雲 雀 ☆ K д Я O K ★ 不 二

โรคจิตในที่นี้คือไม่ใช่อาการทางจิตใจที่มีผลข้างเคียงรุนแรงขนาดไปปีนเสาหม้อแปลงเล่น  รึว่าไปขีดกรีดข้อมือจนเป็นรูปแมงมุมติดหยากไย่ตาย  กินยากันยุงเป็นเครื่องเคียง นะคะ...

แล้วก็ไม่ใช่ไปแก้ผ้าร่อนไปมาในเมืองหลวงนะเว้ยยยยย  คืดอะไรอยู่น่ะ  ทะรึ่ง

แต่เป็นโรคจิตเวลาเปิดเว็บไซต์เอ็กทีนดอทคอมค่ะ

ไม่รู้ทุกคนจะเป็นเหมือนเรามั้ย  แต่เราว่าอย่างน้อยๆก็น่าจะเป็นเหมือนกันซัก2-3ข้อแล่ะนะ 
มันต้องเป็นกันบ้างแล่ะ!!! (อินี่ก็ยัดเยียดจัง)

อาการพวกนี้...  มันมาเริ่มมีตอนที่เราทำบล็อคนี้  อย่างจริงจัง
เอิ่ม  ต้องมีความจริงจังกับบล็อคของตัวเองด้วยนะคะ  ไม่งั้น  โรคจิตจะไม่ถามหาอ่ะ ก๊ากกกกก 

1. อาการในระดับเบื้องต้น  อาการแฮ่.........หิววววว  หิวคอมเม้น 

มันคืออาการในระยะเริ่มต้น  จนถึงภาวะลุกลาม  จำนวนคอมเม้น ≠ จำนวนเพจวิว
ไม่ต้องตกใจลูกๆ...  เชื่อป้า  ใครๆแม่งก็เป็นค่ะ....

แหมๆ  ถึงตัวเองจะเป็นแม่พระพ่อพระนะ  แบบว่าอัพเพื่ออยากให้คนอ่าน  ได้มีความรู้ประดับหยักสมองนิดนึง  จะได้เป็นแง่คิดเตือนใจเวลาเจออะไรที่มันคล้ายๆกัน  เจอปัญหาเหมือนๆกันจะได้แก้กันได้  อยากฝากไว้เป็นอุทธาหรณ์อะไรก็ว่าไป 

แต่มันก็อยากให้มีคอมเม้นบ้างอะไรบ้าง  ให้รู้สึกมีกำลังใจใช่ป่ะ  ว่าที่เขียนไปนี่มันมีฟีดแบ็คอะไรกลับมา 
ด่าซักนิดก็ดีนะ  ว่าไปนั่น

แล้วยิ่งพวกที่อัพบล็อคยาวพรืดเป็นรามเกียรติ์ฉบับร้อยแก้วแล้วนะ  มันต้องใช้พลังขูดหลักภาษามาใช้เยอะๆ  มันยิ่งอยากมีแรงกำลังใจว่ะ

คือเขียนไปอ่ะ  รู้สึกโต้ตอบกันบ้าง  คนเขียนเค้าอยากให้โต้ตอบกันอ่ะ  โต้มาสิจ๊ะ ด่ามาก็ได้  คือกุเขียนมาก็อยากรู้ว่าพวกคุณคิดเหมือนกันป่าว? (สรรพนามอาจไม่เสถียรกรุณาทำใจ)

แต่บางอย่างก็อาจไม่เข้าเคสแม่พระ  แต่เป็นประมาณว่า คอมเม้น 3 เพจวิว 500 นี่  เหมือนกับว่าเค้าจิ้มเพราะหัวจั่วเอนทรี่มันดูน่าอ่าน

อย่าง " แม่จ้าว! นี่มัน....!! "

ไอ้เอนทรี่  ที่ชอบขึ้นเป็นวลีไม่จบประโยคนี่สามารถเรียกเพจวิวได้สูงมากกว่าที่ต้องการค่ะ  อยากได้เพจวิวเป็นพันก็ลองหาภาษาฮิบบรูมาตั้งสิ  คนแม่งโคตรอยากรู้ว่ามึงจะสื่ออะไร

คนอ่านอยากรู้นะ  อะไรวะ  เขียนไรอ่ะ  โห  จังซี่ต้องอ่านนนน
กดเข้าไป  เป็นเรื่องของตอกไข่ออกมาเป็นไข่แดงแฝด    รึอะไรที่มันธรรมดาโลกมาก  คนอ่านบางคนก็รีบปิดไปเพราะรู้สึกว่าโดนดักฟายมาให้อ่าน  แบบว่าพลาดแล้ว  กุพลาดแล้ววววว  กุต้องเม้นให้มันมั้ยเนี่ยยยยย

แต่จริงๆมันอาจจะมีเรื่องที่น่าอ่านกว่านั้นในเนื้อหา  ก็อย่างว่าค่ะ  เค้าคงไม่เลื่อนมาอ่านแล้ว

เอาแน่เอานอนไม่ได้ค่ะ  ว่าคนเข้ามาเปิด  เค้าเปิดแล้วปิดด้วยอารมณ์ไหน...

และพวกที่เปิดบล็อคใหม่ๆอย่าตกใจค่ะที่จำนวนคอมเม้นน้อยกว่าที่คิด  อย่างเช่นว่าเพื่อนเราเขียนเอนทรี่คล้ายๆกัน  แต่มันล่อไป 20กว่าคอมเม้น  ของตัวเองยังค้างอยู่ที่ 5 เม้น  อะไรเทือกนี้ 

ให้ดูว่าเค้าอาจจะเปิดบล็อคนานกว่าเรา  มีคนรู้จักมากกว่าเรา 
เค้าเขียนสนุกกว่าเรารึเปล่า?  อันนี้สำคัญมิใช่น้อยนะ  เขียนน่าอ่านกับน่าเบื่อมันต่างกัน 

ลองอ่านดูหลายคนแล้ว  จะรู้เองจ้ะ

2.อาการระดับลุกลาม  จ่ายเม้นไปแล้ว  จ่ายคืนด้วยไม่คิดดอก

อืม 

อันนี้คือจิตที่ออกแนวว่าเรียกร้องความสนใจแล้วค่ะ  อย่าเพิ่งตบเราน้าาาาา เราก็เคยเป็น
ก็ถ้าอยากให้บล็อคเราเป็นที่รู้จัก  ก็ต้องขยันเม้นบล็อคชาวบ้านเค้าด้วยสิ 

ไม่ใช่เขียนเอนทรี่แล้วรอให้เค้ามาเม้นฝ่ายเดียว  ดาวเคราะห์ไหนจะรู้จักคะ

บางคนก็ไปเม้นให้กับบล็อคที่ดังๆอ่ะ  คนรู้จักเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกก
และหวังว่าเค้าก็คงอยากจะทำความรู้จักกับเราด้วย  มั้ง

แล้วก็เลย  ฮ่าาาาาา  เข้าไปทิ้งเม้นให้เค้าปั๊บบบบบบ
รอ

อ้าว  เค้าปั๊มเอนทรี่อีกแล้วววววว
ไปเม้นทิ้ง  ฮ่าาาาาาาาาาาาาา 

รอ

อ้าว  ปั๊มเอนทรี่มาอีกแล้ว 
หยั่งงี้ต้องไปเม้น  ฮ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

รอ

โอ๊ะๆ  มีเอนทรี่ใหม่มา  อ๊ะๆ  นี่ๆ  เค้ามีพูดถึงคนที่ชื่อเหมือนเราเลย  ใช่เรารึป่าวน้าาาา
เอ๊ะไม่ใช่  ฮ่าาาาาาาาาา  ทิ้งเม้นไปดีกว่า  ว่าเราชื่อเดียวกับคนนั้น ฮ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาา

รอ 
(คนนี้มันฉลาดจริงๆว่ะ เข้าทางชื่อนี่สำเร็จมานักต่อนักแล้วค่ะ)

ก็รอไป

เค้าก็ไม่มาเม้น
ก็เริ่มหมดกำลังใจ  เทเม้นให้เค้าไปไม่รู้กี่ครั้ง  ข้าวปลาไม่ได้แดก  เพราะเค้าก็ไม่เห็นกบาลเราอยู่เคียงข้าง...

ชิ  ไม่เม้นแล้ว!!!  เซ็ง  ทำเราเป็นโรคขาดสารอาหาร  งั้นเจ้าก็ขาดเม้นไป  ดูเพจวิวที่มันสูงเหมือนผีหลอกไปเถอะ หึหึหึหึ  ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ

จบด้วยอาการลบเค้าออกไปจาก Fav.
ถ้าไม่ลบ  ก็จะกลายเป็นผีเฝ้าบล็อคเค้าไป 

อะไรอย่างนั้น

โรคจิตแบบนี้จะเป็นระยะนึงค่ะ  พอนานๆเข้า  มันจะเริ่มลางจางหายไปเอง  ว๊าววววว  ไม่น่าเจื้อออออ

3.อาการระยะเรื้อรัง  เค้าขอให้เม้น  เสือกทวนกระแส  "กูไม่เม้น  มีไรป่ะ"

ฮ่าๆๆๆๆ
อาการนี้เรากำลังเป็นเลยล่ะ 

"เม้นด้วยนะจ๊ะ"  "รักคนเม้น"  "รักทุกคอมเม้น"  "อ่านแล้วเม้นด้วยนะ"

เป็นคำขวัญเชิญชวนให้รณรงค์คอมเม้นวันละ1เอนทรี่สุขภาพจิตเเจ่มใส  ห่างไกลยาเสพติด

เฮ่อ...

ถ้ากุชอบ... กุก็เม้นเองแล่ะ...

ถ้ากุรู้ว่ากุจะเม้นอะไรให้... กุก็เม้นให้เองค่ะ

ถ้ากุไม่รู้ว่าจะเอาอะไรเม้นให้... กุจะเม้นไรล่ะ...

เดี๋ยวปั๊ดแจกอีโม 180 อันรวดเลย 

จริงๆไม่ต้องบอกให้เค้าเม้นขนาดนั้นก็ได้นะ
ก็เข้าใจว่าเอิ่ม... เพจวิวมันสูงแบบไม่มีเหตุผล  มันไม่ตรงตามเป้าว่ะ  ดูเป้าแล้ว  เม้นมันน่าจะเยอะกว่านี้สิวะ  ไรอ่ะ  เเค่เนี้ย?

ก็เลยเริ่มมีมาตรการ

"รักทุกคอมเม้น"  "ไม่รักผี"  "ผีออกไป"  "เกลียดผีกุเด็กหงส์"

เราก็โรคจิตแบบนี้ล่ะ  ยิ่งบอกให้เม้นๆๆ  เราก็จะทำเป็นผีไปเลยนะ  อ่ะ จริง
ตอนแรกว่าจะเม้นอะไรให้แล้วล่ะ  พอลากลงมาเกือบสุด  เจอยันต์วัดพี่แชมป์ ป้าบ

"เม้นด้วยนะ จุบุๆ"

รู้สึกหวิวค่ะ  เหมือนของเข้า  ลืมไปหมดเลยว่าจะเม้นอะไร....

งั้น   ไม่เม้นละกัน 555+

โรคจิตประเภทนี้  อย่าให้จขบ.แต่ละบล็อคเค้ารู้ค่ะ  ต้องแอบๆเนาะ

เราคงแอบไม่ทันแล้วล่ะ

4. อาการระยะเรื้อรังวอดวายเฉียบพลันกู่ไม่กลับ  "ไหนดูซี้ย์   แอดเราไว้ป่าววววววววว"

อาการนี้
สารภาพมาน้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 

เราเชื่อค่ะ  ว่าเวลาเปิดบล็อคไปซักพัก  จะเริ่มเป็นแบบนี้

คือเปิดไประยะนึง  คนก็เริ่มรู้จัก  เริ่มเข้าหา  และนี่แล่ะ!!!  คือช่วงเวลาของเราแล้ว!!

การเช็คเรตติ้ง!

เข้าไปปั๊บบบบ  ส่วนใหญ่คนที่มาเม้นสม่ำเสมอเค้าก็จะรู้แก่ใจค่ะ  ว่าเค้าแอดไปแล้ว  ไม่สนใจเช็คหรอก ฮึๆๆๆฮ่าๆๆๆๆๆ (มันชั่วจริงๆ)
เราต้องเข้าไปดูรายชื่อเพื่อนคนอื่นของเค้า 

เพื่ออะไร?

เพราะเวลาเพื่อนของเค้ามาดู Fav คนนี้  เค้าก็ต้องเจอกับของๆเรา!  และนั่น และนั่น และนั่น

นั่นคือช่วงเวลาในการขยับขยายกิจการเอ็กตีนของเรา!!!!!!!!!!!

เค้าก็จะเข้ามาเห็น... มาอ่าน.... มาดู  ว่าเพื่อนเค้าน่ะ  มีใครมาเม้นให้เราบ้าง ฮึๆๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ

พอเค้าเห็น  พอเค้าเห็น  มีเพื่อนเค้ามาเม้นให้เราบ่อยๆ  เค้าก็จะ  จะ!!!!

ร้อยทั้งร้อย  คนที่คิดแบบนี้ 
มักจะไม่ปรากฎบล็อคเราใน Fav คนอื่น

นี่สิปัญหา  คิดมาจนฉี่เหลืองม้ามบวมก็แล้ว  เค้าก็ไม่แอดอยู่ดี  เข้าไปลากๆถูๆของเค้าเผื่อบล็อคเราจะไปโผล่ในFavเค้าบ้าง  มันก็ไม่มี

แต่นี่ก็แอบเป็นวิธีการเช็คผีบล็อคอีกวิธีที่ไม่ค่อยอยากแนะนำนะ  เพราะเสียเวลามากกกกก  เอาเวลาไปเล่น FB เถอะ  ได้แลกผักด้วย มีประโยชน์ที่สุดเลย!!

คือถ้าบุคคลที่3เค้าแอดเราไว้  แปลว่าเค้าอาจจะเข้ามาดูบล็อคเราเรื่อยๆไง  แต่ก็รู้สึกกระดากๆไม่กล้าเม้นเพราะยังไม่สนิทกันมาก  ก็เลยเข้ามาดูเรื่อยๆ  อะไรแบบนั้น 

เราคิดเอาเองนะ.... อาจไม่เป็นแบบนั้นก็ได้  บอกแล้ว  เสียเวลาเล่นFB มากกกกกกก ฮ่าๆ

5. โรคจิตระยะสุดท้าย  "หวังตุ่มแดงและผู้ใหญ่"

ตุ่มแดง = ฮอต

ผู้ใหญ่ = พี่แชมป์

อันนี้คงจะเดากันไม่ยากนะ 

เพราะเริ่มเขียนๆเอนทรี่ไป  ก็น่าจะเกิดอาการนี้แล่ะ  ว่าอยากท้าทายอะไรที่แปลกใหม่  อยากขึ้นหน้าแรกกับเค้าบ้าง อย่างพี่แป้น  พี่วิชัย 
แต่ก็เล่าไม่เก่ง  วาดรูปไม่เป็น

ก็เลยเริ่มทำอะไรที่ไม่ใช่แนวตัวเอง

หาHow to บ้างล่ะแต่ขี้เกียจทำละเอียด  มันเลยออกมาขาดๆเกินๆ คนอ่านก็ไม่เข้าใจ

เอารูปมาลง  แต่รูปที่ลงนี่เป็นของคนอื่น  แบบนี้คนอ่านเค้าก็รู้ค่ะว่าของแท้คือใคร

วิจารณ์โน่นนี่นั่น  ทำไปทำมาไม่มีคนอ่านซะอย่างนั้น...  รู้สึกครึ่งๆกลางๆ เนื้อหาไม่ตรงประเด็น   

คราวนี้เริ่มเขียนบล็อคไม่สนุกละ  เพราะจริงจังมากเกินไป  พอเอาจริงมากไป  เรื่องมันก็เริ่มตึงละ  คนอ่านเค้าอ่านไม่รู้เรื่อง  เเกจะสื่ออะไร!!

ของที่ติดฮอดนี่บางทีเขียนไปเรื่อยๆ  มันจะติดโดยอัตโนมัติค่ะ 

แล้วก็พี่แชมป์มาเม้น...
อันนี้พูดตรงๆว่า  ดวง 90% อีก10% คือ หวยออก

มันก็ดวงอยู่ดีล่ะ 555+
เราก็ไม่รู้ว่าพี่แชมป์มาเม้นให้เมื่อไหร่  ยังไง  แล้วจะมาเม้นมั้ย  เป็นศาสตร์ที่ยากต่อการคิดค้นมากค่ะ เพราะเราว่าพี่เค้าก็อ่านได้หมดทุกเรื่องนะ  เท่าที่เห็นจ่ะ เท่าที่เห็นนะคะ

ไม่ต้องเป็นห่วง    อาการพวกนี้ไม่ได้เป็นตลอดชีวิตการใช้งานเอ็กตีน 
อาการมันจะทุเลาเอาเอง  ตามช่วงอายุที่มากขึ้น  ยึดหลักพอเพียง  เม้นเท่าไหร่ก็เท่านั้น 

คิดว่ายังมีคนอ่านบล็อคของเรา  จะสบายใจล้านแปดค่ะ ^^
ถึงจะไม่รู้ว่าใครมาอ่าน  แต่ในเมื่อเรากล้าโพสลงที่สาธารณะอินเตอร์เน็ตแล้วอ่ะ  แปลว่าเราพร้อมที่จะให้คนอื่นเข้ามาอ่านเรื่องส่วนตัว  ไม่ส่วนตัวของเราได้แล้ว  จริงป่าว

ส่วนใหญ่คนที่เปิดบล็อคเอ็กตีน  ก็เพราะอยากให้มีคนเข้ามาอ่านสนุกๆกัน  เกรียนบ้างอะไรบ้าง  สนุกดี  สีสันๆ ก๊ากกกก

รู้สึกว่ามีคนเขียนแบบนี้มาแล้ว - -"  รู้สึกคล้ายๆกันไปหมดเลยเนาะ
แต่เราก็อยากเขียนในแบบของเรา  มันก็เลยออกมาเป็นแบบนี้ 

นี่แล่ะ  โรคจิตขนานแท้เค้าทำกันค่ะ (พาวลี่พรีเซนต์ตัวเองสุดๆ)

ขอบคุณที่อ่านจนจบเค่อะ 

(ไม่ได้เขียนยาวๆอย่างงี้นานแล้ว  รู้สึกปลดปล่อยสวัสดิกะ)