านสมรภูมิการทำกับข้าวที่ไม่เคยทำให้มนุษย์กินมาก่อน นี่เจ้าตัวมาทดลองไดนาไมต์แบบใหม่ในที่แบบนี้รึไง? และเริ่มจะสันนิษฐานได้ว่าน่าจะอยู่ที่นี่ แล้วสันนิษฐานนั่นก็เป็นจริง
มีคนๆนึงนั่งบนเก้าอี้ฟุบลงบนโต๊ะทานอาหารตัวยาวอยู่ หน้าขาวเลอะไปด้วยคราบช็อคโกแลตที่ตั้งหน้าตั้งตา(และระห่ำ)ทำทั้งคืน ลมหายใจถี่สม่ำเสมอเป็นที่รู้กันว่ากำลังหลับสนิทอยู่
ยามาโมโตะเดินเข้ามาใกล้ร่างบางที่กำลังหลับลึกเต็มพิกัด นิ้วชี้เข้าจิ้มแก้มอีกฝ่ายจนคิ้วของคนที่หลับเริ่มขมวดเข้าหากัน ส่งเสียงอือว่ากำลังรำคาญ มองหน้าไปพลางยิ้มออกมาอย่างเสียมิได้
น่ารัก
ก่อนที่จะเริ่มปลุก สายตาก็เหลือบไปเห็นผลงานที่เป็นสาเหตุของสภาพทั้งหมด นั่นคือช็อคโกแลตทรงกลมๆที่ทำออกมาเหมือนจะคล้ายลูกเบสบอลมีคุกกี้แปะรอบๆและอัลมอนต์ที่ทำเป็นเส้นคาดของลูกเบสบอลวางอยู่บนถ้วยเล็กๆ ข้างก็มีการ์ดเขียนด้วยลายมือว่า
" ไอ้บ้าเบสบอล "
ร่างสูงขำกับคำว่าที่เขียนในการ์ดหันไปลักหลับคนที่นอนอยู่ จนร่างบางสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา
"หือ " มือบางขยี้ตาเหมือนยังไม่รู้ว่ามีคนอื่นอยู่ในบ้าน
... อะไรมาแปะๆตรงแก้มหว่า
" ตื่นแล้วเหรอ โกคุเทระ " ก่อนที่ร่างบางจะได้ทำอะไรแขนแกร่งก็รวบเข้ากอดไว้แล้ว
" ฮะ เฮ้ย!!! แกเข้ามาได้ไงฟะ! "
" มากินช็อคโกแลตวาเลนไทน์ไง~ " ร่างสูงยิ้มหน้าทะเล้นสุดๆ น่าเอาระเบิดยัดปากซัก 10-20อัน
" แกจะบ้าเหรอไง? ไปเอาที่โรงเรียนโน่นเซ่ ชอบไม่ใช่เรอะ! " โกคุเทระพยายามขืนตัวให้ออกจากวงแขนแต่ก็ทำไม่สำเร็จ
" ชิ้นนี้อร่อยกว่าเยอะเลย " ลิ้นอุ่นๆเลียตรงมุมปากบางที่เลอะช็อคโกแลตอยู่ ทำเอาร่างบางหน้าขึ้นสีชัด
" อะ ไอ้บ้า! อย่ามาเนียนนะเฟ้ย!! "
" เลียนิดเดียวเอง หวานๆขมๆ ชอบมากเลย " พูดจบก็กอดเอวบางไว้แน่นไม่ให้ดิ้นง่ายกว่าเดิม
" อันนั้นน่ะ ของใครเหรอ? " สายตาพยักเพยิดไปทางบอลช็อคโกแลตลูกเมื่อครู่นี้ คางวางบนไหล่บางเซ้าซี้ให้ตอบ
" ก็แค่ของเสีย จะเอาไปทิ้งอยู่แล้ว " นัยน์ตาสีเขียวหลบสายตาสีเข้มไป ไม่กล้าพูดอะไรมากกว่านั้น
" เหรอ? " ตาเรียวหรี่ลงลากเสียงคำถามให้สูงขึ้น " ไม่ได้ทำให้ฉันเหรอ? "
" คะ ใครจะบ้าไปทำของแแบบนี้ให้แกฟะ! จะเอาไปก็เอาไปเลย ไปทิ้งให้ไกลๆเลยนะ! " ร่างบางดิ้นจนหลุดและสาวเท้าจะไปล้างตัวในห้องอาบน้ำ
" อะ เออ ทิ้งให้หมดล่ะ เสียดายของ! " พูดแค่นั้นแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไป
... เฮอะ วาเลนไทน์อะไร
... แต่ว่า ทำแล้วก็รู้สึกดี...มั้ง
... เจ้าบ้า
ร่างสูงหัวเราะ พร้อมกับหยิบลูกบอลนี้ขึ้นมาเชยชม มีแต่ของที่ชอบทั้งนั้นเลย ไม่ได้ทำให้เขาจริงๆนะเหรอ จำได้ขนาดนี้
... ขอบคุณนะโกคุเทระ ที่ทำให้ถึงขนาดนี้
... ช็อคโกแลตที่ทำด้วยใจ จากคนที่ให้ด้วยใจ และคนที่รับด้วยใจ ...
........................................................................................................
"....."
รุ่นที่10 แต่เป็นรุ่นที่10ของคาบัคโรเน่ กำลังตกตะลึงสีหน้าไม่แพ้กับยามาโมโตะที่เห็นห้องกรรมการรักษาระเบียบที่ฮิบาริหวงนักหวงหนากลายเป็น... เอ่อ เป็นซากอะไรไม่รู้ข้างในห้อง
" คือว่าตอนนี้คุณเคียว พักผ่อนอยู่บนดาดฟ้าน่ะครับ " คุซาคาเบะที่ตอนนี้โทรมจนไม่รู้เหมือนกันว่าลุกขึ้นมาคุยกับคนปกติได้ยังไง
" ฮ่าๆ แล้วทิ้งงานช้างแบบนี้ไว้ให้พวกนายดูแลสินะ สมเป็นเคียวยะเลยแฮะ " มือที่เต็มไปด้วยรอยสักกดเบอร์โรมาริโอ้ให้หาคนมาจัดการสภาพห้องกรรมการรักษาระเบียบให้กลับมาเป็นของที่เรียกว่า"ห้อง"ได้ ส่วนตัวเองจะขึ้นไปดูลูกศิษย์จอมเผด็จการบนดาดฟ้า นี่ไปเอาใครมาขย้ำในห้องจนกลายเป็นแบบนั้นไปน่ะ
ร่างสูงเดินมาพร้อมกับคนสนิทจนกระทั่งถึงประตูที่หมายก็สั่งให้เฝ้าอยู่ที่นี่จนกว่าตัวเองจะออกมา ดีโน่เดินเข้าไปยังบริเวณดาดฟ้าที่คุ้นเคย ก็พบกับร่างที่คุ้นตานอนอยู่บนลานสูงสุดของชั้นดาดฟ้า
ดีโน่เดินเข้าไปให้เงียบที่สุดเท่าที่จะเงียบได้ ถ้าเสียงดังเข้าหน่อยแม้แต่นิดเดียว ก็จะเหมือนวางระเบิดเวลาให้ฮิบาริได้
แต่เหมือนโชคชะตาเล่นตลก
ขาของดีโน่ไปสะดุดรอยต่อที่แตกแยกของแผ่นปูนส่วนหนึ่งเข้า ทำให้ตัวเซไปชนแผงลวดที่กั้นเสียงดังพอที่คนที่หลับอยู่ตื่นได้
แต่... ฮิบาริก็ยังหลับไม่รู้เรื่องต่อไป
แปลก...
ปกติ แค่นี้ต้องตื่นแล้วสิ?
จึงเดินต่อไปยังร่างที่นอนอยู่ และตัดสินใจนั่งลงข้างๆมองใบหน้ายามหลับของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นประธานนักเรียน
... ดูยังไง ก็ไม่อยากเชื่อว่าเป็นเดียวกับคนที่ตื่นเลยนะ ...
ฮิบาริกำเสื้อกาคุรันข้างซ้ายแน่น และละเมอซ้ำไปซ้ำมาจับใจความไม่ได้ ร่างสูงจึงมองไปยังสิ่งที่ร่างบางกำลังกุมอยู่
กล่อง? กล่องช็อคโกแลต ที่มีป้ายตัว D ตัวใหญ่ห้อยอยู่ข้างกล่อง
ฮิบาริตะแคงตัวไปอีกข้างให้ท่าหลับสบายขึ้น ทำให้กล่องที่ดีโน่เห็นได้เห็นเพียงแค่นั้น ก็ทำให้พอจะเข้าใจอะไรต่อมิอะไรเพิ่มขึ้นได้มากมาย
... ฉันจะคิดเข้าข้างตัวเองแล้วกันนะ เคียวยะ ...
ร่างสูงก้มลงกระซิบเบาๆข้างหูร่างเล็กที่กำลังหลับสนิท
" Happy Valentine Kyoya "
- END -
TALK
555+
เอนทรี่ที่แล้วตัดตอนได้หลอกลวงที่สุดในโลกกกกกกกกกกกกก กร๊าก
แถมมี D18... แค่ติ่งๆ.... (คุณแม่ยก D18 อย่าเพิ่งฆ่าเรานะคะ TvT)
ส่วน 1859 หรอ... มันก็เป็นแทคหลอกลวงอีก... ทำตัว!
น่าแอบใส่ 8018 เข้าไปอีกอัน เอิ้กๆ
งานเยอะง่ะ TvT อยากกินช็อกโกแลตเยอะๆ เง้อๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อยากมีสารเอนโดรฟินในตัวเยอะๆ จะได้ร่าเริงเวลาทำการบ้านทำงาน ฮื้อๆ
HAPPY VALENTINE ค่า
อีก 1 เดือนก็เป็น WHITE DAY
เราจะส่งตัวเเทน(???)มาอวยพรค่ะ ^Ñ^~© เหะเหะเหะ
อุเคะเรื่องนี้ทุกคนฝีมือการทำอาหารติดลบใช่มั้ยคะ ?
อ่านแล้วอยากกินช็อคโกแลตขึ้นมาเลยล่ะ
ปล.D18น้อยนิด ฮึกกกก! TAT
#1 By Futago on 2009-02-14 00:27