K д Я ☆ K * K u M เว้ยเฮ้ย View my profile


Private*8059 LIES

posted on 05 Jul 2011 20:14 by aniefefalus in REBORN
 
 
Warning Y

Hanai Hana as 山本 武, Yamamoto Takeshi

K д Я ☆ K * K u M as 獄寺 隼人, Gokudera Hayato

Photo by sHiN'O(shi-no)
Support by Linlii
Base on 8059 Fiction "L I E S" by sHiN'O(shi-no)
Adjust By K д Я ☆ K * K u M

PG - 15

@Private Location

(เพื่อความก๊าว โปรดอ่านให้ครบทุกตัวอักษรจ้า)
 
 
 
 
 
L I E S
 
 
 

ตั้งแต่เมื่อไหร่
 
ที่เอาแต่คิดถึงอะไรซักอย่าง
 
 
 
ฮะฮะฮะ นั่นน่ะสิ ผมก็คงคิดไปเองนั่นแล่ะน้า

... แต่มันก็มีความสุขดีนะ การได้คิดแบบนี้ไปเรื่อยๆ
 
 
 
เรื่อยๆ
 
 
เรื่อยๆ
 
 
เรื่อยๆ
 
 
ถึงบางครั้งจะอึดอัดล่ะมั้ง ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

 เพราะไม่แน่ใจ ว่าคิดถึงทำไม คิดถึงอะไร คิดถึงคนไหน?

แล้วคิดถึง... ความรู้สึกคิดถึงคนๆนึงแบบพิเศษเนี่ย ผมก็เพิ่งรู้สึกนี่แล่ะ ฮ่าๆ
มันไม่เหมือนกับการคิดถึงแบบ คิดถึงการซ้อมเบสบอล คิดถึงป๋าที่ร้าน รึคิดถึงการเล่นมาเฟียอะไรนั่นด้วยนะ


คราวนี้ก็เหมือนกัน


ที่หมอนั่นไม่มาเรียน ทั้งๆที่สึนะก็นั่งอยู่ในห้อง แต่เจ้าตัวที่ติดแจกับสึนะถึงไม่อยู่เนี่ยสิ?
ก็ได้แต่คิดหาสาเหตุ คิดไปตื้นๆแบบที่คนอย่างผมพอจะคิดออกอยู่บ้างนี่นา ฮ่าๆ
คิดไปคิดมา ก็มาหยุดอยู่ที่บ้านหมอนี่ซะแล้ว


...

นี่ผมเอาเดินตัวปลิวจากโรงเรียน มาถึงนี่เลยเหรอเนี่ย ฮ่าๆ

เป็นเอามากเลยนะเรา




“เฮ้ย!”
 
 
 
 
“แกมาทำบ้าอะไรฟะ”
 
 
 
...
 
 
นั่นน่ะสิ
 
 
 
 
 
 
“แหะๆ เอาชีทการบ้านมาให้นายน่ะ”
 
 
ผมก็ตอบไปแบบนั้นไม่ได้ดูสภาพความเป็นจริงของตัวเองเลยซักนิด
 
จริงอย่างที่คิด โกคุเดระเองก็มองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า มือซุกกางเกง ทำหน้าเหนื่อยหน่าย .... ประมาณว่า

ตัวเปล่าๆไม่มีแม้แต่กระเป๋าเรียนเนี่ยนะ!
 
 
 
“แกกลับไปได้แล้ว”
หมอนั่นถอนหายใจแล้วเดินสวนกับผมกับแบบตัดเยื่อใยเลย อืม ก็ปกตินะ ฮ่าๆ
 
 
 
 
 
“นี่”
 
 
“...”
 
 
“ทำไมนายไม่ไปโรงเรียนล่ะ?”
 
 
“...”
 
 
หมอนั่นไม่ยอมตอบผม เอาแต่เดินขึ้นไปตามทาง ไปยังท่างเข้าบ้านของตน
 
 
“สึนะเป็นห่วงนายนะ”
 
 
 
 
“!”
 
เห็นโกคุเดระสะดุดกับชื่ออันเป็นที่เคารพของตัวเองไปกะพริบตานึง ไม่ได้หยุดจะคุยกับผมต่อ... แต่ความเร็วการเดิน มันก็ช้าลงนิดนึงนะ นิดเดียวจริงๆ จากสายตาผมน่ะ
 
 
 
“นะ หนวกหูน่ะ!”
 
 
เจ้าตัวหน้าขึ้นสีระเรื่อเล็กๆ ...
 
 
“ฮะฮะฮะ”
 
 
 
 
 
“พรุ่งนี้อย่าลืมไปโรงเรียนด้วยล่ะ”
 
 
...


“เออ!”

แล้วหมอนั่นก็เดินเข้าบ้านของตัวเองไป

ผมอาจจะพบคำตอบแล้วก็ได้

ว่าตัวเองคิดถึงใคร



แล้วคิดถึง  ทำไม



.....




หลังจากวันนั้น เราก็ยังทำตัวปกติเหมือนเดิม เฮฮากับสึนะ คุยเรื่องโน้นเรื่องนี้ ทะเลาะกันกับโกคุเดระ(อันนี้เค้าเป็นคนเริ่ม แล้วก็เหมือนจะพยายามทะเลาะให้ได้มากกว่า)
 
 
 
อย่างวันนี้ คงเป็นวันที่สภาพอากาศทั้งโลกและจักรวาลแปรปรวนล่ะมั้ง
ก็ยามาโมโตะ ทาเคชิ มาใช้ชีวิตอยู่ในห้องสมุดน่ะสิ ฮ่าๆ
 
เพราะว่าผมโดนอาจารย์ให้ซ่อมเนื้อหารายงาน ก็เลยต้องมาหาเนื้อหาเพิ่มเติมน่ะ ยากจังเลยน้า
 
 
 
ไม่รู้ว่าโชคดี รึว่าบังเอิญเป็นใจ
ที่ๆผมนั่งได้เห็นโกคุเดระที่กำลังนั่งอ่านหนังสือภาษาต่างประเทศยากๆอยู่อีกฝั่งของชั้นหนังสือ
 
 
ผมก็ได้อาศัยเงาเหลือบมองเป็นครั้งคราว(บ่อยๆ ฮ่าๆ)
ผมว่า น่ารักดีนะ ...
 
 
จนเห็นเค้าเดินไปหยิบหนังสือเพิ่ม หายไปซักพัก แล้วผมก็ตัดใจไป
 
 
 
และได้ยินเสียงเก้าอี้ตรงข้ามผม เสียงขาเก้าอี้เสียดสีกับพื้น
 
 
 
 
โกคุเดระกำลังมานั่งตรงข้ามกับหน้าของผม!
 
 
 
 
 

“อย่าเข้าใจผิดนะเว้ย  แค่ที่นั่งมันไม่พอ”

ผมก็ใช้หางตามองไปรอบบริเวณ บางตัวก็นั่งกันเต็มโควต้าเก้าอี้ และบางตัวก็ถูกวางของจองไว้แล้ว
ก็รู้สึกดีนะ ที่อย่างน้อยผมก็ยังมีอยู่ในสายตาที่จะนั่งด้วยกันอยู่บ้าง

จากนั้นเค้าก็นั่งอ่านหนังสืออย่างเงียบเชียบ หน้าตาตั้งใจไปกับโลกตัวอักษรตรงหน้า ด้วยภาษาที่ผมเดา

ว่าเป็นอิตาลีล่ะมั้ง ผมอ่านไม่ออกน่ะ ฮ่าๆ
 
 
เหลือบมองเป็นพักๆไม่ให้รู้สึกตัว

ทำไมผมถึงคิดว่าน่ารักได้ขนาดนี้
 
 
โกคุเดระอ่านได้ซักพักก็ปิดหนังสือ แล้วด้วยความที่ดึงหนังสืออย่างเร็วทำให้กระดาษที่เอามาจดด้วยและวางใต้หนังสือ จะถูกแรงดึงทำให้ร่วงกระจายไปบนพื้น


“บ้าชิบ!”
 
 
“ชั้นช่วยเก็บนะ”
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
!
 
 
 
 
 
“เอามาเน่!!!! -///- ** ”
 
“มันก็ไม่ได้เลวร้ายซักหน่อยน้า”
 
 
 
 
 
อืม  ก็ทุกอย่างของหมอนี่  เป็นของสึนะนี่นา


น่าน้อยใจจังน้า



...


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

“ชอบ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
หมอนี่จะรู้มั้ยนะ

ว่าคำๆนี้สามารถฆ่าผมตายคาที่ได้ตรงนี้นี่แล่ะ
 
 
 
 
 
 
 
“ฮะๆๆๆๆ นายจะพูดกรรโชกแบบนั้นใส่สึนะไม่ได้น้า”
 

“ก็.... ก็คนมันไม่เคยนี่หว่า!!!!! ”
 
 
 
 
 
 

 
 
 
มีหลายครั้งที่ผมจะไปทำความสงบใจที่ห้องรับแขกของฮิบาริ
ด้วยความที่เรา มีอะไรที่คล้ายๆกันแล่ะมั้ง เหมือนกับต่างคนต่างก็รอ... รออะไรกัน
 
 
ก็ไม่มีใครเปิดคำถามก่อนกันเลย อย่างฮิบาริคงไม่สนใจจะถามผมให้เสียเวลาหรอกนะ อยากรู้ก็คงเอาทอนฟามาขู่เลยจะเร็วกว่า ฮ่าๆ

ทุกครั้งที่ผมมาที่ห้องรับแขก ก็เห็นฮิบาริกำลังเซ็นเอกสาร แล้วบนโต๊ะก็มีโทรศัพท์มือถือวางอยู่อย่างเป็นจุดโฟกัสของทั้งโต๊ะ แน่นอนว่าผมไม่ได้ถามหรอกว่ารอใครอยู่ และถามไปก็คงไม่มีคำตอบกลับมาเหมือนกัน

จนกระทั่งเย็นวันหนึ่งที่ผมกลับพร้อมสึนะและโกคุเดระ
ฮิบาริที่เดินออกมาจากอาคารทีหลัง ก็เข้ามาพูดกับผม หลังจากที่2คนนั้นเดินล่วงหน้าไปรอที่หน้าโรงเรียนก่อนแล้ว
 
 
ฮิบาริถามผมว่า ทำแบบนี้แล้วมีความสุขหรือ
 
....

ผมก็ยิ้มตอบกลับไป ...  ไม่รู้สิ
 
 
 
แล้วขอตัวเดินไปหา2คนที่รอยู่ก่อนหน้านี้
ตอนที่ผมหันกลับไปยังทิศทางหน้าโรงเรียน

สายตาผมก็ทันเห็นว่า โกคุเดระมองผมด้วยสายตาที่แปลกไปจากเดิม แล้วก็หันกลับไปคุยกับสึนะอย่างเป็นปกติ





....
 
 
 
 
 
“ชั้นเป็นมือขวานะเฟ้ย!!!! -*- ”
 
“แต่ว่า นี่มันของๆชั้นน้า ^^ ”
 
 
 
 
 
 
พวกเราเถียงกันคอเป็นเอ็น(แน่นอนว่าคนจุดประกายคือโกคุเดระ)
 
ว่าใครจะเป็นคนปั่นจักรยาน และใครเป็นคนซ้อน
ก็จักรยานคันนี้เป็นของผมนี่นา ส่วนโกคุเดระที่วันนี้เป็นเวรทำความสะอาดพร้อมกับผม ก็กำลัง(เถียง)ตกลงกันว่าจะปั่นจักรยานไปบ้านสึนะกัน  ทั้งที่เจ้าของคือผมแท้ๆนะ เจ้าตัวก็ไม่ยอม จะปั่นเองให้ได้
 
 
เรื่องก็เลยจบลงที่
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

“!!!!!!!”
 
 
“^^”
 
 
 
 
 
 
 
 
“ได้ที่นั่งกันแล้วเน้อ ^^”
 
 
 “-*-”
 
 
 
 
 
 
 
ตลอดทางก็ได้ยินเสียงบ่นตลอดเวลา ฮะฮะฮะ สมเป็นโกคุเดระดีนะ
 
 
 
แต่บ่นไปซักพัก เสียงบ่นก็เริ่มเบาลง ช้าลง ช้าลง ทิ้งระยะห่างขึ้น ห่างขึ้น ห่างขึ้น
และน้ำหนักที่หลัง ลมหายใจคงที่
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
หลับไปแล้วแฮะ

ด้วยความที่ท่านั่งเป็นท่าบังคับ ทำให้ไม่สามารถมองเห็นใบหน้ายามหลับของคนที่นั่งซ้อนได้อย่างชัดเจน เห็นได้แค่เสี้ยวหน้าเท่านั้น
 
 
แต่
 
 
ก็ทำให้ความรู้สึกดีๆ มีท่วมทันขึ้นมาอย่างประหลาดจริงๆนะ
 
 
 
 
 
 
นายน่าจะสร้างบ้านให้ไกลกว่านี้หน่อยนะ สึนะ


...
 
 
 
หลังจากศึกชิงแหวนได้ผ่านไป
 
 
ผมก็ได้รู้สึกถึง.... สัมผัสที่เหมือนจมดิ่งลงสู่ก้นทะเลลึก
ความรู้สึก ที่เหมือนฆ่าคนตายไปต่อหน้าต่อตา ด้วยฝีมือของเราเอง
 
 
ผมช่วยสควอลโลไม่ได้
 
 
 
 
ความรู้สึกที่ไม่ดีแบบนี้ ทำให้ผมเอาแต่หนีออกจากห้องเรียนบ่อยๆ
มันไม่มีสมาธิทำอะไรทั้งนั้น

และตอนที่โกคุเดระสะบักสะบอมจากคู่ต่อสู้แล้วด้วย
ยิ่งทำให้ผมรู้สึก
 
 
 
ว่าเป็นแค่เด็กมอต้นเท่านั้น
 
 
ผมหลบมาคิดอะไรอยู่คนเดียวในอาคารเรียนที่ไม่มีนักเรียนหรืออาจารย์คนไหนใช้ต่อ มันถึงให้ความรู้สึกสงบใจได้ ไม่ให้วุ่นวายใจไปมากกว่านี้
 
 
 
 
 
 
 
 
“เป็นไอ้โง่แท้ๆ ดันหนีเรียนมาหลบอยู่ซอกตึกได้ยังไงวะ”

เสียงขุ่นเคืองตะโกนไล่หลังผมมาตอนที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ
 
 
 
 
 
นายก็เก่งนะ หาจนเจอได้
 
 
 
 
เอ๊ะ หา?  เจอ?  เหรอ? 
 
 
 
“มาทำบ้าอะไรตรงนี้วะ ปั้นซูชิเล่นรึไง”
 
 
 
“ก็ คิดอะไรเล่นๆ เพลินๆ นิดหน่อยน่ะ ฮะฮะ”
 
 
 
 
 
...
 
 
 
 
 
 
“หัวสมองลูกเบสบอลอย่างแกจะคิดอะไรได้เยอะแยะ  หา?  อย่าทำให้รุ่นที่สิบเป็นห่วงเซ่ะ  ...  !!!!! ” 
 
 
 
 
 
 
คิดได้แต่เรื่องของคนตรงหน้าเท่านั้น

คิดอย่างอื่นได้ไม่นานเท่าคนตรงหน้า

คิดไม่ออกเวลามองคนตรงหน้า
 
 
“.......”
 
“............”
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
คิดอะไรอยู่กันแน่...........


...



หลังจากเหตุการณ์วันนั้น  ... เอ่อ เหตุการณ์ที่โกคุเดระหาผมเจอที่ตึก  ก็ผ่านมาประมาณอาทิตย์หนึ่งได้
หลังจากที่เรา จูบกัน
พอผมถอยออกมา  โกคุเดระก็รีบจ้ำอ้าวออกจากที่นั่นทันที

ทำไมเค้าไม่ได้ขัดขืน

 
 
 
 
จนวันนี้เป็นวันก่อนสอบปลายภาค ทุกๆคนเอาแต่ท่องตำราเรียนก่อนสอบอย่างขะมักเขม้น
 
 
 
 
 
 
...
 
 
 
 
“เฮ่ย!”
 
 
 
“!”
 
 
 
“แกคิดว่าตัวเองเป็นนิวตันรึไงวะ อยู่เฉยๆก็ได้กฎแรงโน้มถ่วงน่ะ! เดี๋ยวพ่อปารองเท้าแทนลูกแอปเปิ้ลซะดีมั้ย”

 
“โกคุเดระ?”
 
 
“แกเห็นเป็นกาลิเลโอเรอะ”
 
ชื่อดารา รึชื่อนักการเมืองอะไรไม่รู้ออกมาจากปากคนของปากหนักอยู่ไม่เว้นวรรคเลย....
 
 
 
 
โกคุเดระที่แทบไม่เจอหน้ากันตรงๆเลยตั้งแต่วันนั้น วันนี้หอบหนังสือกองโตมาหาผม แล้ววางตุ้บๆกองหน้าผมเต็มไปหมด ให้ดินสอกดไว้จดอภิมหาเนื้อหาทฤษฎี
 
 
 
 
 
“ฮ่าๆ นี่เราเรียนหนังสือพวกนี้ด้วยเหรอเนี่ย”
 
 
 
 
 
 
“-*- นี่แกไม่เคยแตะเลยสิท่า !!!!”
 
 
“ฮ่าๆ ก็นั่นแล่ะ ^^”
 
 
 
 
 
 
“หัดเคาะลูกเบสบอลออกมาบ้างนะเฟ้ย!! แกสอบตกขึ้นมารุ่นที่สิบจะได้ไม่โทษว่าเป็นความผิดชั้น ที่ละเลยผลการเรียนห่วยๆของแก”
 
“แหม ฮ่าๆ ก็โกคุเดระฉลาดออกนี่นา”
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
……
 
 
 
 
……….
 
 
 
 
“นี่  โกคุเดระ”
 
 
 
 
“อะไร?”
 
 
 
 
 
“!!!”
 
 
 
 
 
 
 
“นายยังไม่เลิกเล่นเป็นมาเฟียใช่มั้ย?”
ผมถามในขณะที่มือผมลูบรอยฟกช้ำที่หลงเหลืออยู่ที่มุมปาก


ถ้าวันนั้นผมปกป้องได้  ก็คงดี...

 
 
 
 
“ก็แหงสิวะ”
 
 
 
เจ้าตัวเองก็ไม่ปัดป้อง ไม่ได้ขัดขืนอะไร ปล่อยให้ผมสัมผัสผิวเนียนนั้นไป
 
 
 
 
 
 
 
“ชั้นก็ไม่เลิกเล่นเป็นมาเฟียเหมือนกัน”
ตราบใดที่นายยังไม่เลิก  ชั้นก็จะปกป้องนาย  ให้ดีที่สุดนะ


...


“นี่”


“?”
 
 
 
 
 
 
 
“ทำไมวันนั้นแกถึงทำแบบนั้น?”


หมอนั่นจับมือข้างแก้มตัวเองแน่น ไม่ปล่อยให้หลุดมือง่ายๆด้วย
 
 
 
แล้วทำไมถึงมาสงสัยเอาตอนนี้!!!
 
 
 
ด้วยกำลังแรง ผมจะดึงกลับมาทันทีมันไม่ยาก แต่มันจะยิ่งทำให้สถานการณ์มันเลวร้ายหนักขึ้น แล้วจะเข้าใจผิดกันไปใหญ่
 
 
ถ้าเป็นแบบนี้  ก็คงต้องมีแต่บอกออกไปเท่านั้น...


ความรู้สึกที่แท้จริง


และไม่แน่ว่าหมอนี่อาจจะรู้สึกเหมือนๆกับผมอยู่ก็ได้


และด้วยเหตุนี้


เราต่างคน  ต่างก็หลอกตัวเอง  เสแสร้งกันไปกันมา


คงถึงเวลาพอแล้วซะที
 
 
หนีกันมาพอแล้ว
 
 
 
และเค้าคงไม่คิดจะหนีอีกแล้ว  ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม


“!!!”
 
 
 
 
 
 
 
“นายอยากฟังจริงๆเหรอ”

“อะ   เออ ... ”






งั้นจะพูดให้ฟังนะ
 
 
 
 
 
 
 
 

...


“เข้าใจรึยัง ^^ ”
...
 
“อืม.......  ไม่ค่อยแน่ใจว่ะ....” 
 
ฮ่าๆ  ตอบได้สมเป็นเค้าดีนะ
 
 
 
 
“งั้น  จะพูดให้ฟังหลายๆรอบเลยนะ”



 
 
“ชั้นรักนาย”






,,,,,,,,,,,,,,,,,
 
 
 
 
 
Talk
 
 
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ฮืออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
อออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
อออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
อออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
 
 
 
ปั้นจากฟิค8ตอน ยำกับรูปที่ทำได้วันนั้น สำเร็จอย่างงงๆ โฮว
 
 
 

อ่านกันเข้าใจมั้ยอ่ะคะ TwT เข้าใจอิเนียนมันมั้ย ฮืออออออออ  ไม่เข้าใจฟิคอะแด๊บของเราไปที่ >>> Sugar*pott เรื่อง Lies เรื่องแรกเลยจ้า เป็นบล็อคฟิคของหล่อว์ขรา  โฮว เพ้อๆๆๆๆๆ
 
ขอโทดนะคระหล่อว์ขรา ที่เราทำเรื่องออกนอกทะเลไปเยอะ T{}T แอร๊ แบบว่ามันอรั๊งไปหมดเลยอยากแสดงความรู้สึกให้รวบรัด (มึงก็รวบรัดซะ.....)
 
 
 
แถมฉากเกมส์เซนเตอร์ หลังจากที่พวกนี้ไปติวหนังสือเสร็จ ^^ (ติวหนังสือเท่าน๊านนนนนนนน กรี๊ด)
 
 
 
 
 
บ้าเอ๊ย ทำไมแมร่งคีบไม่ติดซะทีฟะ *ทุบ*
 
 
 
 
 
โกคุเดร๊า ~ ให้ชั้นคีบคุณโกรธาให้มั้ย ^^ มันแอบเหมือนนายดีนะ ฮ่าๆ
 
ว่า ไง นะ -*- เห็นชั้นเป็นแองกรี้เบิร์ดเรอะ!!!!
 
 
 
 
 
*ตั้งใจคีบ*

*ลุ้นอย่างซึนๆ*


จบละ เครื่องมันหนีบคุณโกรธาไม่ดีคร่ะ ขนมันลื่น ร่วงตุ้บมาหมด -*- (โทษเครื่องอ่ะ)
อดได้ฉากก๊กอุ้มคุณโกรธาหน้าแมคเลยนะ ฮ่าๆ (หล่อว์ขรา  - ในฟิคเป็นตุ๊กตาแมวไม่ใช่เรอะสวยขรา // กระโดดตบผัวะสามทีข้อหาออกทะเลแม้แต่ตุ๊กตา)
 
 
 
 
โอย

ทำเป็นหนังสือเลยดีมั้ย //เพ้อ ฝันเฟื่อง บ้าไปแล้ว
 
 
ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันจนจบนะคะ >w< / จากใจฟุโจฉิคนกันเอง ฮ่าๆ
ดีใจนะคะที่8059ยังอยู่ในใจทุกคนไม่เสื่อมคลาย อร๊างงงงงงง คุ่ที่ไม่ต้องจิ้นให้เมื่อยเลยซักนิด <3
 
 
 
Thanks อย่างรักใคร่
 
•    อิเนียน ดอก ที่ยอมมาเป็นอิเนียนทั้งที่ๆรู้ว่าโดนหลอกน้า~ วันนั้นแกเหมือนจนน่าถีบมากจริงๆ  เข้าใจความรู้สึกของลูกก๊กเลยล่ะ!!! มันน่าถีบจริงๆ  แล้วก็อดทนถ่ายฉากอร๊ายๆจนเสร็จสมบูรณ์นะ (หลายสิบเทคอยู่) >////< ขอบคุณมากกกกกก
 
•    หล่อว์ขรา ที่เป็นคนแต่งฟิค ตากล้อง ผู้กำกับ ฟุโจฉิ และหลายๆอย่างวันนั้นมากมายยยยยยยยยยย ถ่ายหนังเกาหลีมันสนุกจริงๆ แล้วฟิคหล่อว์ขรามันก็เพ้อจริงๆ  ละลายยยยยยยยย //หมุนๆ 
คราวหน้าเอาเรื่องที่เราแต่งบ้างนะ!!!! กรี๊ด!!!! เพ้อพอกัน!!!! (ดอก – ห๊ะ!)
 
•    หลินลี่ขรา~ ที่เป็นฟุโจฉิซัพพอร์ท ฟุโจฉิเชียร์อัพ ฟุโจฉิรีวิว ถ้าไม่มีเทอว์ ก็คงไม่มีใครมาโฮกฮากดึงบรรยากาศฟุโจฉิมาเต็มได้  คราวหน้ารบกวนด้วยน้า (ดอก – ห๊ะ!) //หมุนๆ
 
•    ลูกขรา ที่ปู้ยี่ปูยำวิกอิเนียนแทนเราได้ //แปะมือกับหนูผี
 
 
 
 
8059 บันไซ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

เป็นไพรเวทที่ก๊าวใจมากค่ะ >O<

/ดิ้น

8059 คือที่สุดดดดด ฮิ้ววววว

#28 By ปัณณ์ on 2011-10-25 19:44

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

เป็นไพรเวทที่ก๊าวใจมากค่ะ >O<

/ดิ้น

8059 คือที่สุดดดดด ฮิ้ววววว

#27 By ปัณณ์ on 2011-10-25 19:42

โอ้วววว น่ารักมากมายค่ะ *-*


เห็นภาพดีเนอะ 555


ท่าจะเหนื่อยนะเนี่ย

#26 By roku-san on 2011-08-06 14:16

อ๊อกกกกก!!-//เลือดพุ่ง!!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
..............................

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

แบบว่า แบบว่า มัน..มัน...ชวนโฮกมากๆ

ภาพก็สวยเข้ากับเนื้อเรื่องมากๆ เลย
นั่งอ่านไปดูภาพไปนี่ได้อารมณ์มากเลยค่ะ
คอสได้สุดยอดจริงๆ ให้ความรู้สึกเหมือนโกคุกับยามะมาสิงทั้งคู่อยู่เลยค่ะ

อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ชอบรูปที่โกคุนั่งหลับพิงหลังยามะบนจักรยามากๆ เลย
น่ารักมากๆๆๆๆๆ เลยค่ะ

ปล.เห็นด้วยว่าคู่นี้ไม่ต้องเสียเวลาจิ้นเลยจริงๆbig smile

#24 By karnalone on 2011-07-16 17:50

อัพยาวจริง อะไรจริง
ออกเป็นรวมเล่มเลยเหอะ 555

ดูเเล้วน่ารักนะ ชอบๆ แต่แอบสงสารเติ้ลอะ
โดนหลอกไปวาย กร๊าก
บ๊ะๆ!!
น่ารักอ่ะ น่ารักอ่ะ 555555
(ชั้นบ้าไปแล้ว)
สุโค่ยเลยค่า

#22 By Jelato' on 2011-07-07 19:25

เค้าชอบมว๊ากกกกกกกกกกกก♥
โกคุเป็นอะไรที่ซึนมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เลิฟๆ♥
ฮานัจจิ้โคตรบอร์นทูบีย์ยามะอ่ะค่ะ แอร๊ยยยย

#21 By ImaHarI on 2011-07-07 19:18

แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
เขิล(ทำไม?)

#20 By ゴッチ on 2011-07-07 11:10

อะหือ.....อ่านไป+ดูรูปไป+นั่งจิ้นไปแล้วละลายเอาได้เลยนะเนี่ย

ก๊กคุงเหวี่ยงได้อารมมากกก ยามะยิ้มเนี่ยนลั้นลาสุดๆ
//นั่นเติ้ลจิงๆเหรออออ!!!!

รูปได้อารมมากๆ ฟิคก็สนุกกกกก XD
//จิ้มไปอ่านของจิงโดยไว big smile


ปล. อยากเห็นก๊กคุงอุ้มคุณโกรธาจัง น่าเสียดายเนอะที่คีบไม่สำมะเร็จ sad smile

#19 By เพลงดวงดาว on 2011-07-06 23:25

สุดยอด *-*
เห็นแล้วกรี๊ด

คุณฮิรอโทรศัพท์จากโน่ใช่มั้ยคะ 555

#18 By B★M ∞ Li3W on 2011-07-06 22:07

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
บอกแล้วไม่เชื่อ
ระวังโดนลักหลับ 555

#16 By Kego_jung on 2011-07-06 18:00

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ไม่ไหวแล้วค๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาา
สุดยอดดดด

#15 By ★'BeRry SaMa'★ on 2011-07-06 17:54

สุโค่ยค่าาาาาาาาาาาาา
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!
น่ารักมากค่ะ.. กรี๊ดด~ ละลายคาหน้าคอม..

#13 By narata_nanarin on 2011-07-06 08:29

8059 บันซายยยยยยยยยยยยย
*ฉีดไบก้อน*

#12 By L-Kung . Bore ... on 2011-07-06 06:44

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด

อ่านแล้วอินมาก

ดอกเจ๋งมากอ่ะ หลงรักชั่ววูบ 5555555+

เค้าชอบอีเนียนยามาโมโตะขิงๆ

แม่ก็เป็นก๊กที่หน้าเหวี่ยงมาก เหมือนมาก หุหิ

ซึนมาก ชอบมาก แวร๊ยยยยยยยยยยยย

#11 By Sebille no Tengoku on 2011-07-05 23:33

อ้าว นี่อันที่เค้าเซ็ตหรอเนี่ย นานไป จำไม่ได้เลย 55555+

แม่ขราซึนไม่ไหวแล้ววววว
กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

อีดอกคนนี้มันเป็นใครบอกมานะ มันเป็นตัวปลอมสินะ
ตัวปลอมสินะ ตัวปลอมสินะ

ปล.ยกความดีความชอบทั้งหมดให้พ่อขราค่ะ 555

#10 By ShInNa on 2011-07-05 22:46

ยาวมาก........

เป็นการอัพเอ็นทรี่ลงรูปที่ยาวมากจริงๆคร่ะคุณแม่ขราาา * v *

เค้าไม่ใช่ฟุโจวชินะ แต่เค้าชอบมุมกล้องอ้ะ โฮ่วววววววว

#9 By ✡ Z I E on 2011-07-05 22:18

อ่านไปอ่านมา
กรี๊ดคาบล็อค

#8 By Misahara H. on 2011-07-05 21:39

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

มุมกล้องเมพมาก อ่าก!! ปลื้มพ่อขรา!!!
สีหน้าตัวละครก็ได้เลยเหมือนกัน แม่ขราเคะซึนนน
ขยันมากๆอะ พยายามกันมากๆ ยกนิ้วให้เลย
(ดูจากแคสแล้วท่าทางจะหลายสิบเทคต่อรูปสินะ)
แม่ขราก็ขยันอัพมากอะ ปลื้มมมมมมม cry

*ย้อนมองตัวเองแล้วทำหน้ามึน*
รู้สึกสำนึกผิด ฮ่าๆๆๆๆ //เดินคอตกมุดกลับลงไห

#7 By i c e c u b e on 2011-07-05 20:48

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
อยากไลท์แรงๆแต่ผิดที่วววววววววววว
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกก
8059 บันไซ!!!!!!!!!!!
ปล.ขอบคุณตะเองมากเช่นกันจ้าาา
//หมุนๆๆๆๆๆ

#6 By sHiN'O(shi-no) on 2011-07-05 20:39

ว้ายยยยยยยยยย

ชอบอ่ะะะะะะะะ เอาแบบนี้อีก XD ชอบสุดๆเลยอ่ะเทอว์

ปล ไอ้ตู้โกรธาอะไรนั่น ชั้นเลิกยุ่งกะมันล่ะ ม่าง ใหญ่เกิน

#5 By [Amakura_Aei] on 2011-07-05 20:39

อุ๋ยยย ขอบคุณโกคุเทระเหมือนกันนะ ;)))
ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

/หอมแก้มซะที

#4 By HANA★HANA on 2011-07-05 20:35

แอบรอภาคต่อมานานแล้วค่ะพี่กั๊มมมมมมมมมม

ฮืออออออ น่ารักมากค่ะ โมเอ้มากกกก ฮืออออออ ลูกก๊ก ฮืออออออ // เป็นบ้าอะไรคะหล่อน

(ขอแอบขำเถอะ โกคุเดระกินแสน็คแจ๊คอะ 5555555)

มันน่ารักมากค่ะพี่กั๊มมม อาห์ โดนเรียกเลือด 8059 ต้องหาเวลาว่างกลับไปอ่านโด อ่านฟิคใหม่ (๕๕๕๕๕)

รูปเป่ายิ้งฉุบมือพี่กั๊มแมนมากค่ะ ชอบมาก 555

#3 By Yumeno☆Misu on 2011-07-05 20:34

โห อะไรเนี๊ยยยยยยยย
cry cry เรื่องจริงมันเป็นงี้ป่าว จะได้หามาอ่านมั่ง

อู๊ย อ่านแล้วเขิล
..แต่พอมองหน้าคนคอสแล้วก็แอบขำ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ

#2 By :nakare: on 2011-07-05 20:32

อิจฉาาาา

#1 By moka on 2011-07-05 20:27