雲 雀 ☆ K д Я O K ★ 不 二

แต่งเพราะเสี้ยน คิดพร็อตได้ตอนนอนกระแทกไม้กันตกเตียง เอิ้กๆๆๆๆๆๆๆ
จะเปิดเทอมแล้ว โน่วววววววววววววววววววววว  ไม่เอาๆ ไม่อยากรับรู้ =A="""

มานั่งแต่งฟิคดีกว่า TwT (ดูว่าง)  คู่ที่เราเทิดทูนบูชา  ไม่ได้แต่งคู่นี้มานานแล้ว คิดถึงง่ะ แอร๊ย (แกเคยแต่งคู่อื่นด้วยเรอะ ว้าย ไม่ยักรู้ววววว)

WARNING

Fiction นี้เป็น yaoi ถ้าผู้ใดรับไม่ได้หรือ
ไม่รู้จักคำนี้ขอให้ปิดไปซะ  เราเตือนแล้วนะ
ไม่จำเป็นต้องฝืนอ่านถ้าไม่ชอบเราไม่บังคับ
- ขอบคุณค่ะ -  

KHR FanFiction

- So long -

pairing :  8059

rating  : R-18

หลังจากที่ได้ไปถล่มฐานมิลฟีโอเล่สาขาญี่ปุ่นมา  แถมยังได้อิริเอะมาเป็นพรรคพวกด้วยอีกคน(ถึงจริงๆ จะเป็นมานานแล้วก็เถอะ ความรู้สึกก็ยังเป็นคนมาใหม่อยู่ดี) เหตุการณ์ตอนนี้ดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติแล้วก็ต้องรอการนัดหมายจากเบียคุรัน 

พรุ่งนี้จะเป็นวันฝึกพิเศษวันแรก

ยามาโมโตะเก็บถ้วยชามของตัวเองไปวางไว้ที่อ่างล้างจาน เปิดตู้เย็นหยิบนมกล่องขึ้นมาเปิดดื่มก่อนนอน  แล้วเอ่ยลาราตรีสวัสดิ์กับทุกคนในห้องครัวขอตัวกลับไปนอนแต่หัวค่ำ  ก่อนหน้านี้สึนะ อิริเอะ โกคุเทระ ก็ได้ออกไปจากห้องก่อนซักพักแล้ว

ร่างสูงเดินผ่านห้องสึนะและห้องทดลองของจางนีนิ(ที่ตอนนี้อิริเอะใช้ชั่วคราว)  ตรงไปยังห้องของตัวเองตรงหน้า  แต่ก็มีเรื่องให้สงสัยก่อนจะเข้าไปพักผ่อนอีกอีกเรื่อง

... ทำไมไฟห้องถึงเปิดอยู่?  

ก็แน่ใจแล้วว่าวันนี้ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้เข้าห้องนี้เลย  แล้วก็ปิดไฟเรียบร้อยไปแล้วด้วย  รึไฟดับเครื่องชนจากนกนางแอ่นของเขาเอง?  บ้าน่ะ  อาวุธกล่องมันเปิดเองได้ที่ไหนล่ะ

ขายาวๆรีบพาตัวเองเข้าไปยังห้องส่วนตัว  แล้วก็เจอกับสาเหตุที่ทำให้ไฟห้องเขาเปิด
มีร่างหนึ่งนอนหนุนแขนขวาของตัวเอง  สวมแว่นครึ่งกรอบทรงรับกับใบหน้า  ผมสีเงินสะท้อนไฟนีออนด้านบนเป็นประกายสวย  อยู่ชั้นบนของเตียง2ชั้น

แถมเป็นห้องของเขาอีก!

" โกคุเทระ? "  ร่างสูงเรียกชื่อคนที่น่าจะยึดเตียงครึ่งบน  ด้วยไม่แน่ใจว่าตาฝาดกลางคืนรึเปล่า? 

" รุ่นที่10ขอใช้ห้องทดสอบไปนิดหน่อยน่ะ จางนีนิเลยบอกให้ไปใช้ห้องว่างๆแถวนี้"  ร่างบางตอบพลางเปิดหนังสือไปอีกหน้า

" แกจะมายืนเป็นอนุเสาวรีย์สมาคมเบสบอลทำไมน่ะ?  กลับไปนอนที่ห้องแกไป๊ " 

" ฮะๆ ก็ห้องฉันอยู่ที่นี่นี่นา " ไม่พูดเปล่าเดินไปยังปลายเตียงแล้วชี้ดาบชิคุเระกับกล่องพิรุณให้ดู  ว่าเห็นมั้ยๆๆ ไม่ได้เนียนนะ

"..." 

ร่างบางปิดหนังสือดัง พั่บ!  รู้สึกผิดกับตัวเองที่คิดว่าไอ้ห้องเจ้าบ้านี่เป็นห้องว่างแถมเข้ามานอนก่ายบนเตียงของมันซะนาน  ทำท่าจะกระโดดออกไปหาห้องอื่นทันที

" นายจะไปไหนน่ะ? " 

" ไปหาห้องอื่นสิวะ  ใครจะบ้ามานอนห้องเดียวกับแก! "

" ฉันไม่ได้ไล่นายนะ? "

" เออ!  จะให้นอนเตียงเดียวกับแก  ขอตายเพราะอุริมันข่วนตายดีกว่าอีก " 

" มันมี2ชั้นนะ นี่ไง 1   2  "  ร่างสูงชี้นับเตียงบนเตียงล่างแบบสอนเด็กให้พูดภาษาญี่ปุ่นทีละคำ

" ไม่เกี่ยวกันเว้ย!! "

" ฮ่าๆ แล้วนายจะไปนอนห้องไหนล่ะ เดี๋ยวซักพักจางนีนิก็จะปิดกลอนจากข้างนอกแล้ว  ห้องบางห้องอิริเอะก็ใช้ทดลองอยู่ด้วย  นายอยู่ที่นี่แหละ ^^ "  แต่ท่าทางของโกคุเทระจะกระโดดลงมาจากชั้นบนให้ได้

" กระโดดลงมาเดี๋ยวฉันรับนะ "

" ไอ้บ้า  ไม่ใช่ลูกเบสบอลนะเว้ย! " นอกจากจะพูดแล้ว  ท่าทางร่างสูงจะทำจริง  ยืนเป็นเป้าแถมพร้อมรับลูกที่พื้นอย่างดีด้วย  ถ้าโดนจับได้นี่จะสู้แรงมันออกไปจากห้องก็ไม่ไหวด้วย โอ๊ย!

" ชิ "  โกคุเทระจนปัญญากับท่า(รับลูก)  ล้มตัวไปบนหมอนแล้วเปิดหนังสืออ่านที่ค้างเมื่อครู่นี้ต่อ  ยามาโมโตะยิ้มและไปจัดเตียงของตัวเองนอนบ้าง

...

" นี่  โกคุเทระ "

" หือ? "

" ยังไม่นอนอีกเหรอ? "

" อ่านเล่มนี้ให้จบก่อน  แกแสบตาเรอะ? " 

" นอนไม่หลับน่ะ มีนายนอนข้างบนแบบนี้"

" นอนข้างบนอะไร!  อย่าพูด2แง่2ง่ามได้มั้ย ห๊ะ!! " ให้ตายสิ  พูดอะไรออกไปเนี่ย

" ฮ่าๆ  นายนี่ทะลึ่งจัง "

" แกนั่นแหละ ไอ้บ้าเบสบอล!!  ไม่เอาแล้ว  นอนแล้ว  ไม่อ่านแล้ว!! " มือบางเอื้อมมือไปดึงสวิตซ์ไฟ  ถอดแว่น  ซุกหนังสือไว้ใต้หมอน แล้วคลุมผ้าห่มนอนอย่างรวดเร็ว

" นี่  โกคุเทระ "

" อะไรอีกล่ะ? "

" นอนด้วยคนสิ "

" !!! "

คำขออนุญาตนั่นดูไม่ค่อยจำเป็นเท่าไหร่  ของคนที่พูดแล้วไม่ได้ฟังคำอนุญาต  แล้วตอนนี้ยามาโมโตะก็ไม่ได้พูดจากเตียงชั้นล่างแต่ขึ้นมาพูดตรงบันไดแล้ว

" เฮ้ยๆๆ !  แกจะขึ้นมาบนนี้ทำไมฟะ!  ลงป๊ายยยยยยยยย "  มือบางทั้งดันทั้งจิกให้ร่างสูงลงไปนอนข้างล่าง  แต่ไม่ทันการณ์แล้ว...ในตอนนี้

" แคบจัง " ไอ้บ้านี่!  ถ้ามันกว้างเขาจะทำเตียง2ชั้นไปทำกล่องอะไรฟะ !!!

" งั้นนายมานอนนี่ "

มือหนาจับหลังและเอวของร่างบางให้ขึ้นมาหนุนบ่าข้างขวาของตัวเองเพื่อจะได้ไม่ดิ้นแล้วตกลงไปเจ็บตัวซะก่อน  ดีที่ว่าตัวเบาเลยจัดที่จัดทางอะไรง่าย 

" แกนี่  ถอยไป  จะลงไปนอนข้างล่าง "

" ฉันอยากจะนอนกับนายนี่นา "

" เรื่องของแกสิ  ฉันไม่อยา.... "

ร่างบางพูดได้แค่นั้นก็ต้องหยุดเหมือนถูกกดปุ่ม  ตอนนี้ร่างสูงรวบกอดไว้อย่าว่าแต่จะพาตัวเองไปนอนชั้นล่างเลย  จะลุกหนีอ้อมกอดยังทำไม่ได้ 

" ขอนอนกอดแบบนี้นะ "

" มะ  ไม่เอา  ปล่อย ฉันไม่ใช่หมอนข้างแกนะเว้ย ! "

" งั้น   ทำอย่างอื่นนะ "  มือหนาจับเข้าที่คางใบหน้าขาว  กดริมฝีปากของตัวเองลงทับกลีบปากบาง  กดย้ำจนร่างบางเริ่มอ่อนการขัดขืน  และแทรกลิ้นไปหาความหวานในโพรงปาก  จนร่างบางในอ้อมกอดเริ่มสั่นและส่งเสียงต่ำในลำคอออกมา  จึงค่อยปล่อยริมฝีปากให้เป็นอิสระและใช้นิ้วโป้งเช็ดคราบน้ำออกจากรอบๆปากบาง

" อะ  อือ "

" ขอโทษนะ  ถ้าไม่ทำแบบนี้เดี๋ยวนายก็ไม่หยุดดิ้นซักที "  ยามาโมโตะประคองให้หน้าโกคุเทระซบลงที่อกตัวเอง  สูดกลิ่นหอมของแชมพู 

" เราไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้  นานแล้วนะ "

" ... "

" ก็ตั้งแต่แพ้แกมม่า  เราก็ต้องต่างคนต่างซ้อม  แล้วช่วงที่การฝึกของฉันไม่ไปถึงไหนแต่ของนายกับสึนะก้าวหน้าแบบก้าวกระโดดแบบนั้นน่ะ  ฉันก็ยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปอีกนะ... " 

" ... "

" ทั้งๆที่อยากจะปกป้อง  ทั้งๆที่ไม่อยากให้นายต้องทรมานแบบคราวก่อนอีก "

" ... "

" ตอนที่นายถูกแกมม่าเค้นปากคำน่ะ  ฉันเองก็ทำอะไรไม่ได้  ช่วยนายไม่ได้  แล้วตอนที่บุกไปฐานมิลฟีโอเล่นั่นอีก ตอนที่แยกกับนาย  ฉันก็ต้องดูแลรัล  แต่ก็แพ้ให้กับอัศวินมายานั่นจนได้นะ ฮ่าๆ สควอลโล่อุตส่าห์เตือนแล้วแท้ๆนะ " 

" แล้วยังไง? "

" คราวนี้ฉันก็เป็นแบบนั้นไม่ได้แล้วไง  ฉันต้องเก่งกว่านี้  ช่วยทุกคนได้มากกว่านี้  แค่นั้นเอง... "

" หึ  แล้วแกก็คิดได้แค่นี้ " มือบางกุมเสื้อร่างที่ตัวเองหนุน

" แกคิดว่าที่ผ่านมานี่  แกยังบ้าไม่พออีกรึไง? แกชอบทำให้รุ่นที่10เป็นห่วงจนต้องให้ฉันคุมแกอีกกี่ครั้ง หา? "

" โกคุเทระ... "

" นอนๆไปซะ  ขี้เกียจคุยกับแก  พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า อยากโดนคุณรีบอร์นทำโทษรึไง " ร่างบางซุกตัวเองเข้าอ้อมกอดและปิดตาหลับไม่กระดิก

" อื้ม  ราตรีสวัสดิ์นะ "  ร่างสูงก้มจุมพิตที่แก้มเนียนแล้วขยับตัวเองให้ร่างนี้หลับสบายขึ้น 

... นั่นสิ  การต่อสู้มันยังไม่จบ

...  การต่อสู้ครั้งหน้า  ให้ฉันปกป้องนายบ้างนะ  โกคุเทระ

- END -

TALK

งงมั้ยคะ?  555+  ตัดจบแบบเลวๆ *ส่งสายตาปิ๊งๆ*

ขอบคุณอาจารย์อากิรั่ว  ที่วาดฉาก 8059 นอกเหนือจินตนาการของคนอ่านค่ะ  ช่องเดียวที่8059นอนด้วยกัน  อร๊าย  อยู่ห้องเดียวกัน แอร๊ย  อาจารย์คะ  หนูรักอาจารย์ค่ะ~  อาจารย์เข้าใจคนอ่านแล้วนะคะ กร๊าซซซซซซ

ตอนใหม่นี่ก็ D18 มากมาย  อร๊าย  เซอร์วิสไปเรื่อยๆนะฮร้าาา  หนูชอบ

ตอนนี้แอบสั้น TwT  แต่งตอนกำลังเคลิ้มๆ  งือ 

พักนี้นอนเยอะมาก ง่วงเร็วมาก T T ไม่รู้อดหลับอดนอนมาจากไหน  เห็นมันนอนแล้วด้วยกันแล้ว...

มันเป็นพลังชีวิต  มันเป็น HP ให้เราค่ะ  แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย  แม่ดีใจนะลูกๆ ที่ลูกๆนอนด้วยกันน่ะ อร๊าย

ทอร์คพอแล้ว555  ไปจัดตารางให้ชุดฮิบาร๊วยก่อน  คิวเยอะมากกกกกกกกกกกกกก (ชุดน่ะ  ไม่ใช่เรา เครี้ยก) 
ตอนนี้งานมังงะ กับงานแคป  ชุดฮิบาร๊วยโดนจองตัวแล้วนะจ๊ะ 555+ งานอื่นมีอีกมั้ย  จัดม๊าาาาาาาาา!

อยากคอสชิราอิชิ TwT  อยากคอสโน่ว  อยากคอสป้อบ้าน  TwT (เมื่อไหร่ล่ะ แง้ววววววววว)