K д Я ☆ K * K u M เว้ยเฮ้ย View my profile


[KHR*FIC*8059*D18] Valentine

posted on 14 Feb 2009 00:10 by aniefefalus in REBORN

 

 

WARNING

Fiction นี้เป็น yaoi ถ้าผู้ใดรับไม่ได้หรือ
ไม่รู้จักคำนี้ขอให้ปิดไปซะ  เราเตือนแล้วนะ
ไม่จำเป็นต้องฝืนอ่านถ้าไม่ชอบเราไม่บังคับ
- ขอบคุณค่ะ -
 

 

KHR FanFiction For Valentine


- Chocolate -

pairing :  8059,D18(10%)

rating  : PG-15

 


... พรุ่งนี้เป็นวันวาเลนไทน์ ...

 

... พรุ่งนี้... ก็เป็นวันที่น่าเบื่ออีกวัน

 

... ก็ต้องมาคอยหนีหัวซุกหัวซุนกับช็อคโกแลตอาบยาของอาเจ้

 

... ก็ต้องคอยมาเก็บพวกสัตว์กินพืชที่เอาแต่สุมหัวตลอดวัน

 

... เซ็งที่สุด!

 

... น่าเบื่อสิ้นดี

 

... วันบ้าอะไรไม่เห็นต้องทำอะไรแบบนั้น

 

... วันอื่นสุมหัวกันไม่เป็นรึไง

 

... ทำแบบนั้น  แล้วคนรับจะดีใจเรอะ???

 

... คนให้คนรับ  ต้องให้กันแค่วันนี้วันเดียว  งั้นสิ

 

... เฮอะ


... หึ

 

 

 

 

 


...  วาเลนไทน์อะไร  ไร้สาระ ...  

 

 

 

วันที่  13  กุมภาพันธ์

 

" โกคุเทระคุง " ว่าที่รุ่นที่10กำลังเก็บอุปกรณ์การเรียนเข้ากระเป๋าสะพายของตน  เรียกเจ้าของชื่อไปพลางหยิบสมุดวิชาคณิตศาสตร์ที่เคียวโกะให้ยืมมา  ปัดหน้าปกที่ดูยังไงมันก็สะอาดของมันอยู่แล้ว  แล้วยิ้มอย่างสุขใจออกมา

 

" คร้าบ~  รุ่นที่10 " หางหมาหูหมาโผล่เรียบร้อย

 

" พรุ่งนี้ก็วาเลนไทน์แล้วเนาะ " มองตาเคลิ้มไปที่สมุดเล่มเดิม..  ไม่รู้จะเพ้อไปถึงเจ้าของอีกนานแค่ไหน

 

" เอ่อ  ครับ " แล้วไงเหรอ?

" ถ้าเค้าไปทำช็อคโกแลตที่บ้านเหมือนคราวก่อนก็ดีสิน้า~ " สึนะที่ตอนนี้เข้าโหมดเลิฟไฮเปอร์ไปโดยไม่ต้องสงสัย  กอดสมุดหมุนไปหมุนมาเป็นพายุเฮอริเคนท่าเดียวกับที่กุ๊กโจรสลัดคนหนึ่งทำเป็นประจำ 


... คราวก่อนที่เกือบจะกระเดือกแครกเกอร์ยาพิษเข้าไปน่ะนะ!! 

 

" อ๊ะ  แต่ว่าเดี๋ยวโกคุเทระก็มีสาวๆเอาช็อคโกแลตมาให้เป็นภูเขาอีกแหงๆอยู่แล้วล่ะ " สึนะเริ่มกลับเข้าสู่จุดปกติสุข  เก็บสมุดที่เหมือนลงอาคมไฟดับเครื่องชน(แห่งรัก)ลงในกระเป๋า 

 

" ของแบบนั้นผมไม่ได้อยากได้ซะหน่อยนี่คร้าบ  พวกนั้นเอามาเอง " โกคุเทระทำหน้าเบื่อสุดชีวิตจัดแจงสะพายกระเป๋าตัวเอง  เตรียมตัวกลับบ้านพร้อมท่านรุ่นที่10 

 

" เอ๋  ทำไมล่ะ  เค้าอุตส่าห์เอามาให้นะ " สึนะบอกพลางคิดถึงสถานะของตัวเอง  ที่เป็น1ในผู้ชายของกลุ่มผู้ชาย3คน  โดย2คนที่เหลือได้ช็อคโกแลตจากพวกผู้หญิงกันแทบนับคนไม่ได้  ส่วนของตัวเอง...ไม่มีให้นับ  ไม่รู้จะดีใจหรือว่าเสียใจดีที่มีเพื่อนเป็นที่นิยมขนาดนั้น 


" ก็ผมไม่ได้สนใจยัยพวกนั้นอยู่แล้ว  รับไปก็เท่านั้นนี่ครับ " 

 

" แต่รับไว้ก็ดีนะ "  จู่ๆสมาชิกวงสนทนาก็เพิ่มมาอีก1  ยามาโมโตะกลับมาจากซ้อมเบสบอลช่วงบ่ายพอดี

 

" ฉันว่าอร่อยดีนะ  แต่ละคนที่ทำมาน่ะสุดยอดทั้งนั้นเลย! ยิ่งเป็นช็อคโกแลตใส่คุกกี้กับอัลมอนต์เยอะๆนะ  สุดยอด!"  มาถึงก็เริ่มจะวิจารณ์อาหารปากที่จะได้ในวันแห่งความรัก

 

" ก็มีแต่พวกตะกละแบบแกนั่นแล่ะ  กินไม่หยุดไม่เลิก " หนุ่มหัวเงินแว้งกลับไปเพราะหมั่นไส้ที่กินของแบบนั้น 

 

 


... ของคนอื่น  ...

 

 

" แต่ว่าของที่ตั้งใจทำจากใจน่ะ  มันอร่อยทุกอย่างนะ  พ่อฉันก็สอนอยู่บ่อยๆ "

" ... " 

 


... ทฤษฎีนี่คงไม่ได้ผลกับเบียงกี้

 

 

" เหอะ  กลับบ้านไปทำซูชิเถอะไป  "  โกคุเทระหันเดินไปอีกด้านของประตูโรงเรียน

 


" ไม่กลับด้วยกันเหรอ  โกคุเทระคุง " 

 


" ผมมีธุระนิดหน่อยน่ะครับรุ่นที่10  ขอโทษนะครับที่ไปส่งไม่ได้ "  ว่าที่มือขวาโค้งคำนับลานายเหนือหัวก่อนเดินต่อไป  ไม่หันไปมองอีก2คน

 


ทางที่ไปทางหน้าสถานี

 


" หืม?  ไม่กลับไปพร้อมกับเจ้าพวกนั้นรึ "  ชุดกาคุรันโผล่แขนเสื้อข้างที่มีปลอกแขนรักษากฎ  ฮิบาริยืนอยู่หลังเสาต้นใกล้ๆกับประตูโรงเรียน

 


" แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแกด้วย  ไอ้กรรมการบ้า  มายืนตรงนี้ไม่มีที่จะไปเรอะ "

 


" ก็แค่มาจับตาดูพวกสัตว์กินพืชที่มาสุมหัวไม่กลับบ้านซะทีก็เท่านั้น "  ฮิบาริเดินผ่านโกคุเทระเข้าไปในโรงเรียนนามิโมริไป

 


... ทำด้วยใจงั้นเหรอ

 


ร่างเล็กเดินเข้าห้องกรรมการรักษาระเบียบไป  และหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดถึงปลายสาย

" คุซาคาเบะ  มีเรื่องจะวานหน่อย... "

 


....................................................................................................


" โห  อะไรจะเยอะขนาดนี้ฟะ!!! " 

 

ตอนนี้โกคุเทระกลายเป็นแมวขี้โวยวายกลางห้างหน้าสถานีไปแล้ว  หลังจากแยกกับฮิบาริก็รีบตรงมาที่นี่  ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรดลใจให้เดินมาถึง  แล้วยังตรงดิ่งมาที่ช่องแผนกนี้อีก

 

- CHOCOLATE CORNER  -

 

" นี่ของหวานๆขมๆแบบนี้มันจะผลิตกันล้นโลกขนาดนี้เลยเรอะ  แล้วแบบไหนจะดีล่ะเนี่ย "  ร่างบางเดินวนไปเวียนมา  หยิบถุงแล้วถุงเล่าคอยอ่านส่วนประกอบข้างหลัง  แต่ก็ไม่รู้อยู่ดีว่าแบบไหนถึงจะอร่อย  แบบไหนถึงจะทำออกมาแล้วไม่เละ 

 

... รึว่ามันต้องชิมทุกอัน 

 


โกคุเทระสะบัดหัวพรึ่บ  ไม่ใช่ๆ  วิธีแบบนั้น  ไม่ใช่พวกตะกละกินช็อคโกแลตไปทั่วแบบเจ้านั่นซะหน่อย!! 

 


" ก็ถ้าเอาแบบขมๆกำลังดี  ก็ต้อง Hotel Chocolate แต่ว่ามันเเพงเกิน ก็ลองเอา royce  ดูก็ได้นะ  ขมๆรสชาติก็กำลังดี  แต่อร่อยขนาดไหนก็อยู่ที่คนทำนั้นล่ะนะ "  เสียงปริศนาของชายร่างใหญ่ให้คำแนะนำมาเหมือนฟ้าประทานมาให้คนซื้อของกินไม่เป็น  โกคุเทระก็ได้แต่พยักหน้าตามจังหวะที่พูด  กว่าจะรู้สึกตัวว่าคนที่พูดอยู่เป็นคนที่ตัวเองก็รู้จักเช่นกัน  ชุดดำๆแบบนี้....  ทรงผมยื่นๆ มันปลาบแบบนี้...

 


" เฮ้ย!!  เจ้ารองหัวหน้ารักษาระเบียบ!! "

 


" เอาเป็นว่า royce  แล้วกันนะเจ้าหนู  หยิบถึงไหมล่ะ? เอ้า  เอาไปก่อนก็ได้ " มือใหญ่ยื่นส่งกล่องสีน้ำเงินเข้มให้ร่างบางที่ยืนทำหน้าเหวออยู่  ก่อนจะรับและรีบพาตัวเองออกมาจากแผนกนั่น

 


 ทำไมคนอย่างคุซาคาเบะมาอยู่ที่นี่ฟะ!! 

 


........................................................................................................


หลังจากที่เผชิญกับเหตุการณ์โหดร้าย  นั่นคือรวบรวมความกล้าไปขอสูตรทำขนมมาจากเบียงกี้  ทำใจแข็งได้สักพักก็เกือบเอาชีวิตไปทิ้งหน้าบ้านซาวาดะ  ยังดีที่เบียงกี้ใส่ผ้าปิดปากอยู่เห็นว่ากำลังทำขนมสูตรใหม่เพื่อรับพรุ่งนี้  และจะเอาไปให้ชิมด้วย  แต่เอาไปให้ชิมนี่คงไม่ต้องก็ได้

 


โกคุเทระกลับถึงบ้านก็เริ่มเตรียมเครื่องมือที่จำเป็นสำหรับการทำช็อคโกแลต  ตามที่คู่มือในนั้นบอกไว้  ดีนะที่มีเกือบพร้อม  ทั้งหม้อ  แม่พิมพ์(ที่ซื้อมาจากห้าง) ไม้พาย  ตู้เย็น  แล้วก็ของที่จะผสมกับช็อคโกแลต

 


ร่างบางถลกแขนเสื้อขึ้นและสวมผ้ากันเปื้อน  เอามือกอดอกมองอุปกรณ์ที่วางอยู่เต็ม

 


... จะทำได้มั้ยเนี่ย ...

 


........................................................................................................


" คุณเคียวครับ... "


" ... "


" เอ่อ  คุณเคียวครับ "


" .... " 


" ถ้าไม่รีบหรี่ไฟ  มันจะไหม้เอานะครับ!! " คุซาคาเบะยื่นมือเข้าไปหรี่แก๊ส  เปลวไฟสีส้มค่อยเบาบางลง  ฮิบาริหันมาทำตาดุใส่

 

" ใครใช้ให้แกสอดมือมายุ่ง "

 

" ก็คุณเคียวบอกเองว่า ให้อยู่คอยคุมสถานการณ์คับขันนี่ครับ - - "  ใช่สิสถานการณ์ตอนนี้คับขันสุดๆ!

 


ตอนนี้เศษช็อคโกแลตกระจายเต็มห้อง...

 

ตอนนี้มีดทำครัวไปปักอยู่ตรงโซฟาห้องรักษาระเบียบ

 

ตอนนี้ทั้งผมทั้งคุณเคียวมอมไปด้วยคราบช็อคโกแลตที่คุณเคียวทำพลาดไปหลายต่อหลายครั้ง

 

 

แถมตอนนี้คุณเคียวกำลังจะวางเพลิงในห้องกรรมการรักษาระเบียบ!

 

 

" ถ้าไปทำในห้องครัวก็ไม่มีปัญหาแล้วล่ะครับ  ไม่น่าให้ยกของพวกนี้ขึ้นมาเลยนะครับ " ไม่รู้ทำไปได้ยังไง  ตอนนี้ทั้งแก๊สมินิ  เตา  หม้อ  อะไรต่อมิอะไรกระจายเต็มห้องไปหมด!

 

" ก็ไม่อยาก  ทำที่ห้องนั่น " ร่างเล็กส่งสายตาพร้อมจิตสังหารมาคุสุดๆ  แถมด้วยเสียงมีดที่สับลงบนช็อคโกแลตทีเดียวขาด

 

ใครสอนคุณเคียวให้ทำแบบนี้ที่ห้องแบบนี้ล่ะครับ!  
 

........................................................................................................

 

ณ.เวลา ตีสี่  ของวันที่ 14 กุมภาพันธ์

 

" โอ๊ยยยยยยย  ยากจังโว้ยยยยยยยยยยยย!!!!!! "

 

เสียงโหยหวนดังไป59บ้าน  เป็นเสียงของใครไม่ได้นอกจากผู้พิทักษ์แห่งวายุที่กำลังทำหน้าที่ฝืนตัวเองกับเรื่องที่ไม่เข้ากับตัวเอง 

 

" ทำไมของแบบนี้ถึงทำยากทำเย็นแบบนี้ฟะ  นี่จะเช้าอยู่แล้วยังไม่ถึงไหนเลย "  นิ้วชี้และนิ้วกลางถูกยกขึ้นมาเลียคราบช็อคโกแลตที่เลอะ  แต่ตอนนี้ไม่ว่าจะตรงไหน  ก็เปื้อนไปทั่วตัวเเล้ว  เหมือนกับว่าเอาตัวเองไปจุ่มลงในหม้อช็อคโกแลต  เครื่องครัวก็ดำเกรียมไปเยอะแยะ ทั้งหม้อที่ต้มก็มีควันไหม้ลอยฟุ้ง ช้อน,ไม้พาย,ทัพพีที่ถูกงัดมาใช้ก็เหมือนจะไม่ได้ช่วยให้งานออกมาดีเท่าที่น่าจะเป็น  แถมช็อคโกแลตก็ยังเหลืออีกไม่มากด้วย ที่ทำไปตั้งแต่หัวค่ำนี่เสียดายของชะมัด

 

ทำถึงขนาดนี้แล้ว  ยังไงก็ต้องทำให้เสร็จ ! 

 


........................................................................................................

 


" วันนี้โกคุเทระไม่มาเหรอ  สึนะ "  หลังจากหมดคาบเรียนวิชาภาษาอังกฤษเสร็จ ร่างสูงหัวตั้งก็เริ่มถามคนตัวเล็กถึงคนที่น่าจะมาเรียนวิชาที่โปรดแล้ว  แต่ผ่านไปถึง3คาบจวนจะเริ่มพักเที่ยง  คนๆนั้นก็ยังไม่โผล่มา

 

" น่าจะล่ะมั้ง  ไม่รู้เหมือนกันนะเห็นเบียงกี้บอกว่าโกคุเทระคุงมายืมของตอนดึกๆ  แล้วก็ไม่ได้บอกอะไรอีก " สึนะทำท่าคิดไม่ตกกับสิ่งที่เบียงกี้บอกเมื่อเช้า

 

" ยืมของ? "  โกคุเทระเนี่ยนะ  มายืมของเบียงกี้? 

 

เสียงออดของช่วงพักเที่ยงดังขึ้น

 

 

แน่นอนว่าเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการหยิบยื่นช็อคโกแลตให้คนที่ชอบ  เหล่าสาวๆที่เล็งยามาโมโตะก็เริ่มเคลื่อนไหวไปยังห้องเรียนทันที (รวมถึงกลุ่มของโกคุเทระด้วยก็ได้)

แต่ก็พบกับความว่างของโต๊ะเรียนตัวหนึ่งเท่านั้น...

 

 

ร่างสูงเดินไปตามทางที่คุ้นเคย  ไปยังบ้านของคนที่ขาดเรียนคาบเช้าวันนี้  และยังแวะซื้อของกินอุ่นๆติดไม้ติดมือไปฝาก

 

... เผื่อไม่สบายจนไม่ได้กินอะไรแต่เช้า  ก็แย่สิ

 

 

มือกร้านจากการจับไม้เบสบอลยื่นไปกดออด  แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบและไร้เสียงตอบรับ  จึงตัดสินใจโทรเข้าเครื่องที่บ้านแต่เหมือนจะไม่ช่วยอะไรในเมื่อฝั่งนั้นเปลี่ยนเป็นระบบตอบรับอัตโนมัติไปแล้ว  หลับอยู่รึเปล่าน่ะ?

 

ร่างกายไวกว่าสมอง  มือข้างหนึ่งเผลอไปบิดประตูเข้าพบว่าประตูไม่ได้ลงกลอนเอาไว้  หมอนี่เผลอลืมแบบนี้บ่อยมั้ยเนี่ย 

 

"ขอรบกวนนะครับ"  ยามาโมโตะแทรกตัวเองเข้ามาในห้อง  และปิดประตูเงียบที่สุด  เดินหาเจ้าของบ้านตามห้องต่างๆตั้งแต่ห้องรับแขก  ห้องน้ำ  ห้องนอน  จนถึงห้องที่ไม่ได้คิดว่าน่าจะอยู่เป็นที่สุด


ห้องครัว

 

 

ร่างสูงถึงกับผงะกับสิ่งที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า  สภาพห้องที่สุดจะบรรยายเหมือนผ่านสมรภูมิการทำกับข้าวที่ไม่เคยทำให้มนุษย์กินมาก่อน  นี่เจ้าตัวมาทดลองไดนาไมต์แบบใหม่ในที่แบบนี้รึไง?  และเริ่มจะสันนิษฐานได้ว่าน่าจะอยู่ที่นี่  แล้วสันนิษฐานนั่นก็เป็นจริง

 

มีคนๆนึงนั่งบนเก้าอี้ฟุบลงบนโต๊ะทานอาหารตัวยาวอยู่  หน้าขาวเลอะไปด้วยคราบช็อคโกแลตที่ตั้งหน้าตั้งตา(และระห่ำ)ทำทั้งคืน  ลมหายใจถี่สม่ำเสมอเป็นที่รู้กันว่ากำลังหลับสนิทอยู่ 

 

ยามาโมโตะเดินเข้ามาใกล้ร่างบางที่กำลังหลับลึกเต็มพิกัด  นิ้วชี้เข้าจิ้มแก้มอีกฝ่ายจนคิ้วของคนที่หลับเริ่มขมวดเข้าหากัน  ส่งเสียงอือว่ากำลังรำคาญ  มองหน้าไปพลางยิ้มออกมาอย่างเสียมิได้ 

 

น่ารัก

 

ก่อนที่จะเริ่มปลุก  สายตาก็เหลือบไปเห็นผลงานที่เป็นสาเหตุของสภาพทั้งหมด  นั่นคือช็อคโกแลตทรงกลมๆที่ทำออกมาเหมือนจะคล้ายลูกเบสบอลมีคุกกี้แปะรอบๆและอัลมอนต์ที่ทำเป็นเส้นคาดของลูกเบสบอลวางอยู่บนถ้วยเล็กๆ  ข้างก็มีการ์ดเขียนด้วยลายมือว่า

 

" ไอ้บ้าเบสบอล "

 

ร่างสูงขำกับคำว่าที่เขียนในการ์ดหันไปลักหลับคนที่นอนอยู่  จนร่างบางสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา

 

"หือ "  มือบางขยี้ตาเหมือนยังไม่รู้ว่ามีคนอื่นอยู่ในบ้าน 

 

... อะไรมาแปะๆตรงแก้มหว่า

 

" ตื่นแล้วเหรอ  โกคุเทระ "  ก่อนที่ร่างบางจะได้ทำอะไรแขนแกร่งก็รวบเข้ากอดไว้แล้ว

 

" ฮะ  เฮ้ย!!!  แกเข้ามาได้ไงฟะ! " 

 

" มากินช็อคโกแลตวาเลนไทน์ไง~ "  ร่างสูงยิ้มหน้าทะเล้นสุดๆ  น่าเอาระเบิดยัดปากซัก 10-20อัน

 

" แกจะบ้าเหรอไง?  ไปเอาที่โรงเรียนโน่นเซ่  ชอบไม่ใช่เรอะ! " โกคุเทระพยายามขืนตัวให้ออกจากวงแขนแต่ก็ทำไม่สำเร็จ

 

" ชิ้นนี้อร่อยกว่าเยอะเลย " ลิ้นอุ่นๆเลียตรงมุมปากบางที่เลอะช็อคโกแลตอยู่  ทำเอาร่างบางหน้าขึ้นสีชัด

 

" อะ  ไอ้บ้า!  อย่ามาเนียนนะเฟ้ย!! " 

 

" เลียนิดเดียวเอง  หวานๆขมๆ  ชอบมากเลย "  พูดจบก็กอดเอวบางไว้แน่นไม่ให้ดิ้นง่ายกว่าเดิม
 

 

" อันนั้นน่ะ  ของใครเหรอ? " สายตาพยักเพยิดไปทางบอลช็อคโกแลตลูกเมื่อครู่นี้  คางวางบนไหล่บางเซ้าซี้ให้ตอบ

 

" ก็แค่ของเสีย  จะเอาไปทิ้งอยู่แล้ว " นัยน์ตาสีเขียวหลบสายตาสีเข้มไป  ไม่กล้าพูดอะไรมากกว่านั้น

 

" เหรอ? "  ตาเรียวหรี่ลงลากเสียงคำถามให้สูงขึ้น  " ไม่ได้ทำให้ฉันเหรอ? " 

 

" คะ  ใครจะบ้าไปทำของแแบบนี้ให้แกฟะ!  จะเอาไปก็เอาไปเลย  ไปทิ้งให้ไกลๆเลยนะ! "  ร่างบางดิ้นจนหลุดและสาวเท้าจะไปล้างตัวในห้องอาบน้ำ 

 

" อะ  เออ  ทิ้งให้หมดล่ะ  เสียดายของ! "  พูดแค่นั้นแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไป

 

 

...  เฮอะ  วาเลนไทน์อะไร

 

...  แต่ว่า  ทำแล้วก็รู้สึกดี...มั้ง 

 

...  เจ้าบ้า

 

ร่างสูงหัวเราะ  พร้อมกับหยิบลูกบอลนี้ขึ้นมาเชยชม มีแต่ของที่ชอบทั้งนั้นเลย  ไม่ได้ทำให้เขาจริงๆนะเหรอ  จำได้ขนาดนี้

 

... ขอบคุณนะโกคุเทระ  ที่ทำให้ถึงขนาดนี้  

 

... ช็อคโกแลตที่ทำด้วยใจ  จากคนที่ให้ด้วยใจ  และคนที่รับด้วยใจ ... 

 

........................................................................................................

 

"....." 

 

รุ่นที่10  แต่เป็นรุ่นที่10ของคาบัคโรเน่  กำลังตกตะลึงสีหน้าไม่แพ้กับยามาโมโตะที่เห็นห้องกรรมการรักษาระเบียบที่ฮิบาริหวงนักหวงหนากลายเป็น...  เอ่อ  เป็นซากอะไรไม่รู้ข้างในห้อง

 

" คือว่าตอนนี้คุณเคียว  พักผ่อนอยู่บนดาดฟ้าน่ะครับ "  คุซาคาเบะที่ตอนนี้โทรมจนไม่รู้เหมือนกันว่าลุกขึ้นมาคุยกับคนปกติได้ยังไง 

 

" ฮ่าๆ  แล้วทิ้งงานช้างแบบนี้ไว้ให้พวกนายดูแลสินะ  สมเป็นเคียวยะเลยแฮะ "  มือที่เต็มไปด้วยรอยสักกดเบอร์โรมาริโอ้ให้หาคนมาจัดการสภาพห้องกรรมการรักษาระเบียบให้กลับมาเป็นของที่เรียกว่า"ห้อง"ได้  ส่วนตัวเองจะขึ้นไปดูลูกศิษย์จอมเผด็จการบนดาดฟ้า  นี่ไปเอาใครมาขย้ำในห้องจนกลายเป็นแบบนั้นไปน่ะ

 

ร่างสูงเดินมาพร้อมกับคนสนิทจนกระทั่งถึงประตูที่หมายก็สั่งให้เฝ้าอยู่ที่นี่จนกว่าตัวเองจะออกมา  ดีโน่เดินเข้าไปยังบริเวณดาดฟ้าที่คุ้นเคย  ก็พบกับร่างที่คุ้นตานอนอยู่บนลานสูงสุดของชั้นดาดฟ้า

 

ดีโน่เดินเข้าไปให้เงียบที่สุดเท่าที่จะเงียบได้  ถ้าเสียงดังเข้าหน่อยแม้แต่นิดเดียว  ก็จะเหมือนวางระเบิดเวลาให้ฮิบาริได้

 

แต่เหมือนโชคชะตาเล่นตลก

 

ขาของดีโน่ไปสะดุดรอยต่อที่แตกแยกของแผ่นปูนส่วนหนึ่งเข้า  ทำให้ตัวเซไปชนแผงลวดที่กั้นเสียงดังพอที่คนที่หลับอยู่ตื่นได้

 

แต่...  ฮิบาริก็ยังหลับไม่รู้เรื่องต่อไป

 

แปลก...

 

 

ปกติ  แค่นี้ต้องตื่นแล้วสิ?

 

จึงเดินต่อไปยังร่างที่นอนอยู่  และตัดสินใจนั่งลงข้างๆมองใบหน้ายามหลับของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นประธานนักเรียน 

 

... ดูยังไง  ก็ไม่อยากเชื่อว่าเป็นเดียวกับคนที่ตื่นเลยนะ ...

 

ฮิบาริกำเสื้อกาคุรันข้างซ้ายแน่น  และละเมอซ้ำไปซ้ำมาจับใจความไม่ได้  ร่างสูงจึงมองไปยังสิ่งที่ร่างบางกำลังกุมอยู่ 

 

กล่อง?  กล่องช็อคโกแลต  ที่มีป้ายตัว D ตัวใหญ่ห้อยอยู่ข้างกล่อง 

 

ฮิบาริตะแคงตัวไปอีกข้างให้ท่าหลับสบายขึ้น  ทำให้กล่องที่ดีโน่เห็นได้เห็นเพียงแค่นั้น  ก็ทำให้พอจะเข้าใจอะไรต่อมิอะไรเพิ่มขึ้นได้มากมาย 


... ฉันจะคิดเข้าข้างตัวเองแล้วกันนะ  เคียวยะ ...


ร่างสูงก้มลงกระซิบเบาๆข้างหูร่างเล็กที่กำลังหลับสนิท

 

" Happy Valentine  Kyoya "

 


- END - 

 

 

TALK

 

555+

เอนทรี่ที่แล้วตัดตอนได้หลอกลวงที่สุดในโลกกกกกกกกกกกกก  กร๊าก

 

แถมมี D18... แค่ติ่งๆ.... (คุณแม่ยก D18 อย่าเพิ่งฆ่าเรานะคะ TvT)

ส่วน 1859 หรอ...  มันก็เป็นแทคหลอกลวงอีก... ทำตัว!

 

น่าแอบใส่ 8018 เข้าไปอีกอัน เอิ้กๆ

 

งานเยอะง่ะ TvT  อยากกินช็อกโกแลตเยอะๆ เง้อๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อยากมีสารเอนโดรฟินในตัวเยอะๆ จะได้ร่าเริงเวลาทำการบ้านทำงาน  ฮื้อๆ

 

HAPPY VALENTINE ค่า

 

 

อีก 1 เดือนก็เป็น WHITE DAY 


เราจะส่งตัวเเทน(???)มาอวยพรค่ะ   ^Ñ^~©    เหะเหะเหะ

 

 


   

Comment

Comment:

Tweet

555555
เป็นซ็อกโกเล็ตที่ต้องใข้ความพยายามอย่างยิ่ง
แต่น่ารักอ่ะsurprised smile surprised smile

#13 By nampung (203.158.4.229|203.158.4.229) on 2014-04-04 16:58

น่ารักจัง
แต่ก็นะ ตามแบบฉบับเคะซึน
ทำไมเมะมันเนียนจังฟะ ทั้ง 2 คนเลย
แต่ก็ชอบมากเลยค่ะ

#12 By Minkero on 2009-12-14 21:16

แต่ละคนฝีมือทำอาหาร...สุด(กลืนลง)
แต่น่ารักค่ะ เมะทั้งสองแอบเนียนตอนเขาหลับทั้งคู่ ก็แฟนมันซึนทั้งคู่นีนะ
D18ถึงจะน้อย แต่ก็แช่มชื่นหัวใจเจ้าค่ะ
ถึงน้องยาค่ะ

เราซ่อนเม้นตะเองไว้นะ ด้วยสาเหตุที่คุยในเอ็ม ฮ่าๆ

ขอบคุณมากนะเคอะ ^3^ เด๋วเราเอางานมาประจานเอนที่หน้า ฮ่าๆ
ชอกโกเบสบอล เค้าก็อยากกินนนนน

โกคุนี่บทจะให้ซึนก็ซึนซะ แต่บทน่ารักนี่โมเอ๊หมื่นเท่าค่า >w< ฮิๆ อุตส่าห์อดหลับอดนอนทำชอกโกให้ด้วย

แต่ไอ้ที่ตะลึงที่สุด
" แกจะบ้าเหรอไง? ไปเอาที่โรงเรียนโน่นเซ่ ชอบไม่ใช่เรอะ! "
ประโยคนี้ ประโยคนี้ ประโยคนี้ โฮกกกกกกกก โอ้วววว น่ารักม๊ากมากค่าลูกแม่ อ่านแล้วใจละลาย นี่เอ็งคบกันแล้วสินะ

ท่านคะ all59ได้แต่ห้าม 8018นะคะ ก๊าซซซซซซซซ

#9 By Kisskit on 2009-02-14 23:23

เอิ่ม พี่น้องฝีมือทำอาหารไม่ค่อยทิ้งกันแฮะ(ฮา)

แต่คุณเคียว....ซึนๆน่าร๊ากกกกกกก

#8 By Joey_kung on 2009-02-14 21:08

โว้วว~ววว
น่ารักมากมายฮับ cry

แฮปปี้วาเลนไทม์นะฮ๊าบบบ~

confused smile

#7 By Mookiio. on 2009-02-14 18:34

อ๊ายยยยยย

รูปน่าร้าก น่าขย้ำ แฮ๋~

ขอบคุณมวากจ้า ม๊วฟฟฟฟฟฟฟ ^3^ กรั่กๆ
ใสหวาน อ๊าง~
เมื่อเคะซึนทำช็อกโกแลต~

D18 ถึงจะน้อยแต่น่ารัก~

#5 By OnimizU on 2009-02-14 10:03

มันน่ารักมากๆเลยคะ แฮปปี้วาเลนไทนน้า

#3 By P_SoKiss on 2009-02-14 06:57

แหม~~~~ มาล่อตาล่อใจน่าใส่ 8018
ไม่ใส่เพราะแกล้งเค้าอะดิ ชิชิชิ
เค้ก!!!

#2 By +Ayame+ on 2009-02-14 02:11

มันน่ารัก มันน่ารักมากกก!! โกคุจะซึนไปมั้ย แต่เชื่อว่าถ้าเคียวยะตื่นมาคงซึนใส่ดีโน่ไม่แพ้โกคุแน่นอน - -+

อุเคะเรื่องนี้ทุกคนฝีมือการทำอาหารติดลบใช่มั้ยคะ ?

อ่านแล้วอยากกินช็อคโกแลตขึ้นมาเลยล่ะ

ปล.D18น้อยนิด ฮึกกกก! TAT

#1 By Futago on 2009-02-14 00:27